Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

Cal.XI

es noli gloriari aduerſus raꝫ mos. Ꝙ ſi gloriaris: nō tū racdicē portas: ſed radix te. Didcis g frācti ſunt rami vt egoinſerar. Bn̄ ꝓpter incredulitatē fracti ſūt. Tu autem fides ſtas: noͣli altum ſapere: ſed time. Si e̓nim deus naturalibus ramis nō pepercit: ne forte nec tibi parcat. Uide̓ ergobonitatem et ſęueritatem dei.

In eos quideꝫ qui ceciderūtſęueritatem: in te autē bonitate dei/ ſi ꝑmāſerꝭ in bonitate.m Alioqͥn ⁊ tu exciderꝭ. Sed ⁊illi ſi nō ꝑmāſerint in incredun̄ litate inſerent̉. Potēs eſt em̄o deꝰ iteꝝ inſerere illos. Nampſi tu ex naͣturali exciſus es oleaſtro: ⁊ ꝯtra naturā inſertꝰ es īs bonā oliuā: quanto magis hi⁊ qͥ ẜm naturā īſerent̉ ſuę oliuę.

ooiuemrū quā bus habuert iudei. a Ꝙ ſi gͣliarꝭ. Oſtēno qnō debēt gl̓iari ꝯͣ iudęos: qꝛ nihil accęperūt iudęi ab ipapiciaūt mlta a ludeis. Si gl̓iarꝭ: iniuſte facis: qꝛ bi Nōraradicē.i. iudeos. c Dicis. .i. dicere pōtes. di FFramretetcati Ut ęgo īſerar. et n̄. l. veꝝ ē. Et ē lilſ vt cōſecuiuū. Tniropt̓ īcredulixaI hac gl̓iationē eēmēdā ꝓpt̓ timore. h Gi em̄ deꝰquit q pbiet duitre. ¶¶ Naturalibus ramis .i. iudiis qͥ erāt peculiarꝭ etpl̓s dn̄igde Sanbitppūt eſc todā iꝑ li Sęuerit.tē dei ⁊ bod eſt miſericordiā. m Sꝫ ⁊ illi. On̄dit ꝙ iudęi potuerūt cōatē:nerri ꝙ dei potētiā/ ⁊ qͣndā naturalē ſil̓itudinē ſūptā ī materianaloris ⁊ mīoris. Dicit gͦ: Sꝫ ⁊ illi: nō exciderꝭ ſi ꝑmāſerꝭ inbono. Sed et illi/ iudęi: licet modo videāt̉ excęcati. inſerentur. Et hoc ꝓbat pͥmo ꝑ dei potētiā. n Potēs eſt em̄ dens: Nō gͦ īpedimētū efficiētꝭ/ qͥn poſſint iſeri: nec ex ꝑte mateturaliter qd̓ ꝓbat qͣſi a minori ⁊ ſil̓itudine naturali. oNā ſi ex oleaſtro: ritu gētiliū ſterili. p Naturali .i. tibiInollto in naturā ꝓpter vſū idolatrię/ quā ſeruaſti a natiuitatetua. ¶¶ Cōtra naturā īſertꝰ es: Alludit ſil̓itudini/ vt qͥ ſintſurculiboni in trūco malo: hic aūt factū eſt ecōuerſo: qꝛ gentiles infructuoſi inſiti ſūt in bona radice .ſ. in trūco iudęorū .i. infide. Quāto magꝭ ⁊cͣ. pinguedinis oliuę. Hiere. xj. c.Oliuā vberē pulchrā/ fructiferā/ ſpecioſam vocauit dn̄s nomēmuū ad vocē loq̄lę grādis/ qn̄ clamabant: crucifige: ⁊ iactabantoꝑa ſua. Radicꝭ. Oſee. vlt̓. c. Erit qͣſi oliua gl̓ia eiꝰ. Deutꝭ.xxxiij. d. Tingat in oleo pedē ſuū: dicit̉ de aſer. Aſer btūs populus gētilis a dn̄o ꝯuerſus. Pinguedinis. Gen̄. xxvij. fFrumento/ vino ⁊ oleo ſtabiliui eū ſcīa/ doctrina ⁊ gr̄a. Dicit̉de minori filio id eſt de ppl̓o gentili. Hoc etiā pōt dici ad illosqͥ nouas religiōes ſūt aggreſſi: qꝛ ꝯfractę erāt religiōes: ſꝫ iſtꝫnouę fūdatę ſūt in radice illaꝝ .i. ī regul̓: vn̄ nō debēt aduerſuseas extolli: ſꝫ cōꝑati ꝯfractiōe eaꝝ. b Nō tu radicē portas. nihil accęperūt ab iſtꝭ nouis: ſꝫ ecōuerſo. q Noli altūſapere: qꝛ ſubito caſu q̨̄ valuere ruūt. Eſa. v. e. Uę qͥ ſapiēteseſti ī ocl̓is veſtris. h. Si em̄ naturalibꝰ ramis nō peꝑcit. ij. Pet̓. ij. a. Si em̄ deꝰ angelis peccātibꝰ nō peꝑcit ⁊cͣ. Lucę. xxiij. d. Si in viridi hęc fiunt: in arido qͥd fiet? Hiere. xlix.c. Ecce qͥbꝰ nō erat iudiciū vt biberēt ⁊cͣ. ⁊ tu innocēs relinq̄rꝭ.Sꝫ ⁊ illi īſerēt̉. Hiere. xvij. b. Erit qͣſi lignū qd̓ trāſplantat̉ſuꝑqd̓ ad humorē mittit radices ſuas. Dn̄s hoīeꝫ trāſplātat̉ qn̄ ip̄m de malo ſtatu in bonum mutat. Psͣ. Uineā de egypto traſtulit .i. de pctō ad gr̄am. Ezech̓. xvij. g. Sumā ego demedulla cędri ſublimis: ⁊ ponā de vertice ramoꝝ eiꝰ: ⁊ plātabo ſuꝑ mōtē ⁊ erūpet in germē. Per cedrū/ aliqͥs nobilis/ mabnus ⁊ potēs: medulla cedri nobilior inter huiuſmōi: ſuꝑ mōte in religiōe vel ſancta ꝯuerſatiōe: ⁊ tūc erūꝑet ī germē: quāno magnū fructū faciet. n Potēs ē. Mat. iij. b. Potēſ ē dede lapidibꝰ iſtis ⁊cͣ. p. Si ex naturali oleaſtro. Contra.nouitios: qͥ aliqn̄ habēt feruorē ⁊ pluries falſū / ꝑ quē celū quēpabet/ nō ẜm ſciētiā qn̄qꝫ p̨̄ſumētes deſpiciūt antiqͥores in qͦbus nō apparet exteriꝰ talis feruor. Ex naturali oleaſtro:duerſatiōe ſęculari: ꝑ ꝯſuetudinē culta/ qͣſi naturali. Cōtranalura .i. ꝯſuetudinē. Iudicꝭ. ix. b. Ierūt ligna ſiluaꝝ ad olira: fipnſertꝰ es ī bonā oliuā .i. habes deuotionē. t IInſeret: ſterū. Un̄ cōtra iſtos nouitios dr̄ Ezech̓. xvj. g. Sororraa ſodoma reuertet̉ ad antiqͥtatē ſuā .i. illi qͥ vident̉ tibi oīnoonoluti: ⁊ ſamaria iſti mō tepidi in religiōe: qꝛ ſamaria qͣſi lare interptat̉. Tugͦtime tibi ne tu ⁊ filię tuę reuertaris ad anti

quitatē tuā: id ē ad peccata tua p̨̄terita: ideo ꝑmittit dn̄s quādoqꝫ tales cadere: qͥ cōꝑantes ſe alijs ſuꝑbiūt.S ꝓprie timet̉ pęna: gͦ timere ſuppliciū ē bonū. Sol̓. Qd̓ h̓dicit̉ intelligēdū ē cū p̨̄ciſiōe .i. nō ꝙ timere incidere in ſuppliciū nō ſit bonū: ſꝫ qꝛ nō ē ſufficiēs cauſa ad ſalutē: qd̓ patet qͥaꝓprie ē ſeruilis qͥ nōſufficit ad ſalutē. Caſtus autē timor ſi timet ſuppliciū: hoc ēinqͣntū eſt ſeꝑatio adeo: ⁊ initial̓ etiā cōuertit timorem penad ſeꝑationē. Nō ergo dicit̉ hoc vt ꝓhibitio/ ſꝫ ad meliꝰ promotio. Dico in te eēbonitatē dei: tn̄ hacꝯditiōe ſi ꝑmāſerꝭ inbonitate. Scd̓m hͦ videt̉ ꝙ nullꝰ ſit in bonitate dei niſi qͥ permāſurꝰ eſt in illa: ſed qͥ habet charitatē habet dei bonitatē: gͦ qͥhabet charitatē/ ꝑmāſurꝰ ē ī illa charitate: gͦ nullꝰ pōt cadere acharitate ſi habet eā. Sol̓. Hoc nō dicit̉ ꝓpt̓ bonitatē: ſꝫ ꝓpt̓effectū eiꝰ qͥ ē vita ęt̓na. Un̄: Dico in te ⁊c̄. i. ſi ꝑmāſerꝭ in bonitate / habebis bonitatē dei .i. effectū bonitatꝭ eius: etſi nō nō.Probat a minori: ſi oleaſter inſertꝰ eſt in oliuā: qd̓ minꝰ videt̉:gͦ ⁊ oliua in oliuā inſeri pōt: qd̓ magꝭ videt̉. Cōtra naturā .i. cōtra ſolitū vſū ⁊ nobis notū. Deꝰ aūt creator ⁊ ꝯditor oīm naturaꝝ nihil ꝯͣ naturā facit: qꝛ idē ē naturale cuiqꝫ rei qd̓ fac̄ ⁊cͣ.Qd̓ gͦ facit deꝰ ex re ipſa eſt eiꝰ natura: gͦ nō fuit miraculū illuminare cęcū: neqꝫ ꝙ ꝟgo ꝯcepit ⁊ peꝑit. Ad idē facit illud Iohannis damaẜ priꝰ aſſumptum de ipſa ꝟgine. Spūſſanctusſuꝑuenit ſuꝑ ip̄am ẜm dn̄i ſermonē quē dixit angelꝰ/ purganseā ⁊ ꝟtutē ſuſcęptiuā dei tribuēs .ſ. ⁊ vim generatiuā: gͦ ſpūſſāctus dedit ei potētiā generādi: gͦ ſicut qn̄ cęco dedit potētiā vidēdi: ip̄m videre fuit ei naturale: licet potētia fuerit miraculoſa. Sil̓r data beatę ꝟgini potētia generādi ⁊ pariēdi: ip̄m parere ⁊ ip̄m generare fuit ei naturale: qd̓ hęreticū eſt. Sol̓. Id ēnaturale cuiqꝫ rei vt deꝰ faciat de ea id qd̓ facit. Un̄ Augꝰ ſuꝑillud Gen̄. ij. d. Formauit ex coſta ⁊cͣ. Nō erat ī coſta vt ex eafieret ml̓ier/ ſꝫ vt ex ea fieri poſſet. Et hoc patet ī ſil̓i: Naturale eſt ęri vt ex eo poſſit fieri ſtatua: tn̄ facta ſtatua nō eſt opꝰ naturale. Un̄ natura cęcoꝝ erat vt deꝰ poſſet illuminare: tn̄ ꝙ illuminati fuerūt nō fuit opꝰ naturę eoꝝ. Sic gͦ d̓ natura rei ē vtdeꝰ d̓ ea faciat qd̓ facit. Et nota ꝙ aliud ē fieri ẜm naturā: aliud ꝯͣ naturā. Scd̓ꝫ naturā dicit̉ fieri qd̓ fit ex pͥncipijs: naturalibꝰ. Principijs dico materialibꝰ formalibꝰ ⁊ accidētalibꝰ: ⁊hoc ꝓprie ⁊ naturalit̓. Cōtra naturā fieri dicit̉ ꝓprie qd̓ fit cōtra pͥncipia naturę/ nō ẜm naturā qd̓ fit in natura nō ex principijs naturę: nō tn̄ ꝯͣ pͥncipia naturę. Verbi gr̄a. Trūcꝰ nō habet pͥncipia ex qͥbꝰ poſſit fieri vitulus: nō tn̄ ꝯͣ hoc ſūt pͥncipiaeiꝰ: ſic fit om̄e miraculū. Ad illd̓ Damaẜ. Vim generatiua tribuēs: gͦ habuit potētiā generādi: hoc ꝯcedūt qͥdā: nō tn̄ exigit̉ꝙ actꝰ huiꝰ potētię fuerit naturalis. Dicūt em̄ ꝙ ē q̨̄dā potentia q̨̄ eſt a natura/ ⁊ eiꝰ actꝰ naturalis: vt ī eis q̨̄ fiūt ẜm naturānaturalit̓. Quędā nō ē a natura: cuiꝰ tn̄ actꝰ ē naturalis: vt ī cęcis illūinatꝭ. Quędā ē/ q̨̄ cū ſuo actu eſt ſupra naturā: ſicut ī reſurrectiōe corpoꝝ erit: ⁊ fuit in btā ꝟgine: ⁊ eſt hic dicta: ⁊ ī cęco illuminato: qꝛ cęcꝰ an̄ illuminationē habet potentiā videndi: licet remotā: q̨̄ qn̄ illuminatus eſt mouet̉ a lucido vt exeat īactū: Sꝫ ī reſurrectione ⁊ in beata ꝟgine potentia potuit exire in actū niſi deꝰ mouiſſet illā. Alij dicunt ꝙ btā ꝟgo habuitvim generatiuā ꝑ fidē. Modꝰ/ nūerꝰ/ ordo. In libro Sap̄. xj.d. habet̉. In pōdere/ nūero ⁊ mēſura. Ex qͦ patet ꝙ pōdus rn̄det ordini ⁊ mēſura/ modo. Et ī libro de natura boni dic̄ AugꝰMalū eſt corruptio ſpeciei/ modi ⁊ ordinis: gͦ loco nūeri ſumitur ſpecies: ⁊ hͦ patet: qꝛ a ſpecie eſt nūerꝰ ⁊ diſtinctio rei. Oīsmodꝰ: qꝛ oīs res eſt terminata. Nūerꝰ: qꝛ res ꝑ formā diſtinguit̉ ab alijs. Ordo: qꝛ oīs ordo habet ſtabilitatē aliquā. Et hͦ

ExpoſitioGlo.

C.

Psͣ. 95.

k 3