Pſalmus

ſͦ ⁊ implēs om̄e aīal bn̄dictiocne. Zadik. Iuſtus dn̄s ind̓ omnibꝰ vijs ſuis: et ſanctusī oībꝰ oꝑibus ſuis. Ruph.e Prope eſt dominꝰ omnibꝰf inuocātibus eum: oͥmībꝰrinuocantibus eum in veritate.g Res. Uoͣlūtatē timentiū ſeh faciet: ⁊ deprecationē eoruꝫ

exaudiet: ⁊ ſaluos faciet eoſ.kSchin. Cuſtōdit dominusoēs diligētes ſe: et oēs pctōl res diſꝑdet. Taū. LLaudain tionē dn̄i loquet̉ oͣs meū: etbn̄dica̓t dīs caromnoī ſanctoh̓ eiꝰ in ſęculū: ⁊ ī ſęculū ſęculi.Alleluia. ¶ CXLV.¶ Auda aīa mea dn̄m:

tuę: qꝛ oīa in eius poteſtate ſunt. a ¶ Et imples Ecce eſca.b ¶ Om̄e aīal bn̄dictione .i. cōuenienti refectiōe. c. Iuſtus dn̄s ī oībꝰ vijs ſuis. Hęc laus eſt de iuſticia: Vię ſūtdiſpoſitiōes ⁊ volūtates q̨̄ oēs iuſtę ſūt. Iuſtus eſt em̄ qn̄ cędit ⁊ qn̄ curat. Sic cōfeſſi ſunt om̄s ſancti in tribulatiōibus/ ꝙiuſta ſunt iudicia dei.d ¶ Et ſanctꝰ ī omnibꝰ operibꝰ ſuis:Pius/ patiens: datoroīm bonoruꝫ. Vię addiſpoſitionē ꝑtinent/oꝑa ad effectū: hęc ẜmnos diuidūt̉: ſed apudt illū hoc ē velle qd̓ facere: qꝛ ex eius volūtate res habēt eſſe.e ¶ Prope eſt dn̄s:id eſt ꝓpitius: etſi nonſtatim facit eis qd̓ petunt. Et hoc ſumit̉ de iuſticia: f ¶ Omībꝰ īnuocātibꝰ eū īveritate: nō ẜm vana deſideria: q̨̄ aliud q̨̄rūt qͣꝫ ipſū deū. Etipſe faciet aliqn̄: et ſi nō ſtatim vt petūt: g Uolūtatē timētiū ſe faciet: ſi tn̄ iō timēt vt eiꝰ volūtatē faciāt/ eoꝝ volūtatēfacit. he Et dep̄cationē eoꝝ exaudiet: dūmodo ſit piaꝓ ſe ⁊ ꝑſeuerās. i Et ſaluos faciet eos/ in p̨̄ſenti ⁊ futuro. k ¶ Cuſtodit dn̄s oēs diligētes ſe: ⁊ oēs pctōresdiſꝑdet. In vtroqꝫ ē ęqͥtas. Ęquū ē em̄ ⁊ diligētes cuſtodire ⁊ pctōres ꝑdere. Apud eū em̄ ſuauitas eē on̄dit̉: ⁊ apud eūſeueritas eē demōſtrat̉. ¶ Laudationē dn̄i. Expoſitꝭ oībꝰlocis laudis: ſequit̉ breuis cōcluſio: qꝛ cōcludit ꝙ nō pōt explicari. q. d. qm̄ oīa ita ſe habēt: m ¶Os meū loq̄t̉ laudationē dn̄i. Et exēplo meo. o ¶Oīs caro .i. oīs hō cōuerſusad deū: n ¶ Bn̄dicat nomē ſanctū eius: p ¶ In ſęculū:id eſt p̨̄ſenti. q Et in ſęculū ſęculi .i. in futuro.f X liij. b. Reputauimꝰ eū qͣſi leproſū. Manꝰ hęc dū clauſaerat/ cōtinebat oīs ſanitatis vnguētū: Ideo clamabāt patresantiqͥ: Vt qͥd auertis manū tuā d̓ medio ſinu tui. Et tandē nōpotuit ꝯtinere: ſꝫ aꝑuit ⁊ effudit. Cantꝭ. j. a. Oleū effuſū nomētuū. Et Cantꝭ. v. b. Manꝰ meę diſtilluerūt myrrhā. Hāc manū retraxit pr̄ in ſinū ī aſcēſiōe: ⁊ iteꝝ educet ſanā qn̄ ī ſecūdoaduētu/ qͥ apparuit vilis ⁊ abiectꝰ/ apparebit ī maieſtate gl̓ioſꝰ.Itē aperuit manū ſuā chriſtꝰ ī paſſiōe quā habebat clauſā: vtnob̓ apertā in ſalutē daret: ⁊ etiā ꝑforatā/ vt large ſanguinē adnoſtrā emūdationē effunderet. Un̄ Zach̓. xiij. c. Quę ſūt iſtęplagę ī medio manuū tuaꝝ? Et dicet: His plagatꝰ ſū ī domoeoꝝ qͥ me diligebāt. Clauſā manū habebat: vt diabolū pugnoꝑcuteret. Eſa. lj. d. Nūqͥd nō ꝑcuſſiſti ſuꝑbū ⁊ vulneraſti draconē? Apertā manū habet: qn̄ aliquē ꝑcutit vt filiū ad corrigēdū. Iob. vjib. Qui cępit ipſe me cōterat: ſoluat manū ſuā etſuccidat me. Et notādū ꝙ dn̄s illis aꝑit ſiniſtrā/ qͥbꝰ tꝑalia abūdant̉ dat: dexterā ꝟo claudit/ dū ęterna ſubtrahit. Qd̓ notat̉/Gen̄. xlviij. c. in cācellatiōe manuū iacob cū poſuit manū dexterā ſuꝑ ep̄hraī minorē: ſiniſtrā ꝟo ſuꝑ manaſſē: Ac ſi diceret:huiꝰ ſūt ęterna: illiꝰ tꝑalia: et cui ſubtraho tꝑalia/ reſeruo ęt̓na.Ideo etiā dr̄/ Gen̄. xxv. a. ꝙ abraā filijs cōcubinarū largitꝰ eſtmunera: deditqꝫ cūcta quę poſſidebat iſaac filio ſuo. Gregoꝰ.Pueris nūmos ſubtrahimꝰ/ quibꝰ totā hęreditatē reſeruamꝰ.Hęc manꝰ .i. filiꝰ dei / habet quīqꝫ digitos quibꝰ nos adiuuitꝫ ml̓tiplicit̓. Primꝰ eſt pollex a pollicēdo: qꝛ chriſtꝰ ꝓmiſit nob̓vitā ęternā. Matth̓. iiij. c. Ecce appropinquabit regnū cęloꝝ.Ioh̓. xiiij. c. Ad eū veniemꝰ et maſionē apud eū faciemꝰ. Secūdꝰ index ab īdicādo: qꝛ on̄dit nob̓ patrē. Ioh̓. j. b. Deū nemo vidit vnqͣꝫ niſi vnigenitꝰ filiꝰ qͥ ē ī ſinu pr̄is ipſe nob̓ enarrauit illū. Ioh̓. xvij. b. Pater manifeſtaui nomē tuū homībꝰ.Tertius medius. j. Timoth̓. ij. b. Mediator dei ⁊ hominumhomo ieſus chriſtus. Quartꝰ medicus: qꝛ ſanauit vulnera noſtra. Matth̓. ix. b. Nō egent qui ſani ſunt medico. Quintꝰ auricularis: qꝛ chriſtus aperuit nobis ſemitas dei. Eſa. xxxv. b.Tūc aperient̉ aures ſurdoꝝ. Et aperuit ſcripturas. Lucꝭ. vlt̓.g. Aperuit illis ſenſū vt intelligerēt ſcripturas. Aperuit igitur

deus hanc manū ⁊ hos digitos. Manus aperuit in ſpūſſancti miſſione: de quibꝰ gratiaꝝ vnguenta fluxerūt. Cantꝭ. v. b.Manꝰ meę diſtillauerunt myrrhā: qd̓ referri poteſt ad paſſionē. Sequit̉: Et digiti mei pleni myrrha ꝓbatiſſima: quodꝑtinet ad ſpūſſancti miſſionē: Per diſtinctionē em̄ digitorūdiuerſitas ſignificaturdonorum. Unde ſicutſūt qͥnqꝫ digiti: ita ſūtquinqꝫ effectus ſpirituſſancti. Nam ſpirituſſanctꝰ pͥmo mentēvngit: in quo officiuꝫpollicis exercet/ qͦ vngunt̉ reges ⁊ ſacerdotes: Sic ſpūſſanctusanimā īungit in regē:dū ꝑ ipſū regit et ordinat cogitatiōes. Psͣ.Oleo ſācto meo vnxieū. Et īungit in ſacerdotē dū affectꝰ carnales īmolat. Apoc̄.j. b. Qui fecit nos regnū ⁊ ſacerdotes deo ⁊ pr̄i. Secūdo mētē cognitiōe veritatis illumīat: et ſic index ē dū ꝟitatē demōſtrat. Psͣ. Vias tuas dn̄e demōſtra mihi. Tertio deo mentēꝯiūgit/ vnit recōciliat ẜm ꝓprietates medij. Iō ſtetit ieſus inmedio aīaliū doctoꝝ/ latronū ⁊ diſcipuloꝝ: ꝓprietates medijoꝑans .ſ. ꝑ charitatē: q̨̄ ē vinculū ꝑfectiōis. Col̓. iij. c. Quartomentē leui tactu ſanat: et ſic ē digitꝰ qͥ dr̄ medicꝰ. Hoc digito tetigit loculū: Lucꝭ. vij. c. Leuis etiā tactꝰ reputat̉/ cū emēdando flagellat. Gen̄. xxvij. c. Accede huc vt tangā te fili mi ⁊ꝓbē ⁊cͣ. Quinto intellectū aperit: qͥ ē auris interior: ⁊ ſic ē auricularis. Apocꝭ̓. ij. b. Qui habet aures audiēdi audiat. Sedmulti ſūt qͥ potiꝰ eligūt demōſtrationē digiti hoīm ad laudēqͣꝫ demōſtrationē ſpūſſctī interiorē ad eruditionē. Tales addūt ſextū digitū: dū laudē appetūt ⁊ donū ſpūſſancti deo nōaſcribūt: ſignificati ꝑ mōſtꝝ/ habēs ſex digitos: qd̓ int̓fecit ionathas: qui īterp̄tat̉ donū colūbę. ij. Regꝭ. xxj. d. Qui em̄ adono colūbę .ſ. ſpūſctō oē bonū mōſtratū eſſe ītelligit: ſuperfluitatē digitorū in ſe int̓ficit. Sūt alij qͥ nō ſolū volūt digitodemōſtrari ad gloriā: ſꝫ alios on̄dūt ad igͦminiā. Eſa. lviij. c.Si deſieris digitū tuū extēdere: et loqͥ qd̓ nō ꝓdeſt: oriet̉ intenebris lux tua. Sūt alij qͥ de gr̄a intumeſcūt: vt roboā/ qͥ dixit: Minimꝰ digitꝰ meꝰ groſſior ē dorſo pr̄is mei: hͦ eſt maiores ī gr̄a ſuꝑare: iō regnū eiꝰ ſciſſū eſt. iij. Regꝭ. xij. c. Docetgͦ nos tota trinitas manū extēdere ⁊ aꝑire ad pęnitētiā. Ecc̄i.iiij. d. Nō ſit manꝰ tua ad accipiēdū porrecta: ⁊ ad dādū col¶ Expoſitio Psͣ. CXLV.lecta.Auda aīa mea dn̄m. Titulus eſt/ Alleluīa: id ēlaus dei. Vox iſta eſt qͣſi muſica ſalutaris/ tanqͣꝫ harmonia cęleſtis: q̨̄ non ſolū hoīes ſed etiā angelos delectat: laudē dei expͥmēs: q̨̄ cōgrue huic pſalmo p̨̄ſcribit̉: vbivir iuſtꝰ exhortat̉ aīaꝫ ad laudē dei: qꝛ in aduerſis aliqn̄ velitnolit ꝑturbat̉ aīa. Un̄. sͣ. Quare triſtis es aīa mea ⁊ qͣre cōturbas me. Sed vt auferat ei perturbationē/ ſuggerit gaudiū deſpe ſi nō in re: Spera in deo qm̄ adhuc cōfitebor ⁊cͣ. Intentio monet ad laudē. Modꝰ. Tripertitꝰ ē pſalmꝰ. Primo ꝓpheta ſibi qͣſi oībꝰ cōſulit laudare ne in vanis ociet̉. Secūdoalios monet non ſperare in homine: ibi: Nolite cōfidere.Tertio docet omnē ſpem in deo ponēdā: ibi: Beatus vir.Uir itaqꝫ iuſtus animā ſuā ad laudē exhortans/ ait: r¶ Lauda anima. Nō hoc caro animę cōſulit cum aīa ſit dignior:Ipſa em̄ natura ſpiritualis infinita eſt ⁊ ſubſtātię dei vicina ⁊purior: Ergo pars animę ſuperior .ſ. mens quę cogitat ſapiētiam diuina/ illi inhęrens ⁊ in illam ſuſpirans: videt quaſdamanimę partes .ſ. ſenſualitatē ꝑturbari motibus ſęculi ⁊ cupiditate t̓renorū ad exteriora rapi: a quibꝰ ad interiora et ſuꝑiorareuocat eā. Se ergo ẜm ſenſualitatē exhortans aīa ẜm rationē dicit: Lauda aīa mea dn̄m. Quid em̄ tibi placet ī hocſęculo diuiſa ꝑ tot ſęculariū rerū amores? collige te ad auctorem: hic erit tibi pax et ſecuritas. Deinde reſpōdet anima mēti quaſi hic p̨̄grauata ⁊ non valens ita cōſiſtere: vt dignū eſt/dicit: Laudabo dn̄m

28

Al̓. LLaudem

Al̓. ⁊qͥ inuocāt

Al̓. rnomē ſctm̄

Al̓. ſp̄ces

Psͣ .88.

Psͣ .24.

Moraliter

Psͣ .41.

Partitiopſalmi

Manus dei .ſ.filiꝰ: habet qͥnqꝫdigitos quibusnos adiuuit