Druckschrift 
3 (1500)
Einzelbild herunterladen
 

LibriCanticorū

g Expoliaui me tunica mea:quomō induar illa? Lau̓i peedes meos: quomō inqͥnabof illos? Dilēctꝰ meꝰ miſit maſͦ nū ſuā ꝑ foramē: ⁊ vēte̓r meꝰ

irintremuit ad tactū eiꝰ. Surrexi vt aperirē dilecto meo.Manus meęrdiſtillauerūtmyrrham: et digiti me̓i pleni ſūt myrrha probatiſſima.

noctiū .i. ſtillis gratiaꝝ de nocte cadentiū .i. tenebroſa cordailluminantiū ⁊ p̨̄parantiū ad rorē gratię gratū facientē ſuſcipiēdū. a Expoliaui me ⁊cͣ. Reſpōſio ē ſpōſę nō inobedientis ſed metuētis/ ad modū ouis timidę inter lupos exirevolētis/ cū ſuā cognoſcat infirmitatē: ideo dic̄: Quō qͣſi parata ſū: ſed timeo tn̄.b Tunica mea.Tunica iſta veterishomīs culpa ē quā dicit ſe exuiſſe: iuxta apl̓iconſilium/ Col̓. iij. b.Exuite vos veteremhoīem ⁊cͣ. Et ideo eāhabens odiotimet adeam redire. Canon̄. Iudę in fine. Odiētes eam quę carnalisē maculatā tunicā ⁊cͣ. Uel tunica iſta ē tēporaliū cura: de qͣMatth̓. xxiiij. b. Qui in agro eſt nō reuertat̉ tollere tunicamſuā. Nemo em̄ militans deo/ implicat ſe negocijs ſęcularibꝰij. Timoth̓. ij. a. Ul̓ tunica ē ipſa vita actiua/ ſiue ꝯuerſatiocōmunis: quā oportet ī multis habere exeuntē ad oꝑa actiuęvt morē eis gerat inter quos cōuerſat̉. Hęc ē tunica polymita ioſeph: quā fratres eius hedi ſanguine maculauerūt: Gen̄.xxxvij .ſ. c Quomō induar illa? Ex quo his omnibrenūciaui/ quo iterū ad ea reuertar/ vt iterum veterē hominēme induā: vel temporalibꝰ curis me exponā/ vt mūdi ſordibꝰme polluam? d Laui pedes meos/ lachrymis cōpunctionis .ſ. omne lutum peccati: omnē puluerē affectus terreniquē excuſſi/ vel aſperitate pęnitētię/ aut auſteritate clauſtralisdiſciplinę: Laui etiā totos affectꝰ in deū pia ⁊ deuota affectione: e Quomō īquinabo illos? Quaſi ſi exeā timeone coinquinent̉: nam vix pōt exiri ad oꝑa actiuę ſine peccatꝭadmixtiōe. Vnde tobiam iuniorē qui exierat ad flumē tigrisetiam vt pedes lauaret voluit piſcis īmanis deuorare: Tob̓.vj. a. Ideo Iob. xxix. a. in ꝑſona animę fidelis a requię contēplationis ad actiuā egreſſę/ dicit: Quis mihi tribuat vt ſimiuxta menſes priſtinos ẜm dies quibus deus cuſtodiebat mquando lauabā pedes meos butyro? Pedes ergo iſti ſunt affectus et cogitatiōes quibꝰ totaliter debemus in deū efferriEſa. xxiij. b. Ducent eā longe pedes ſui ad ꝑegrinandū. Hospedes tam in nobis qͣꝫ etiā in alijs debemus lauare .i. affectiones noſtras ab omni terrena intentiōe ⁊ mundana excutere⁊ alios verbo et exemplo hoc docere. Unde Ioh̓. xiij. b. Sego laui pedes veſtros dominꝰ ⁊ magiſter: ⁊ vos debetis alialterius lauare pedes. Ideo dixit abraam/ Gen̄. xviij. a. anglis qui in ꝑſona triū virorum ei apparuerant: Afferam pauxillum aquę ⁊ lauent̉ pedes veſtri ⁊cͣ. Multis modis contingitpedes iſtos lauari: qui ſolent notari ſuꝑ illud Psͣ. Lauabo ꝑſingulas noctes ⁊cͣ. Unde et Ioh̓. ij. a. habet̉ ꝙ ſex hydrierant poſitę ẜm purificationē iudęorū. f Dilectꝰ meusmiſit manū ſuam per foramē: ⁊ venter meus intremuit ad tactū eius. Magna dei clęmentia hic oſtendit̉:qui cū ei non aperit̉ licꝫ pulſanti/ manū per foramē intromittit. Oſtiū quo ad ſponſam intrat ſponſus cū ei aperit̉/ amoreſt: ſed foramen ꝑ quod manū mittit eſt timor. Hoc eſt foramen acus/ ꝑ quod facilius eſt camelū intrare ⁊cͣ. Matth̓. xix.c. Dic̄ ergo ſponſa: Et ſi ꝑicula egrediēdi timeā/ tamē in dilecti auxilio cōfidenter agam: Quia f Dilectꝰ meꝰ miſitmanum ſuam .i. quę pro me oꝑatus eſt mihi manifeſtauit:g Per foramen/ ⁊ timore .ſ. me cōcutiens/ ⁊ deſidiā quiaquietē amabā/ a me excutiēs ineqꝫ cōſiderantē eum tot ⁊ tanta ꝓ me ſuſtinuiſſe/ ſi ocioſa manentē exercēs. h Et venter meus .i. teneriores ⁊ ad corectionē faciliores: vel infirmtas mea ex qua tepida fiebam: i Intremuit ad tactūeius .i. timore cōpuncti ſunt: vel me terruit/ quia quictē elegeram. De pͥmo ventre/ Apocꝭ̓. x. d. Cum deuoraſſem librūamaricatꝰ eſt venter meus ⁊cͣ. De ſecūdo/ Hiere. iiij. e. Uentrem meū/ ventrē meū doleo ⁊cͣ. Sed multi ſunt quibus dominus manū iſtā oſtendit: qui nec etiā reſpicere eam volunt.Unde Prouer .j. c. Extendi manū meā et nō fuit qui aſpiceret. Eſa. v. c. Opus dn̄i non reſpicitis. Et ideo talibus neceſ-

LAſarius ē tactus/ vel ꝑ occultā inſpirationē: vel ꝑ flagella. Psͣ.Tange montes ⁊ fumigabūt. Hiere. j. b. Miſit manū ſuam⁊ tetigit os meū ⁊cͣ. Tangi nō expectabat qui dixit Abaculiij. a. Cōſideraui oꝑa tua ⁊ expaui ⁊cͣ. Uel manꝰ dilecti filiꝰeſt dei patris: De qua in Pͣsͣ. Emitte manū tuā de alto ⁊cͣHanc manū miſit/ cūꝑ incarnationē eū viſibilem fecit. Sed ꝑ foramē/ cum eū ꝑ anguſtiā paſſionis tranſirvoluit. Hoc ē foramēin quo colūba inuitat̉vt veniat. sͣ. ij. d. Hācadhuc quotidie ꝑ foramē mittit: cum ꝑ ſubtilē intellectū ⁊ internā inſpirationē chriſtum ⁊ eius paſſionem ad memoriā reducit: h Et ventermeus .i. cor meū ⁊ cōſciētia: i Intremuit ad tactumeius .i. timui me ab eo debere vel poſſe redargui/ ſi ꝓ ipſiusamore quietē meā nō negligerē: qui ꝓ amore meo de ſinu patris ad tot ⁊ tantas miſerias deſcendere nō neglexit. Et ideok Surrexi vt aperirē ⁊cͣ. a cōtemplatiōis .ſ. dormitiōevel quiete ad labore actiuę: Ab ocio em̄ ſurgendū eſt ad oꝑa:Prouer. vltꝭ. b. De nocte ſurrexit ⁊cͣ. Ezech̓. ij. a. dicit̉: Staſuper pedes tuos ⁊cͣ. Sed multi ſunt etiā quibꝰ licꝫ pulſet deꝰad oſtiū/ ⁊ manū per foramen mittat/ ⁊ etiā manū flagellantēadhibeat: tamē aperire nolūt: ſed dicunt illud Eſa. xxviij. c.Expecta reexpecta ⁊cͣ. Surrexi/ ergo/ vt aperirē dilectomeo. Et nota ꝙ ſicut ſponſus tria de ſe exp̄ſſerat .ſ. in capitenaturā in chriſto .ſ. eſſentiā qd̓ ſolius ſpōſi ē: ī cincinno figurauit ſigna .ſ. qd̓ ē eruditorū ⁊ ꝑfectoꝝ ī via: ī guttꝭ noctiūfacturā operū .ſ. q̨̄ ſūt ſimpliciū: Ita ſpōſa hęc tria eis reſpōdētia facit: nā tremit cęleſtē ſponſi inſpirationē ſentiēs: ſurgitvolūtati diuinę cōſentiens: aperit orationi ſe totā indulgens.Et hęc tria tangunt̉ in Psͣ. Memor fui dei ⁊ delectatꝰ ſumet exercitatus ſum: nam licꝫ dei memoria tremorē incutiat:tamē tremor ille delectat: et exercitatus ſum in aſſurgendo: etdefecit ſpiritꝰ meus/ me totā diuinis obſequijs mācipandoac totaliter exponēdo. Surrexi vt aperirē dilecto meop̨̄dicando/ docēdo: pͥus tamē faciendo: Un̄ ſubdit: Manus meę .i. opera: m Diſtillauerūt .i. circūquaqꝫ alijsfuderūt: n Myrrha .i. exemplū ꝓ chriſto ſuſtinēdi amara. Tūc manus myrrhā diſtillant/ qn̄ cūcta opera pęnitentiāp̨̄dicant. Vtraqꝫ manus myrrhā diſtillare debet: per dexteram opera miſericordię .i. elemoſynaꝝ largitio: per ſiniſtrammoleſtiaꝝ ꝑpeſſio debet ſtillare. De his manibꝰ dr̄ Matth̓.vj. a. Neſciat ſiniſtra tua quid faciat dextera tua. Tūc ſcit ſiniſtra quid faciat dextera: qn̄ ex operibꝰ miſericordię cōfidentes/ ardua ac aſpera pęnitētię opera aggrēdi p̨̄termittūt. Ul̓manus ſponſę ſunt miniſtri eccleſię ⁊ p̨̄lati: ꝑ quos ipſa oꝑat̉.Hęc manus myrrhā ſtillant/ cum p̨̄lati in operibus pęnitentię ſic abundāt: vt ſe totos ⁊ etiam ſubditos idem ꝑfundant.Per myrrhā em̄ carnis mortificatio .ſ. vigilię/ labor/ fames.groſſus panis dura veſtis ⁊ hmōi: Quorū fit diſtillatio/ cūhęc inuicem ſibi ſuccedūt. Manꝰ regis niniue hanc myrrhadiſtillauerūt/ cū de ſolio ſuo ſurrexit/ et abiecto veſtimēto regio indutꝰ ē ſacco ⁊ ſedit ī cinere ⁊cͣ. Ionę. iij. c. Et Prouer.vltꝭ. c. Manū ſuam miſit ad fortia: ⁊ digiti eius apprehenderunt fuſum. De quibus digitis ſubdit: o Et digiti meipleni ſunt myrrha ꝓbatiſſima. Per digitos qͥ diſcreti ſunt ab inuicē/ operū diſcretio deſignat̉: ſine qua parū autnihil ꝓſunt opera. Unde Roma. xij. a. Rationabile ſit obſequiū veſtꝝ. Tunc digiti ſunt pleni myrrha probatiſſima: qn̄ex ſalubri mētis amaritudine ⁊ modeſta ac deteſtabili peccaterecordatiōe/ diſcretio opeꝝ ꝓcedit. Magna eſt myrrhę probatio/ humilitas cōfeſſionis: maior impenſa ſatiſfactiōis: ſedmaxima/ īmutatio pͥſtinę cōuerſatiōis: qꝛ tūc ē myrrha probatiſſima. Uel digiti ſponſę ſunt illi qui ſpiritualibꝰ ſpūalia ⁊ſubtiliora p̨̄dicāt: Qui pleni ſūt myrrha probata/ cū abundat̉in aſperitate ⁊ amaritudine diſciplinę: probatiori/ cū īcrepatione doctrinę: probatiſſima in diſcreta executione ſententię.Uel myrrha pͥme

Rs. .143.

Ps. 143.

B

Al. rcōtren

c Al. jſtilioc

Psͣ. 76. 11

Ps. 6.