EpiſtoleadRomanos
ę Inuētus ſū a nō q̨̄rentibꝰ mecpalā apparui his qͥ me nō ind terrogabāt. Ad iſrael autē difcit: Totā die expādi manꝰ meas ad populū nō credentem:ſͦ ſed ꝯtradicētē mihi. Dico̓ gͦNūqͥd rēpulit deꝰ ppl̓m ſuuꝫk Abſit. Nā ēt ego iſraelita ſūī ex ſemine abraā de tribu beniamin. Non repulit deꝰ plebēin ſuā quā p̨̄ſciuit. An neſcitisn qͥd dicit ſcpͥtura in he̓lia: quēadmodū interpellat deū ad-
uerſū iſrael. Dn̄e ꝓphetas tuos occiderūt: altaria tua ſuffoderūt: ⁊ ego relictꝰ ſū ſolꝰ: ⁊quęrūt animā meā: Sꝫ qͥd dicit illi diuinū reſpōſū? Reliqͥmihi ſeptē milia viroꝝ qui nōcuruauerūt genua ante baal.Sic gͦ in hoc tꝑe reliquię ẜmꝑ e̓lecctionē gratię dei ſaluęr fiq̄ ent. Si autē gr̄a: iam non exoꝑbꝰ: alioqͥn gr̄a iā non ē graItia. Quid gͦ? Qd̓ q̨̄rēbat iſrl̓hoc nō ē ꝯſecutꝰ: Electio au
ſodomoꝝ ꝑcipite ⁊cͣ. ppl̓s gomorrę a Inuētꝰ. Eſa. lxv. a. Vbinos habemus: Quęſierūt me qui ante nō interrogauerūt: qd̓hic dicit̉ ē ẜm ſeptuaginta. b ¶ A nō q̨̄rētibꝰ: gētilibꝰ. cQQui me nō interrogabāt: nec aliqͥd de me ab alijs. dAd iſrael. On̄dit ꝙ ppl̓s iudaicus dn̄m repulit. Dicit Eſa.lxv. a. poſt iſta ꝟbaEt qͥ nō īuocabāt nomē meū. ſManꝰid ē bn̄ficia. Tūc em̄dr̄ hō manꝰ on̄dereqn̄ largit̉ munꝰ. Psͣ.No fecit taliter om̄inatiōi. Vel Manꝰde extēſione manuūin cruce. e ¶ Totadie: ſynecdoche .i. īꝑte totius diei. gSed ꝯtradicentē: intantū ꝙ eū crucifixerūt. h ¶ Dicogͦ: Quia tot dixit ꝯͣiudęos ne aliqͥs crederet ꝓpter hoc om̄ino eos reprobatos:inſultās ꝯͣ eos ⁊ dicens addit/ Dico gͦ: ꝯtra ſic inſultātes. ſNūqͥd repulit depl̓m ſuū. Abſit. Nā ⁊ ego. Oſtidit exēplo ſui ꝙ licꝫ ml̓ti d̓ iudęis excęcati ſint: tn̄ p̨̄ſciētia dei d̓reliquijs nō euacuabit̉. Et hͦ eſt: Nā ⁊ ego: Dico Abſit ꝙdeꝰ repulit ppl̓m ſuū. Nā ⁊ ego: quē nō repulit. ¶ Plebequā p̨̄ſciuit .i. p̨̄deſtinauit. m An neſcitꝭ: hoc exēplo. iij.Regꝭ. xix. c. Licet helias crederet ſe relictū ſolū in celo diuinicultꝰ: tn̄ p̨̄ter ip̄m erāt ſeptē milia. Sil̓r dic̄ ꝙ licet pauci iudęivideant̉ ſaluādi: tn̄ multi ſaluabūt̉ in fine qͥs dn̄s elegit. o¶ Reliquię ſaluę fiunt: non ẜm merita ſua: ſꝫ: ¶ Scd̓melectionē gr̄ę dei .i. ꝑ gr̄am qͣ electi ſunt. k Na ⁊ ego iſraelita. Phil̓. iij. a. Ego magis circūciſus octaua die ex genere iſrael d̓ tribu beniamin. Qd̓ ſignificatū fuit/ Gen̄. xlix. d.Beniamin lupus rapax mane comedet prędam: id eſt paulusqui in mane iuuentutis ſuę deſtruebat bonos: ⁊ veſꝑe diuidetſpolia poſt ꝯuerſionē. Hoc etiā ſignificatū eſt Gen̄. xliiij. a. dicit ioſeph: Cyphū meū ⁊ p̄ciū pone ī ore ſacci minorꝭ .i. beniamin. Cyphꝰ p̨̄dicatio q̨̄ a deo data ē a paulo qͣ inebriabit totāeccl̓iam. Preciū tritici vita ęt̓na. Itē de ip̄o Gen̄. xxxv. c. Rachel ꝑiclitata ē in ꝑtu beniamin: qꝛ paulꝰ ſtatim poſtqͣꝫ natꝰ fuit ꝑ fidē: īcepit ꝑſequi matrē ſuā ſynagogā. Nō repulit plebē ſuā: ſꝫ repulit tabernaculū ſilo: qd̓ interp̄tat̉ auulſio a verafide ⁊ charitate. n¶ In helia .i. de helia: Sic̄ credebat ſe eēſolū in cultū dei: ita multi p̨̄ſumūt de ſe p̨̄ alijs: de qͥbꝰ Psͣ. Dilectꝰ quēadmodū filiꝰ vnicorniū ſua reputatiōe. Eſa. lix. b. Telę eoꝝ nō erūt ī veſtimētū ⁊cͣ. Oꝑa em̄ eoꝝ oꝑa inutilia Oſee.xiij. c. Perditio tua iſrael: tm̄ ex me auxilium tuum. Efa. xliij.d. Ego ſum qui deleo iniqͥtates tuas propt̓ me. ¶ Si autēgratia. Oſtendit ꝙ nō ſaluabuntur merito operum: Si aūtgr̄a: ꝑ gratiam r ¶ Quid gͦ: dicēdū eſt: ex quo nō ſūt ſaluati ex oꝑibꝰ? Hoc .ſ. dicēdū ē. sQd̓ q̨̄rebat iſrl̓: hoc nō ēꝯſecutꝰ .i. iuſtificari ex oꝑibꝰ: nō tm̄ nō ſūt hͦ cōſecuti cęteri.¶§ Uero: ꝓ ſed.x xlviij. et. iij. Regꝭ. xviij. dicit̉: ꝙ helias fuit eximiꝰ ꝓph̓aꝝ.Sol̓. Moyſes fuit maximꝰ ꝓphetaꝝ: qͦ ad portētoꝝ ⁊ mirabiliū oꝑationē ⁊ legꝭ dationē ⁊ dei familiaritatē: nulli alij fuerūton̄ſa tāta ſigna familiaritatꝭ. Un̄ Numeri. xij. b. dicit̉ ꝙ dn̄sloq̄bat̉ ei qͣſi amicꝰ ad amicū: dauid aūt fuit eximiꝰ qͣꝫtū ad dictoꝝ aꝑtionē: regiā dignitatē: pęnitētię hūilitatē. Nullꝰ enimita aꝑte locutꝰ ē de paſſiōe: Foderūt manꝰ meas ⁊cͣ. Iterum:Dederūt in eſcā meā fel. Helias eximiꝰ fuit qͣꝫtū ad celi ardorē correctiōis audaciā/ penitentię auſteritatē. Dei patris loquētis. Deutꝰ. xxviij. d. Aduena qͥ tecum verſat̉ in terra aſcēdet ſuꝑ te: ⁊ ip̄e erit in caput ⁊ tu eris in cauda. Attēdāt ꝙ venerit: ſicut moyſes p̨̄dixit. Etſi p̨̄uideret pęnam: qꝛ ex eo ꝙ p̨̄dicabat hic fuit ſectꝰ ſerra lignea. Hoc nō dicit de manibꝰ extēſis in cruce: intellige ẜm qd̓ ꝓprie ſumitur li tota die: qꝛ iam
exponet d̓ manibꝰ extēſis ī cruce: dut li tota die ſumit̉ ſynecdochice. Sꝫ de illis oꝑbꝰ ⁊cͣ. Ioh̓. xv. d. Si nō feciſſem opera ⁊cͣ. Vt totū ſit poſituꝫ ꝓ ꝑte. Sil̓e Hiere. xv. c. Vt qͥd megenuiſti mater mea: viꝝ rixę/ viꝝ diſcordię in vniuerſa terra .i.in ꝑte vniuerſę t̓rę. Ne oēm iſrl̓ diffidētē .i. talē eē de qͦ hoīesdebeant diffidere: qꝛme ⁊ alios p̨̄deſtinatos nō repulit: ergoApl̓s ſciebat ſe eſſep̨̄deſtinatū: gͦ ſciebatſe eē dignū. Contra.Ecc̄s. ix. a. Nēo ſeivtrū amore vl̓ odicdignꝰ ſit. Sol̓. Nēoſcit ſciētia certitudinis: ſꝫ cōiecturę ſiuereuelatiōis: ſicut fec̄apl̓us. Iō dixit: quāp̨̄ſciuit: ne iteꝝ ſuꝑbiant iudęi: īmo ex hͦdeberēt eē hūilioreſ.Sol̓. Immo: qꝛ credebāt ex oꝑibꝰ iuſtificari audiētes ſe eſſe p̨̄deſtinatos: crederēt qꝛ ex oꝑibꝰ ſuis eēt hoc: ⁊ ſic ſuꝑbirēt:⁊ ꝓpterea dixerat eos eē plebē dei: ⁊ plebs ſolet ſumi ꝓ ꝑfectꝭ.Lucꝭ. ij. e. Gl̓iam plebis tuę iſrael. Et ī Psͣ. Qui deuorāt plebē meā ⁊cͣ. crederent ſe ſolos p̨̄deſtīatos: iō addit: quā p̨̄ſciuit.Achab dedit filiā ſuā iorā. ij. Paral̓. xxj. b. Se relictū ſolū. iij.Regꝭ. xix. b. Qui in ſpelūcis ⁊cͣ. iij. Regꝭ. xviij. a. Abſcōdi cētū viros ⁊cͣ. Ad idolatriā. iij. Regꝭ. xvj. g. Ecce relictꝰ ſū egoſolꝰ ī cultū diuīo. Videt̉ mētitꝰ fuiſſe: qꝛ. iij. Regꝭ. xviij. c. dic̄ei Abdias: Nūqͥd iudicatū ē tibi dn̄o meo qͥd fecerī ⁊cͣ. ꝙ abſcōderī de ꝓphetꝭ dn̄i ī ſpelūca. ⁊cͣ. Sciebat gͦ helias: ꝙ ad minus adhuc illi colebāt deū: gͦ mētitꝰ ē dicēs ſe ſolū relictū ī cultu dei. Reuera bn̄ ſciebat ꝙ multi p̨̄ter ip̄m colebāt deū: tn̄ ſecredebat ſolū eē relictū in celādo cultū dei: ⁊ reuera nullꝰ ita gelabat ſicut ip̄e: vn̄ nō eſt mentitꝰ. Per ſeptenariū vniuerſitas:qꝛ corpꝰ ex qͣttuor elemētꝭ: aīa ex tribꝰ potētijs. Per millenariū ꝑfectio: qꝛ vltra mille nō ē nūerꝰ noīatꝰ. Perfectū aūt proprie ē qn̄ nō ē ad maiꝰ ꝓgredi. Tꝑe gr̄ę vbi faciliꝰ ē qͣꝫ ī tꝑe .ſ.an̄ aduētū. Sed aūt ītelligit faciliꝰ qͣꝫtū ad deū: aut qͣꝫtum adhoīeꝫ Nō qͣꝫtū ad deū: qꝛ oīa ſꝑ ei ęque facilia. Itē non videt̉qͣꝫtū ad hoīeꝫ. Sol̓. ītellige qͣꝫtū ad hoīeꝫ rōne pluriū adiumētoꝝ q̨̄ ſūt doctrina euāgelica: exēpla ſctōꝝ/ ſacr̄a ⁊ hmōi. Nōvos me elegiſtꝭ. Ioh̓. xv. c. Neqꝫ em̄ an̄ credidimꝰ in eū vt eligeret nos Cōtra. Ioh̓. xvj. f. Pr̄ vos diligit: qꝛ vos me amaſtis: gͦ eadē rōne nos elegit: qꝛ in eū credidimꝰ. Sol̓. Pr̄ nosdiligit/ nos ītellige ampliꝰ: qꝛ noſ ⁊cͣ. Et ſic patꝫ ꝙ nō ē ad ꝓpoſitū. Gr̄a iā nō ē gr̄a: ſꝫ debitū: gͦ eadē rōne vita ęt̓na ſi ē ex meritꝭ: nō ex gr̄a. Cōtra. sͣ. vj. d. Gr̄a aūt d̓i vita ęt̓na. Et Ioh̓. j.d. Gr̄aꝫ ꝓ gr̄a. Itē ꝑ hͦ vita ęt̓na nō meret̉ ex condigno. Sol̓oLoqͥt̉ ꝯͣ iudęoſ qͥ credebāt ſe ſaluari ex ſoliſ oꝑibꝰ Un̄ ſeqͥt̉. Sꝫvita ęt̓na eēt ex ſolis meritꝭ: iā non eēt ex gr̄a: Quō aūt ex ꝯdigno mereat̉ habitū ē ſupͣ. Sic̄ illi qͥ noluer̄t credider̄t: gͦ videt̉y credere eſt ex volūtate: ſꝫ cuiꝰ ꝟtutꝭ erit illa voluntas q̨̄ p̨̄cedit credere. Preterea exqͦ vult aliqͥs credere credit: gͦ ex qͦ volūtas illa ē motꝰ alicuiꝰ ꝟtutꝭ: iā ſiml̓ erūt motꝰ duaꝝ ꝟtutū:qd̓ nō videt̉ poſſibile. Sol̓. Intelligit̉ de volūtate p̨̄cedēte fidē: qꝛ p̨̄ꝑat ſe hō ad credēdū: ⁊ nō ē alicuiªꝰ ꝟtutꝭ: ceſſat aūt ſtatim qn̄ infundit̉ gr̄a: ⁊ tūc ſi vult credere illa volūtaſ ē ip̄m credere. Quicūqꝫ em̄ cū ītellexiſſet credere noluit id debꝫ ꝯſeqͣ qd̓vult .ſ. ne de cętero poſſit credere: gͦ ſicut qn̄ qͥs meruit mortemęt̓nā/ iniuſte ageret deꝰ cū eo: ſi manēte iſto merito daret ei vltā ęt̓nā: eodem mō ſi dat deꝰ tali fidē ad credendū manēte iſtomerito iniuſte agit deꝰ cū eo: ſꝫ nulli dat fidē niſi habēti illudmeritū: qꝛ fides iſta euacuat: gͦ iniuſte agit cū qͥlibet cui dat fidē. Sol̓. Debet cōſeqͥ qd̓ vult .ſ. ne decętro ⁊cͣ .i. iuſtū eſt qͣntūin ip̄o ē ꝙ deꝰ de cętero nō det ei fidē. Deꝰ em̄ nō ē ita iuſtꝰ qͥnſit ⁊ miſericors: nec eiꝰ iuſticia pura ē iuſticia: nec qͣntū in ſe ēiniuſte ageret ſi daret vitā ęt̓nā ei qͥ meruit dānationē. In voluntate .ſ. adiuti
5f
Eta. 60. 6
Psͣ. 471.
3. Reg. 15. 5
3. Reg. 15. .
Al̓rfacte fun
Psͣ. .13.
Psͣ .28.
Exꝑ offriGlo.
Psͣ. 21.