Pſalmus
a Prope es tu dn̄e: ⁊ oēs viętuę veritaſ. Initiō cognouie de tēſtimonijs tuis: quia ins ęternū fundaſti ea.
Res/ caput.Ide̓ humilitatē meā¶ vIet eripe me: quia legēAtuam nō ſum oblitus.C
a ¶ Proꝑe es tu. q. d. illi appropinquauerūt: ſꝫ nō nocuerūt:qꝛ ꝓpe es tu dn̄e mihi tribulato intꝰ adiuuās ⁊ ꝯfortās. sͣ.Cū impio ſū in tribulatiōe ⁊cͣ. Nota dn̄s ꝓpe eſt vere orātibꝰad audiēdū. Psͣ. Prope ē dn̄s oībꝰ inuocātibꝰ eū: oībꝰ inuocātibꝰ eū in veritate. Eſa. lv. b. Inuocate eū dū ꝓpe eſt. Itemꝓpe eſt patientibꝰ ſiuetribulatis ad auxiliandū. Psͣ. Iuxta ē dn̄shis qͥ tribulato ſūt corde. Eſa. xliij. a. Cumtrāſieris ꝑ aquas tecūero: ⁊ flumīa nō oꝑiētte. Bern̄. Quātūcūqꝫſęuiat tribulatio/ nō puteſte derelictū ſi memineris ſcriptū eē:Cū ipſo ſū ī tribulatiōe. Itē ꝓpe ē laborātibꝰ ad remunerādū.Phil̓. iiij. a. Modeſtia veſtra nota ſit oībꝰ hoībꝰ: dn̄s ꝓpe eſt.Eſa. lj. b. Prope ē iuſtꝰ meus: egreſſus eſt ſaluator meꝰ. Ecc̄i.xj. c. Bn̄dictio dn̄i in mercedē iuſti feſtinat. Iohel̓. iij. a. Citovelocit̉ viciſſitudinē reddet in caput eoꝝ. Iaco. v. b. Ecce iudex ante ianuā aſſiſtit. Itē ꝓpe eſt de ſe loquētibꝰ. Luc̄. xxiiij.b. Factū eſt dū fabularent̉ ⁊ ſecū q̨̄ rerēt/ ⁊ ipſe ieſus appropinquās ibat cū illis. Itē ꝓpe eſt infirmātibꝰ. Lucꝭ. x. f. Samaritanꝰ quidā iter faciēs venit ſecus eū: ⁊ vidēs eū miſcd̓ia motꝰeſt/ ⁊ appropinquās alligauit vulnera eiꝰ. Itē ꝓpe eſt pęnitētibꝰ ad ſe reuertētibꝰ. Exēplū/ Luc̄. xvj. c. de filio ꝓdigo: cui reuertēti/ pater incubuit ſuꝑ collū. Itē de latrone. Lucꝭ. xxiij. f.cui dictū eſt: Hodie mecū eris in ꝑadiſo. Itē ꝓpe eſt oībꝰ/ etiāmalis exiſtētibꝰ ad recipiēdū/ qn̄cūqꝫ redire volūt. Act̉. xvij. f.Nō lōge eſt ab vnoquoqꝫ noſtꝝ: ī qͦ mouemur viuimꝰ ⁊ ſumꝰ.Apocꝭ̓. iij. d. Ego ſto ad oſtiū ⁊ pulſo. Vę illi qͥ ꝑ annū fac̄ eūexpectare ad oſtiū ſuū. Cantꝭ. v. a. Aꝑi mihi ſoror mea amicamea/ colūba mea/ īmaculata mea: qꝛ caput meū plenū ē rore: ⁊cincinni mei guttis noctiū. De hac ꝓpinquitate habemꝰ exēplū ī vitaſpatrū: vbi dr̄ ꝙ quidā frat̓ tēptabat̉ de fornicatiōe:⁊ veniēs in ęgyptū/ rogauit quēdā ſacerdotē paganoꝝ vt daret ei filiā ſuā in vxorē: qͥ accepto ꝯſilio a deo ſuo ꝓmiſit ei daturū ſe filiā ſuā ſi negaret deū ⁊ baptiſmū ⁊ fidē ⁊ ꝓpoſitū monachale: qui libēter cōſenſit: ⁊ ſtatim vidit columbā de ore ſuoexeuntē ⁊ ī cęlū volantē. Et cū renūciaſſet hͦ ſacerdos pagandeo ſuo/ dixit ei: Noli ei dare: qꝛ adhuc nō receſſit ab eo deusſuꝰ. Audiēs hoc frater/ dixit ī corde ſuo: hęc eſt maxīa bonitasdei: ipſū negaui ⁊ adhuc nō receſſit a me: et reuerſus ad hęremū retulit cuidā ſeni/ qͥ orauit ꝓ eo/ dicens frequēter in or̄one:Dn̄ da mihi hanc aīaꝫ. Sic fecit ꝑ tres hebdomadas. Finitapͥma vidit colūbā alte ſuper caput volantē. Finita ſecūda vidit frater colūbā deſcēdentē ꝓpius iuxta caput ſuū. Finita tertia/ vidit frater colūbā ſtantē ſuꝑ caput ſuū ⁊ ſtatim intrauit ꝑos eius. Et cū renūciaſſet hͦ ſeni: dixit ei ſenex: Suſcępit deuspęnitētiā tuā: attēde tibi decętero ⁊ eſto ſollicitꝰ vt diaboli tēptationibꝰ reſiſtas. Igit̉/ a ¶ Proꝑe es tu dn̄e vnicuiqꝫ hoīadiuuādo/ cōfortando/ cōſeruādo ſubueniēdo/ inſpirādo/ cogͦſcēdo quicqͥd facit aut cogitat. Vnde Boetius de cōſolatiōe.Magna nobis indicta eſt neceſſitas ꝓbitatis/ niſi diſſimularevelimꝰ: cū cūcta agamꝰ an̄ oculos iudicis cūcta cernētꝭ. b ¶ Etoēs vię tuę veritas .i. oīa oꝑa tua ꝑ q̨̄ venit̉ ad te ꝑ cognitionē ⁊ amorē: ⁊ tu ad nos ꝑ potētię/ ſapiētię bonitatꝭ tuę declarationē. Roma. j. c. Inuiſibilia dei ⁊cͣ. ſunt vera ⁊ in veritatea te qͥ veritas es facta. Itē: oēs vię tuę .i. bn̄ficia tua ꝓmiſſa⁊ flagella cōminata quibꝰ venis ad nos: ⁊ noſ ad te/ ſūt/ ci Ueritas .i. ī veritate exhibita vel exhibēda. q. d. quicqͥd ꝓmittisſiue bonū ſiue malū ī veritate reddis: licꝫ tarde aliqn̄. Ecc̄i. v.b. Altiſſimꝰ ē patiēs redditor. Glo. Quęri pōt: quo hic dicāt̉omēs vię dn̄i veritas/ cū alibi dicat̉: Uniuerſę vię dn̄i miſcd̓ia⁊ veritas? Sed ſciendū ꝙ erga ſanctos oēs vię ſunt miſcd̓ia/ etoēs veritas: qꝛ et in iudicādo ſubuenit: ⁊ ita nō deeſt miſcd̓ia:⁊ ī miſerēdo exhibet qd̓ ꝓmiſit/ ne deſit veritas. Nota ꝙ multę ſunt vię dn̄i. Una/ qͥ venit ad nos carnē aſſumēdo in virgine⁊ de virgine: de qua Psͣ. Impolluta via eiꝰ. Secūda/ qͣ iuit ꝑmūdū nobiſcū viuēdo: de qͦ Psͣ. Exultauit vt gigas ad currē-dū viā. Itē De torrēte in via bibit. Tertia/ qͣ iuit ī infernū pronobis moriēdo: de qua Psͣ. In mari via tua. Heb̓. x. d. Chri-
ſtus initiauit nobis viā nouā ⁊ viuentē ꝑ velamē .i. carnē ſuā.Quarta/ qͣ redijt de inferno ī cęlū: de qͣ Iob. xxviij. b. Semitam auis igͦrauit. Prima fuit ī hūilitate: ideo pacifica: Idcirco in natiuitate cantauerūt angeli: Gl̓ia in excelſis deo ⁊ ī t̓rpax hoībꝰ bonę volūtatis. Et de hac via dic̄ Psͣ. Uiā pacienō cogͦuerūt/ ſuꝑbi .ſ.inter qͦs ſūt ſꝑ iurgia:vt dr̄ Prouer. xiij. b.Secūda fuit ī pauꝑtate: iō plana. Eſa. xl. a.Erūt aſꝑa ī vias planas. Tertia fuit ī aſperitate: ideo dura. PsͣPropt̓ ꝟba labioꝝ tuorū ego cuſtodiui vias duras. Quartafuit ī ptāte: iō recta. Sap̄. x. b. Iuſtū deduxit dn̄s ꝑ vias rectas. De his qͣttuor vijs dr̄ Prouer. xxx. c. Tria ſt̓ mihi difficilia: ⁊ qͣrtū penitꝰ igͦro: viā aqͥlę ī cęlo/ viā colubri ſuꝑ petrāviā nauis ī medio mari viā viri ī adoleſcētula. Hęc vltima ēhūilitatꝭ ī īcarnatiōe. Via nauis ī medio mari/ ē via pauꝑtatꝭī mūdi ꝯuerſatiōe. Uia colubri ſuꝑ petrā ē via aſꝑitatꝭ ī chriſti paſſiōe. Uia aqͥlę in cęlo ē via poteſtatis in chriſti reſurrectiōe ⁊ aſcēſiōe. Oēs iſtę vię fuerūt in veritate: Ideo de oībꝰhic dr̄: Et oēs vię tuę veritas. Sequit̉: d Initio ⁊cͣ.Oſtendit ꝓpha quo ſcit ꝙ oēs vię dn̄i ſint veritas/ verbū ſuūdirigēs ad ipſū dn̄m ſic̄ pͥus. Un̄ qͣſi dn̄s q̨̄ſiuiſſet ab eo: qn̄ ⁊quō ſcis ꝙ oēs vię meę ſunt veritas: rn̄det: qꝛ ab initio hocſciuit: ⁊ ꝑ ipſiꝰ dn̄i teſtimonia. Et hoc ē: reuera ſcio ꝙ oēs viętuę ſūt veritas: qm̄ initio .i. ab initio huiꝰ oꝑis: e Cognoui hoc fi De teſtimonijs tuis .i. ꝑ teſtimonia tua. Un̄ inpͥncipio libri dixit ꝓph̓a de dn̄o: Beatꝰ vir qͥ nō abijt ī ꝯſilio īimpioꝝ: ⁊ ī via pctōꝝ nō ſtetit. Et credēdū eſt teſtimonijstuis: g¶ Quia ī ęt̓nū fūdaſti ea .i. ſt̓ īmutabilit̓ ꝟa. Un̄.sͣ. Teſtimonia tua credibilia facta ſt̓ nimis. Uel ſic d ¶ Initio .i. ab initio hūani generis: Ex tūc em̄ fuit eccl̓ia ſiue generalis iuſtꝰ/ in cuiꝰ ꝑſona loquit̉ ꝓph̓a: e ognoui de teſtimonijs tuis .i. de v̓bis tuis qͥbꝰ teſtificatꝰ es te datuꝝ boniſp̨̄miū/ malis ſuppliciū: g ¶ Quia in ęternū fūdaſti ea .i.qꝛ īuiolabilit̓ ſunt vera: ⁊ ꝑ chriſtū qͥ eſt fundamentū/ p̨̄ter qd̓aliud nemo ponere pōt: vt dr̄. j. Corꝭ. iij. c. monſtrata ſūt vera. Vel teſtimonia vocat p̨̄cepta: vt dic̄ Glo. quę dicunt̉ fundata in ęternū: quia pro eis neglectis vel ſeruatis merces velpęna ęterna reddet̉. Un̄ ſenſus eſt. d Initio .i. in adā qͥ proneglectis punitꝰ: ⁊ in abel qͥ ꝓ ſeruatis remuneratꝰ: Uel initio .i. ꝑ antiquos patres/ qͥ ea tenēdo vener̄t ad ęterna bona:Cognoui de teſtimonijs tuis .i. de p̨̄ceptis tuis: gQuia in ęternū fundaſti ea .i. talia feciſti vt ꝑ ea veniat̉ad ęternitatē/ ſi ꝯtēnant̉ pęnę: ſi cuſtodiant̉ ad ęternitatē gl̓ię.Ide hūilitatē meā. In p̨̄cedenti octonario actū ēv de clamore ꝯcluſi petētis liberari ⁊ exaudiri. Et quianemo liberat̉ neqꝫ exaudit̉ niſi ꝑ hūilitatē qͣ ſꝑ exaudit̉. Un̄ Iudith. ix. d. Hūiliū ⁊ māſuetoꝝ ſꝑ tibi placuit dep̄catio. Ecc̄i. xxxv. d. Or̄o hūiliātꝭ ſe nubes penetrabit: ⁊ ideonō diſcedet donec altiſſimꝰ aſpiciat. Psͣ. Hūiliatꝰ ſū ⁊ liberauit me. Iō huic octonario p̨̄ponit̉ hęc lr̄a/ Res: q̨̄ interp̄tatcaput: ⁊ ſignificat hūilitatē q̨̄ ē caput oīm v̓tutū: vt dic̄ Glo.ſic̄ ſuꝑbia initiū oīm maloꝝ: vt dr̄ Ecc̄i. x. b. Dicit gͦ/ h ¶ Uide. q. d. ꝓpe es tu dn̄e: Igit̉/ vide hūilitatē meā qͣ clamoad te: ⁊ ꝑ quā ꝓpe es: ⁊ quā libēter reſpicis. Lucꝭ. j. e. Reſpexit hūilitatē ācillę ſuę. sͣ. Reſpexit ī or̄onē hūiliū ⁊ nō ſpreuitp̄ces eoꝝ. ¶ Et/ gratia ipſiꝰ/ eriꝑe me a circūdātibus me:kQuia legē tuā nō ſū oblitꝰ: q̄ dicit: Qui ſe hūiliat exaltabit̉: Lucꝭ. xiiij. c. et. xviij. c. Et iterū: Gloriā p̨̄cedit huilitas: Prouer. xv. d. Et iterū. Hūilē ſpū ſuſcipiet gl̓ia: Prouer. xxix. d. Nota ꝙ deꝰ ml̓tiplicit̓ videt. Ad illuminādū. Ioh̓ix. a. Pręteriēs ieſus vidit hoīem cęcū ⁊cͣ. Itē ad cōuertēdū.Matth̓. ix. a. Cū trāſiret inde ieſꝰ vidit hoīem ſedentē ⁊cͣ. Itēad liberādū. Exo. iij. b. Uidi afflictionē ppl̓i mei ⁊cͣ. Itē ad ꝓmouēdū. Lucꝭ. j. e. Reſpexit hūilitatē ancillę ſuę. Itē ad diſcernēdū. Psͣ. Reſpexit ſuꝑ filios hoīm vt videret ⁊cͣ. Itē adremunerādū. Gen̄. iiij. a. Reſpexit ad abel ⁊ ad munera eius.Itē eſt hūilitas afflictiōis. Psͣ. In veritate tua hūiliaſti me. n
Psͣ .96.Prope eſtpn̄s ml̓tisPsͣ. 144.
1Luclꝭ̓. 2.b.Bsͣ. 13.
Psͣ .33.Al̓. Ab
Rs. 16.
Osͣ .1.
Psͣ. 52.
Boetiꝰ li. vltꝭ.de cōſo. in fi.
Psͣ .114.
Psͣ .101.
Psͣ .24.
Deus mulūiplciter videt̉
Multe ſūtvie dn̄iPsͣ .17.Psͣ .18.Psͣ .199.Prͣ. 76.
Psͣ. 13. 41 51.Humilitasmultiplex