.LA.VII
a Cōr ſapientiū vbi triſticia ē:ꝰ et cor ſtultorum vbi lęticiaMelius eſt a ſapiente corripi: qͣꝫ ſtultoꝝ adulatiōe decihpi: qꝛ ſicu̓t ſonitus ſpinarum
i ardentium ſub olla: ſic riſusſtulti. Sed et hoc vanitas.n Calūnia ꝯturbat ſapientē: ⁊ſͦ ꝑde̓t robur cordis eiꝰ. Melior ē finis or̄onis qͣꝫ pͥncipiū.
Ihentis/ vel aliter peccātis. a ¶ Cor ſapientiū vbi triſticia ē: Quadrupliciter. Primo ī luctu pęnitētię/ qͣſi in extinctorio teloꝝ igneoꝝ diaboli .i. carnaliū deſideriorū. Secūdoin tormēto diſciplinę/ qͣſi ī repreſſorio carnalis cōcupiſcētię.Tertio in pęna gehennę/ qͣſi in refugio ab inſultibus p̨̄ſentiūgaudiorū. Quarto inmedio ſapiētiū/ vbi ſyeſt triſticia de peccatis. Vnde Prouerb̓.xv. b. Nō amat peſtilēs eū qui ſe corripit:nec ad ſapientes gradit̉. Itē in eodē. xv. d.Auris q̨̄ audit increpatiōes vitę: in medio ſapientum cōmorabit̉. Ibi em̄ ſemꝑaut trucidant̉ aut de morte eorum tractat̉: et ideo ſemꝑ eſt intriſticia ⁊ ira cōtra vitia. Ideo etia dr̄: Cor ſapientiū vbitriſticia: qꝛ atrociſſimꝰ hoſtis hūani generis eſt voluptas:et ideo illum ſumma diligētia declināt ⁊ fugiūt ſapientes: triſticiā quaſi clypeū fortiſſimū cōtra eius iacula opponentes.Triſticia em̄ eſt ſal cōtra ſpurcitiā voluptatis/ ne vermibusſcateāt ſapiētes. Matth̓. v. a. Beati qui lugēt: qm̄ ipſi cōſolabunt̉. Item/ Cor ſapientiū vbi triſticia .i. ad peccataꝓpria ⁊ ꝓximoꝝ. Ezech. xliij. c. Fili hominis/ oſtēde domūiſrael templū ⁊ cōfundant̉ ab iniquitatibꝰ ſuis: ⁊ metiant̉ fabricā: ⁊ erubeſcant ex omnibꝰ q̨̄ fecerūt. b ¶ Et cor ſtultorū/ qui odiūt correctiōes: c ¶ Ubi lęticiā/ mūdialis vl̓carnalis/ quę dolorē parit. Vnde Prouer. xiiij. b. Riſus dolore miſcebit̉: ⁊ extrema gaudij luctus occupat. d ¶ Meliꝰeſt a ſapientę .i. a deo vel ab homīe iuſto: e orrigi inp̨̄ſenti obiurgatiōibus aut flagellis: f ¶ Qꝛ ſtultoꝝ/ p̨̄latorum vel cōfeſſorum: g ¶ Adulatione decipi. Adulatioem̄ ē qͣſi faſcinatio: q̨̄ aufert vl̓ obſcurat viſum ſpiritualē. Un̄Sap̄. iiij. c. Faſcinatio nugacitatis obſcurat bona: ⁊ inconſtantia cōcupiſcētię trāſuertit ſenſum ſine malicia. Ibi Glo.Faſcinat ⁊ grauat: qui adulādo impedit vel laudando decipit. Vnde Gal̓. iij. a. O inſenſati galate: quis vos faſcinauitnon obedire veritati? Et Ecc̄i. xviij. c. Donū inuidi cruciatoculos. Inuidꝰ em̄ latine ſignificantiꝰ dicit̉ faſcinator gręce.Matth̓. xv. b. Si cęcꝰ cęco ducatū p̨̄beat: ambo in foueā cadunt. Adulatores ſunt inflatores veſicarū .i. ſuꝑbię et inanisglorię: quę ſūt ꝓprię veſicę diabolicę. Itē ſūt ſirenes maris:q̨̄ ſuauitate cantus ſui ſubmergūt incautos in fluctibꝰ pctōꝝDe quibꝰ dicit̉ Eſa. xiij. d. Sirenes ī delubris voluptatis .i.in domibꝰ p̨̄latoꝝ: vbi voluptas hoſpitiū habet: ⁊ vbi idolaadorant̉. Itē ſunt incantatores diaboli: qui auditores ſuosadeo demētant/ vt oīa incredibilia de ſe credāt. Itē ſūt nutrices diaboli: q̨̄ fętus diabolicos lacte adulatiōis lactant ⁊ nutriunt. Et de hoc dicit̉ Prouer. j. b. Fili ſi te lactauerint peccatores/ ne acquieſcas eis. Itē ſūt lamię infernales: de quibꝰThren̄. iiij. a. Lamię nudauerūt māmas ⁊ lactauerūt catulos ſuos. Itē ſunt ſacerdotes mortis: qui filios mortis inceſſanter ſepeliunt. Lucꝭ. ix. g. Sine mortuos ſepelire mortuosſuos. Vbi dicit Gregoriꝰ: Mortuꝰ mortuū ſepelit/ cū peccator peccatori adulat̉. Itē ſūt ioculatores diaboli: qꝛ diabolūvelut a ſomno excitatū ⁊ cōturbatū ꝑ pęnitentiā ī peccatoremodulatiōibꝰ ſuis iterū ſoporāt eum ⁊ delicatū ſomnū ei faciūt. Item ſunt ranę ęgypti: de quibꝰ Psͣ. Edidit terra eoꝝranas in penetralibus regū ipſoꝝ. Oīa em̄ penetrant iſtę ranę ⁊ nullū cōſiliū abſcōdit̉ eis. Sunt em̄ cōſiliarij familiaresmagnatū: qͥ ſe peiores ęgyptijs mōſtrant. Ipſi em̄ ranas fugari petierūt a moyſe: Exo. viij. c. Iſti ꝟo eas nutriūt ⁊ aduocat ne diſcedāt. Itē ſūt illuſores: qͥ magnatibus illudūt inveſte alba: ſicut herodes dn̄o: Lucꝭ. xxiij. b. Adulatio enimnihil aliud ē qͣꝫ quędā veſtis alba: qͣ adulatores turpitudinesmagnatū operiūt/ ne videant̉ ab eis. Ideo de hͦ dr̄ Eſa. iij. c.Populꝰ meus qͥ beatū te dicūt: ipſi te decipiūt. Hiere. v. g.Stupor ⁊ mirabilia facta ſunt ī terra: ꝓphetę ꝓphetabāt mendaciū: ⁊ ſacerdotes applaudebāt manibus ſuis: ⁊ ppl̓us meusdilexit talia. Item ſunt ꝓditores: qui oſculo prodūt amicos:
ſicut iudas dominū. Vnde Prouerb̓ .xxvij. a. Meliora ſūtvulnera diligētis qͣꝫ fraudulēta odientis oſcula. Itē ſunt aucupes diaboli: qui retia ⁊ pedicas tendunt ad capiendas animas magnatoꝝ. Hiere. v. f. Inuenti ſunt in ppl̓o meo impijinſidiātes/ qͣſi aucupes laqueos ponētes ⁊ pedicas ad capiendos viros. Prouerb̓.xxix. a. Hō qui blandis fictiſqꝫ ſermonibꝰloquit̉ amico ſuo: retę expandit pedibusvel greſſibꝰ eius. Itēſunt latroneſ: qͥ occulte homīes iugulāt ſb̓p̨̄textu familiaritatis.Unde ſignificant̉ ꝑ ioab. ij. Regꝭ. xx. c. qui dixit ad amaſam:Salue mi frater: ⁊ tenēs manu dextera mentū eius qͣſi oſculans eū: ꝑcuſſit eū gladio in latere ⁊ effudit inteſtina eiꝰ. Itēſūt furnarij diaboli/ qͥ ſuccendūt ollā eius .i. mēteſ peccantiū.Un̄ Oſee. vij. a. Om̄s adulterātes qͣſi clibanꝰ ſuccēſus a coquēte. Uę gͦ magnatibꝰ qͥ ſepultores ſuos amicos dicūt: etſepulturā reputāt laudē ſuā: qui malūt abſcōdi vulnera ſua qͣꝫcurari: quoꝝ gaudiū eſt ſepeliri ⁊ dolor ſuſcitari. Vnde dicitbeatꝰ Bern̄. Mira ꝑuerſitas homo iraſcit̉ medicāti .i. arguenti: ⁊ nō iraſcit̉ ſagittāti. Quare aūt dixit ſalomon: ꝙ melius eſt a ſapiēte corrigi: qͣꝫ ſtultoꝝ adulatione decipi/ ſubiūgit: h ¶ Quia ſicut ſonitus ſpinarū ardētiū ſub olla: ſic riſus ſtulti .i. arriſio ⁊ applauſꝰ adulatoris. Olla eſt cor magnati cuiuſlibet: ſpinę ardentes ꝟba adulantiū ⁊ arriſio. Et ē ſenſꝰ: Sicut ſpinę ardētes bullire faciūtollā ⁊ accendūt: ita verba ⁊ arriſio adulantiū accendūt cordamagnatū. Cōgruētius aūt poteſt intelligi de ſtulto decępto:⁊ nō de ſtulto decipiēte/ ſic: h ¶ Sicut ſonitꝰ ſpinarū ardentium ſub olla inſuauis crepitatio eſt: i ¶Sic riſusſtulti/ qͥ gaudet de ſuccenſiōe ſua/ non eſt niſi crepitatio eiꝰ .i.frequens creꝑatio. Totiēs em̄ creꝑat ſtultꝰ: quotiēs ridet deadulatiōe ſua. k ¶ Sed ⁊ hoc .ſ. adulari peccatori: vl̓ arridere adulāti: l ¶ Uanitas: qꝛ duos ſimul euacuat/ ⁊ adulantē/ ⁊ illū cui fit adulatio. m Calūnia .i. iniquitas abundans: vel falſa crimīatio/ ꝓpria vel aliena: n ¶ Conturbatſapientē/ imꝑfectū adhuc: qͥ de ꝑuerſitate quā videt turbat̉magis c̨elo cōpaſſiōis qͣꝫ dolore ꝓprię paſſiōis. Vnde. Ecc̄i.xxvj. a. A tribꝰ timuit cor meū: ⁊ ī quarto facies mea metuit:delaturam ciuitatis/ ⁊ collectionē ppl̓i/ ⁊ calumniā mendacē.Perfectꝰ ꝟo ſapiēs nullo mō turbat̉: qꝛ oīa ꝯſiderat ꝓuenire ad vtilitatē iuſtoꝝ. Un̄ Prouer. xij. c. Nō ꝯtriſtabit iuſtūqͥcqͥd ei acciderit. o ¶ Et ꝑdit robur cordis eiꝰ .i. virtutēfiducię ⁊ magnanimitatis eiꝰ: Dū em̄ cōſiderat tot calūniasiuſtis ⁊ īnocētibꝰ irrogari: ⁊ ſe nō poſſe reſiſtere: ⁊ deū nō ſtatim ſubuenire/ deficit ī ſeipſo. p Melior ē finis oratiōisꝙͣ pͥncipiū .i. meliꝰ eſt bn̄ cōſūmare orationē/ qͣꝫ bn̄ inchoare. Et intelligit̉ hoc de omī genere oratiōis/ tam rhetorica qͣꝫtheologica. Orator ſiquidē ordit̉ orationē validis ratiōibꝰ:in medio vtit̉ mediocribus: in fine ponit validiſſimas rōnes.Epilogꝰ em̄ magis ꝯfirmat memoriā qͣꝫ exordiū: Et ita/ melior eſt finis or̄onis/ rhetorice/ qͣꝫ pͥncipiū .i. rōnes q̨̄ infine ponunt̉: qͣꝫ q̨̄ in pͥncipio. Sil̓r/ melior ē finis or̄onis/theologicę qua oramꝰ deū/ ſiue meditādo/ ſiue loquēdo/ ſiueoꝑando: qͣꝫ pͥncipiū: qꝛ oīs laus ī fine canit̉: ⁊ iuſticia cōſūmata melior ē qͣꝫ inchoata. Et dr̄ hoc ꝯͣ tria genera hominū.Primo ꝯͣ imꝑſeuerātes: qui incipiūt ſed nō perficiūt: Cōtraquos dominꝰ importunitatē orationis cōmēdat/ Lucꝭ. xj. a.de amico petēte tres panes. Et eodē. xviij. a. Oportet ſemꝑorare ⁊ nō deficere. Lucꝭ. xiiij .ſ. Hic homo cępit ędificareet non potuit cōſummare. Secūdo ꝯtra temerarios reſponſores ⁊ p̨̄cipites iudices. Unde Prouerb̓. xviij. c. Qui pͥusreſpondet qͣꝫ audiat/ ſtultū ſe eſſe demonſtrat ⁊ cōfuſione dignū. Tertio contra incipiētes audire ſacrā doctrinā/ ⁊ ſtatimreſiliētes ⁊ faſtidiētes. Quidā enim auditis introductiōibꝰ .i.hiſtorijs: vel tribus q̨̄ſtionibus ⁊ duobus ſermonibꝰ/ cōtentiſunt: nō attendētes qd̓ dicit̉ Cantꝭ. v. a. Bibite et inebriamīchariſſimi. Itē Ioh̓.
2pidlſ
B
lulatoribꝰ r̄
Psͣ. 194.
5