Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

Ca.XI

a nō crediderūt in veſtrā miſerb cordiā/ u̓t ⁊ ip̄i miſericordiam? ꝯſequāt̉. Cōcluſit em̄ deꝰ dīain incredulitate/ vt oīm miſee reat̉. O altitudo diu̓itiarū ſapiētię ⁊ ſciētię dei: qͣꝫ incōp̄hēſꝫ ſibilia ſūt iudicia eiꝰ: ⁊ inueſtigabiles vie eiꝰ. Quis em̄ cognouit ſenſum dn̄i: aut qͥs ꝯſiliariꝰ eiꝰ fuit: aut qͥs pͥor de̓ditilli: ⁊ retribuet̉ ei? Qm̄ ex ip̄o⁊ ꝑ ip̄m/ ⁊ in ip̄o ſūt oīa: ip̄i hor nor ⁊ gl̓ia ī ſęcl̓a ſęcl̓oꝝ: amē.

oleoruſoiult. ⁊In veſtrā miſericordiā. l. in gr̄aꝫapabuiſtt iniẜicordiā .i. remiſſionē pctōꝝ. b Ut ⁊ ipſicicordiā ꝯſequant̉/ iudei: qd̓ erit qn̄ gētiles ꝓ malorixrerabūt: ⁊ h̓tāgit̓̉ occl̓te ſī h̓ ꝑcēs eis. Un̄ ſb̓ditꝭ c. Cōluiit: gnitiēdo. o. Pīa iudeos ⁊ gētiles: vt fiat diſtribueneribꝰ ſinguloꝝ/ nō ꝓ ſingulis getio ꝓIn fine em̄ ꝑmittet gētes ꝯcludi ſubggiſueltat. ⁊ illumiabit iudeos: ⁊ ip̄ſneꝝ.enleo luniabūt̉: ⁊ ſictūc oīm miſerebinn ¶altitudo. Hec ē vltima ꝑs ī qͣideranthrpophore q̄ ſibi poſſet fieri: qͣqmiſit illoſ excęcari ꝑ illūinationē alioꝝcōuerſo: ⁊ ita ꝯcluſit oīa in incredulitay Propter hanc q̄ſtionē cū admiratiōexclamat/ innuēs ſe ignorare hoc ſecretūpei: O altitudo. In hoc notat̉ ꝓfundras ſapientię ⁊ ſciētię dei. f¶ Diuitiarūapiētię ⁊ ſciētię dei. q. d. ſecreta rō:ire ſic oꝑat̉ in ęternis ⁊ tꝑalibꝰ latet. huidicia .i. diſpoſitio ronū dei. g Ircop̄hēſibilia. Vn̄ Psͣ. Iudicia dn̄i abſus multa. Uię. ī. oꝑa ꝑ q̨̄ itur ad deum. ¶Quis em̄. Probat iudicia deeſſe incomp̄hēſibilia ꝑ auctoritatē Eſaię:Quis em cogͦuit ſenſū dn̄i. In hͦ on̄dit̉ ꝓfūditas ſcienle del. uis ꝯſiliariꝰ. In hͦ notat̉ ſciētię eiꝰ ꝑfectio: qͥaſi qͥs ꝯſilio nō indigeret/ ꝑfecte ſapiēs eēt. m Aut qͥs pͥor.aliqꝭ ſūt multū ſapiētes/ ⁊ ꝯſilio nō indigētes: tn̄ indigēt auxillo alteriꝰ: ⁊ iō ad on̄dēdū ꝙ ip̄e ē oīpotēs/ addit: Quis pͥorIn hͦ etiā on̄dit̉ altitudo ꝯſilij dei/ qͣre iſti dat gr̄am et nō alij:Icet pares habeāt circūſtātias/ dic̄: n Dedit illi .i. aliqͥd fecit peo. q. d. nullꝰ: qd̓ on̄dit ꝯſeq̄nter: qm̄ nihil boni habet hōaſe vela ſuo merito: ſꝫ tm̄ a deo. Et hoc eſt o Qm̄ ex ip̄o:e innuit trinitatē. Vn̄ ſenſus ē: Ex ip̄o: vt auctore ſūt omīa.v Per ip̄m: vt ꝑ artē. In ip̄o: vt in bonitate qͣ ꝯſeruat̉vnūqꝫ in eē: Auctoritas pri attribuit̉: ſapientia ⁊ ars filiorbonitas ſpūiſctō. Et hęc tria neceſſaria ſūt ad hoc ꝙ operansvolūtarie aliqͥd faciat .i. potētia/ ſciētia ⁊ volūtas. Sil̓r ſūt hęcoīa in deo oꝑante: Potētia pr̄is: ſapiētia filij: bonitas ⁊ volūtas ſpūſſancti. r Ip̄i honor ⁊ gl̓ia. Nō dicit ip̄is: ad inndū ꝙ licet ſint tresꝑſonę: eſt tm̄ vna eſſentia.ſpectu rei cuiꝰ eſt: hic gͦ dicit̉ euāgeliū eē ꝯͣ legē qͣꝫtū ad ip̄iusceſſationē ꝑ īpletionē reꝝ euangelij. Aperuit viā an̄ tp̄s .i. fuitoccaſio aptiōis vię. Hoc dicit: qꝛ etſi tūc nō fuiſſēt iudęi excęcati: tn̄ p̨̄dicaret̉ gētibꝰ: ⁊ ſic ꝯuerterent̉ ad fidē: licet non ita cito. Priꝰ em̄ oībꝰ iudęis. Actꝭ. xiij. g. Vobis oportuit primū⁊c̄. Hatth̓. x. a. In viā gētiū ne abieritꝭ ⁊cͣ. Matth̓. xv. c. Nōſu miſſus ⁊cͣ. Ablatū ē eis regnū .i. ſacra ſcpͥtura q̨̄ docet regͣrevl̓ fides q̨̄ fac̄ regnare. Matth̓. xxj. d. Au̓feret̉ a vob̓ regnū etdabit̉ gēti faciēti fructū eiꝰ. Et ex ſuo vitio. Prouerb̓. j. c. Eſtg in maloꝝ ptāte peccare: vt aut peccādo ⁊cͣ. Hoc videt̉ falſū:qꝛ ex qͣ peccare eſt in eorū ptāte hoc pctō vel illo: ⁊ ex maliciahulꝰ pctī fit h̓ bonū: ⁊ ex malicia alteriꝰ aliud: ⁊ ita ē ī eoꝝ ptāteSol. ī eoꝝ ptāte ē peccare: ſꝫ ꝙ hͦ bonū vl̓ illd̓ eliciatur a maliciaſnō ē ī eoꝝ ptāte: ſꝫ deꝰ hoc facit: vn̄ eis peccātibꝰ accidit adpos ꝙ hoc bonū eliciat̉ ab illa malicia. Sꝫ dei ꝑmittētis: īmooꝑaſiti: qꝛ facit ꝙ bonū eliciat̉ ex eoꝝ malicia: Quia aūt hoc ēin dei ptate tm̄: ⁊ ſic debet dici oꝑantꝭ/ nō ꝑmittētis dei: aut inptate dei ⁊ hoīs: ⁊ ſic falſū eſt ꝙ dicit: nō ē in eoꝝ ptāte. Sol̓.Dei ꝑmittētꝭ malū: ⁊ ex illo oꝑantꝭ bonū. Sapiēt̓ om̄ia diſpoint Sap. viij. a. Alij tn̄ ſunt inimici dei ⁊cͣ. Hęc ē ſcd̓a regulaEitonū. Sil̓e Hiere. xxvj. e. Oēs inſurrexer̄t ꝯͣ ꝓphetā: ⁊ oēsra loerādū. Ol̓ti vocati Matth̓. xx. b. Oēs docibiles dei.den vj. e. Hiere. xxxj. f. Eſa. liiij. d. Sine pęnitētia .i. ſine mutauoe & lr ſumit̉ nomē pęnitētię. jͣ. Regꝭ. xv. f. Nō ꝑcet neqꝫpenſtella nectet̉. Malach̓. iij. b. Ego deꝰ ⁊ nō mutor. Qꝛ qͥ auat a pre. Ioh̓. vj. b. Oīs qͥ audiuit a pr̄e ⁊ didicit venit ad me.caui non ꝑdit. Ioh̓. xvij. e. Et. vj. d. Oē qd̓ dedit mihi pr̄ ⁊c̄.ad ſnde fuit ꝑ electionē p̨̄deſtinatiōis. A nob̓ exier̄t. jͣ. Ioh̓.vt. Sinc penitētia p̄cedēte .ſ. meritorum. Vocatio dei/ qͥ vovt adſidē .ſ. faciēdo ſe p̄ꝑare ad motū fidei. Oīa gͣtis ꝯdonat

ſcꝫ pctā: nō tn̄ debita ſi habet vn̄ ſoluat. Vt īpietas auertat̉ a iacob. Tāgit aucͣitatē Eſa. lix. d. Qui redeūt ab iniqͥtate ī iacob.Ubi ſeptuagīta hn̄t. Veniet ex ſion qͥ liberet ⁊ auertat īpietatesa iacob. Ita opus erat .ſ. qͣꝫtū ad gentiles. Vt aliqͥ iudęorū eētinimici: alioquin non eſſet euangelium prędicatum gentibꝰ: autnon ita cito. Vt in humiles credatis: quodmanifeſtuꝫ fuit in beato Paulo. j. Corꝭ. xv.b. Ego ſū minimꝰ apl̓oꝝ ⁊cͣ. Probato .i. manifeſtato. Per libeꝝ arbitriū iuuari non poteſtis/ ſine gr̄a. Per hoc em̄ ꝙ tā diu fuerūtin īfidelitate qͣſi ꝓbauit illis deꝰ ꝙ nō poterāt ſaluari ꝑ libeꝝ arbitriū. Nr̄ę miſericordię .i. p̨̄dicatiōis ex qͣ ē nr̄a miẜicordia. Aliqͣ cauſa: nō efficiēs/ vt ſup̄ habitū ē: nec finalis: qꝛ iudęi nō ſūt excęcati ad hoc ꝙ gentesꝯſeq̄rēt̉ miẜicordiā: nec formal̓ nec materialis. Sol̓. Infidelitas iudęoꝝ fuit cā motiuaī iudicio apl̓oꝝ. Ex hͦ em̄ ꝙ viderūt iudęosnolle reciꝑe p̨̄dicationē euāgelij: vider̄t excęcationē eoꝝ/ ex qͣ moti ſūt ad p̨̄dicādū gētibus. Un̄ li aliqͣ ponit̉ attenuatiue: ſicut ibi:Genꝰ ē qͦddā pͥncipiū. Item ⁊ in Priſciano.Lr̄a ē aliqͣ ꝑs vocꝭ. Ne materiā gl̓iandi habeāt .i. ne crederēt ſe meruiſſe gr̄am et iuſtificatiōes ꝑ oꝑa legꝭ. Fidei gr̄aꝫ .ſ. fidē q̨̄ ē gr̄a: vel iuſtificationē fidei: hęc ē q̨̄ ē ex fide. Hic videt̉ aliqͦ mō myſteriū exponere: qͣre .ſ.oīa ꝯluſit ſb̓ pctō. Miſereat̉ oīꝫ/ n̄ qd̓ nullū ⁊cͣ. Qd̓ qͥdā falſo opinati ſūt: vt Origen̄. ſic̄ dicūt. Et ita patꝫ ꝙ li oīꝫ diſtribuit ꝓ generibꝰ ſingl̓oꝝ/ nō ꝓ ſingul̓ geneꝝ. Sētētiā mirę ꝓfūditatꝭ: qꝛ continet qͣſi duo ꝯͣria: rigorē diuīę iuſticię in p̄ſēti: iudeoꝝ excęcatiōe:⁊ blādimētū miẜicordię ī gētiū p̨̄ſenti/ ⁊ iudeoꝝ futura vocatiōe.Ad diſcutiendā iuſticiā iudicioꝝ dei .i. rōnes per qͣs qͦſdā ꝑmittitexcęcari. Ad diſcutiēdā gr̄am: qͣre qͥbuſdā dat gr̄am ſine merit?.Sicut īpoſſibilitas. Lucꝭ. j. d. Nō erit īpoſſibiile apd̓ deū oē verbū. Gen̄. xviij. d. Nūqͥd deo ē qͥcqͣꝫ difficile. Matth̓. xix. b. Deonihil impoſſibile. Ita ⁊ iniqͥtas nō eſt apd̓ deū. Deutꝭ. xxxxij. a.Deus fidelis et abſqꝫ vlla iniquitate iuſtus. Superbis reſiſtit. j.Pet̓. v. c. Quibuſdā īdignis .i. nō habētibꝰ merita. Et profūdoiudicioruꝫ. Eph̓. iij. d. Vt poſſitꝭ cōp̄hēdere cū omnibus ſctīs q̨̄ſit lōgitudo ⁊cͣ. Cū ml̓ti ſint alij modi ſaluationuꝫ hoc ſe neſcire.Sꝫ ſi Apl̓s neſcit: ml̓to minꝰ ſciūt alij. Sꝫ nōne an̄ ī Glo. habitęſūt treſ cauſę. Dictū ē em̄ ꝙ oīa ꝯcluſit ī īcredulitate/ vt ad dulcedinē miẜicordię d̓i currerēt/ vt hūiliores fierēt vt gr̄a mūerꝭ eſſetgratiſſima. Et ſupra eodeꝫ ſuper illud: Donec plenitudo Glo. vtcauſa notet̉: gͦ nos ſcimꝰ cauſam qͣre excęcati ſunt. Ad hͦ ſoluūt qͥdā dicētes: ꝙ aliud ē q̨̄ rere ad qͥd ſit factū aliqͥd: ⁊ aliud ꝓpt̓ qͥd factū ſit aliqͥd. Un̄ dicūt qd̓ ſupͣ on̄ſū ē ad qͥd ſūt excęcati: ſꝫ nō ꝓpt̓qͥd. Et hͦ īnuit ſe neſcire Apl̓s: ſꝫ tn̄ videt̉ ꝙ īmo ſciamꝰ cauſam efficiētē ꝓpt̓ qͥd ſūt excęcati: qꝛ ꝓpt̓ pctm̄ .ſ. Et iteꝝ ad qͥd: qꝛ vt illuminarent̉ gētes/ ⁊ ip̄i hūiliarēt̉. Sol̓. Quędā medię cauſę ⁊ collaterales ſuę īfidelitatꝭ ⁊ excęcatiōis nob̓ notę ſūt: ſꝫ īmediate ⁊ pͥncipales nob̓ oīno ſūt ignotę. Qd̓ obijcit̉ pctm̄ eoruꝫ fuit cā efficiens: ⁊ hͦ notū ē nob̓. Ueꝝ ē: ſꝫ ī cōꝑatiōe ad illūiationē gētiū oīno nob̓ ē ignotū: vt qͣre illi ſint excęcati: ⁊ illi illumīati. In hac cōparatiōe īnuit ſe Apl̓s neſcire ꝓpt̓ qͥd. Sic ⁊ iudicia ꝓ qͥbꝰ .ſ. iudicijs. Hoc eſaias dic̄. Ab Eſa. xl. g. vbi nos habemꝰ: nō ē īueſtigatio ſapīę eiꝰ. Ibi Glo. Ex hͦ loco ſūptū ē illd̓ Apl̓i: Incōp̄hēſibilia ⁊cͣ. Pr̄is ꝯſiliariꝰ ē vnigēitꝰ: n̄ qꝛ d̓beat ꝯſiliū/ ſꝫ qꝛ ſcit q̨̄ pr̄ ſcit.Angelꝰ magni ꝯſilij: Eſa. ix. b. Sꝫ ex hoībꝰ ⁊ angel̓ nullꝰ. ītellige nullꝰ purꝰ hō: ⁊ ſic ceſſat obiectio de chriſto qͥ ē hō ⁊ filiꝰ dei: ⁊filiꝰ dei fuit ꝯſiliariꝰ pr̄is: gͦ ē ip̄e hō: qꝛ dic̄ Augꝰ: qͥcqͥd dr̄ de illohoīe/ ⁊ de filio dei: ⁊ ecōuerſo. Sola gr̄a dat bona: nō gͦ ex meritodat vitā ęt̓nā. Sol̓. Bona .i. gr̄am ī p̨̄ſenti ſiue illumīationē fideihͦ ſine merito p̨̄cedēte: nō ſine merito cohęrēte. In ipſo ſpūſctō.Li in notat cauſam ꝯſeruatiuā qͣſi ꝯnotatiuā q̨̄ ad efficiētē reducit̉. Tres em̄ diuerſę p̨̄poſitiōes ⁊cͣ. Hoc nihil videt̉: qꝛ ſicut oīaſūt ex pr̄e: ita oīa ſūt ex filio ⁊ ex ſpūſctō. Et ſic̄ oīa ꝑ filiū: ita ꝑ patrē ⁊ ſpm̄ſctm̄: ⁊ ſic̄ oīa ī ſpūſctō: ita oīa ī pr̄e ⁊ filio. Sol̓. Ꝙ perhas tres p̨̄poſitiōes dr̄ on̄di ꝑſonaꝝ trinitas: nō dr̄ rōne ꝓprietatis: ſꝫ rōne appropͥatiōis. Propͥe em̄ dicūt̉ eē ex pr̄e ⁊ ex filio ⁊ exſpūſctō: ⁊ ꝑ pr̄em ⁊ ꝑ filiū ⁊ ꝑ ſpm̄ſctm̄: ⁊ ſil̓r ī pr̄e ⁊ ī filio ⁊ in ſpūſancto. Sec

De. peni. diſ. 3.c. totam.

Sap̄. 7. a

Sap̄. 9. aEſa. 40. c1. Corꝭ. 2. d

Fa aſ

Expoſſitioplo. SI

k 4