Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

Exortū/ dico/ a Rectis/ corde .i. ad vtilitatē eorū corda ſua direxerūt ad deū fidē. Can̄. j. b. Recti diligūt te. Etqd̓ eſt illud lumē/ ſubdit: b Miſericors et miſerātoret iuſtꝰ. Et ī his ꝟbis notat duas cauſas īcarnatiōis. Vnāquātū ad hoīes .ſ. miſcd̓iaꝫ dei: Aliā quātū ad aduerſariū .ſ.iuſticiā. q. d. oportuitchriſtū īcarnari: vtſua miſcd̓ia ſubueniret humano generi:qꝛ ip̄e ē miſericorſin ſua natura: c Etmiſerator/ ī oꝑe. Etmiſericordiā quā miſericors habebat nob̓ miſerator exhibuit: qn̄ſumere voluit: vt nr̄as tenebras gr̄a ſuęret. Un̄ Lucꝭ. j. g. Per viſcera miſcd̓rijuit nos oriēs ex alto: illuminare hisris ⁊cͣ. Poiſſet aūt ſi voluiſſet alit̓ lib̓aſſe hoīelꝰ cōqueri poſſet: niſi hoīe ſatiſfeciſſet inius eſſet ei: Un̄alia fuit dei iuſticia vt ipſe īcarnaret̉. Propt̓ addit: d Et iuſtꝰ. Licet em̄ miſericordit̉ hoī ſubueniret: nihilominꝰtn̄ a diabolo iuſte liberauit. e Iocūdꝰ ho. i. deꝰ factꝰ iocūdꝰ ē hoībꝰ: Magna em̄ iocūditas eſt hoībꝰ videredeū ꝯſortē ſuę naturę. Un̄ Baruch. iiij. g. Circūſpice hieruſalē ad orientē .i. ad chriſtū naſcētē Zach̓. vj. d. Oriēs no eiꝰ) vide iocūditatē a deo tibi veniētē. Iſte aūt duobona facit: De qͥbꝰ ſubdit: Qui miſeret̉ cōmodat.Miſertꝰ eſt dn̄s: qn̄ miſcd̓iaꝫ liberauit hoīeꝫ de manu diaboli. Cōmodauit aūt: qn̄ ſpm̄ ſctm̄ dedit diſcipul̓. Et fac̄tidie: ſMiſeret̉/ pctā ꝯdonādo: g Cōmodat/ gr̄aꝫ coferēdo. Mutuare em̄ ē cōmittere alij ī ſpe recipiēdi: Et dn̄sdat talētū ſuū hoī: vt tandē recipiat fęnore ml̓toꝝ bonoꝝoperū. Hic eſt em̄ ꝑegre ꝓficiſcēs vocauit ſeruos ſuos/ tradidit illis bona ſua: vni dedit quinqꝫ talenta/ alijduo ⁊cͣ. Matth̓. xxv. b. Et Lucꝭ. xix. b. dixit eis: Negociamini venio. Et ne qͥs negligēs fieret: ſubiūgit: h Diſponit/ idē dn̄s: i Sermones ſuos quos dicturꝰ eſt:k In iudicio: qn̄ veniet rōnē ponere ſeruis ſuis: qn̄ dicet bonis/ Matth̓. xxv. b. Euge ſerue bone fideliſ: qꝛ ī pauca fuiſti fidelis. Et malis: Serue male piger ⁊cͣ. Et pꝰ addit: Inutilē ſeruū eijcite ī tenebras exterioreſ. Ne aūt aliqͥsputet tūc poſſet flectere p̄ce vel p̄cio addit: Quiaī ęternū cōmouebit̉. q. d. ve ī iudicio qd̓ ita diſtrictefaciet iudex cōmouebit̉ .i. flectet̉ tūc a ſnīa iuſta:nec/ in ęternū/ a ſentētię executiōe. Prouerb̓. vj. d. Zelus furor viri parcet ī die vindictę: nec acqͥeſcet cuiuſqͣꝫ p̄cibus: nec ſuſcipiet redēptiōe dona plurima. Et ſicut poterit flecti a punitiōe maloꝝ: multo fortiꝰ nec a retributionebonoꝝ: Et ſctīs/ m In memoria ęterna erit iuſtꝰ .i.ſꝑ habebūt memoriā de iuſticia eiꝰ ī pn̄ti ī futuro. In p̨̄ſenti vt timeāt ſimul ſperēt: In futuro vt grās agāt/ laudēt eiꝰ iuſticiā. Un̄ in Psͣ. Dn̄e memorabor iuſticię tuę ſolius. Ipſe aūt ſic iuſte iudicaturꝰ eſt/ pͥus tn̄ iniuſte iudicatus eſt: qd̓ tn̄ patient̓ ſuſtinuit: Un̄ ſubdit: n Ab audition mala .i. qn̄ audiuit ſe iudicari male ad mortē: otimebit. Tūc em̄ timuit: ſciebat em̄ veniret ad iudiciariā poteſtatē. Un̄.. in Psͣ. Parauit ī iudicio thronūſuū. Glo. i. iudiciariā poteſtatē/ qn̄ iudicatꝰ eſt. Per patiētiāem̄ cęlū acqͥſiuit/ poteſtatē iudicij: qꝛ ī humilitate iudicatꝰ ē: ī maieſtate iudicabit. Eſa. liij. c. De anguſtia de iudicio ſb̓latꝰ ē. timuit ab auditiōe ſui iudicij: ſꝫ certꝰ expectauit veniret tp̄s ip̄e iudicātes ſe iudicaret. Un̄ dic̄:Paratū cor eiꝰ.X pͥus tenebroſo pctm̄: vbi chriſtꝰ ꝯcipit̉ affectū: naſcit̉ effectū: nutrit̉ ꝓfectū. Un̄ an̄qͣꝫ oriat̉/ oportet cor applicare/ poſſe ſuo erigere: Un̄ dic̄: a Rectꝭ/ corde .i. eiſ qͣꝫ ī ſe ē cor ad ſuꝑna erigūt: Et ad ml̓tū iuuat v̓bū dei qn̄libēt̓ audit̉. Propt̓ dr̄. ij. Pet̓. j. d. Habemꝰ firmiorē ꝓph̓i ſermonē cui bn̄facitꝭ attēdētes qͣſi lucernę lucēti ī loco caliginoſo donec dieſ illuceſcat lucifer oriat̉ ī cordibꝰ vr̄iſ. Ec

ce oīa dic̄ petrꝰ q̨̄ dicūt̉ a ꝓph̓a/ tāgēs ortū lumīs: ibi. Yucifer oriat̉. Et tenebras loci: ibi: In caliginoſo loco. Et exectionē cordis: ibi: Attēdēteſ. Cor naturalit̓ latū ē ſurſū: ſtrictū deorſū. Hoc ē ſimplū dꝫ ad ſuꝑna: ſtrictū ad infima tꝑalia. Sꝫ ml̓toꝝ corda ſūt ſb̓uerſa: ſic̄ cōq̄rit̉ Hieremiatde ſeip̄o. Thren̄. j. g.Sb̓uerſū ē cor meū īmemetipſo. Prouer.xv. b. Cor ſtultoꝝ diſſimile erit. Eſt autemduplex rectitudo cor­ Hdis. Una eſt ītellectꝰ Neapprehēdere res ꝓut Ar.iſticiā. Iſtis orit̉ dn̄s gra­ malā. b Mcorſipęnitētibꝰ: c. Et miſerator/ ꝓficientibꝰ: d Et iuſtꝰ retributor ꝑueniētibꝰ. Vel ſici b ¶Miſericors īnocētibꝰ: cMMiſerator/ pęnitētibꝰ: d. Iuſtus/ ꝑuerſe agētibꝰ. Hiere. xxiij. b. Hoc eſt nomē vocabūt dn̄s iuſtus nr̄. Quis aūt cōſequat̉ miſericordiā: iuſticiā gloriā/ ſubdit: e Iocūdus homo .i. deoplacēs: miſeret̉ ⁊cͣ. Ul̓ ſic: e Iocūdus debet eſſe .i.hilaris/ homo qui miſeret̉/ cōdonando/ cōpatiendo/ ſubueniēdo. g Et cōmodat/ pecuniā/ auxiliū/ ꝯſiliū/ et ſuaom̄ia ī neceſſitate mutuādo: Quia. ij. Corꝭ. ix. b. Hilarē datorē diligit deꝰ. f Qui miſeret̉/ pͥmo ſibi: deinde pauperi. Prouerb̓. xj. c. Bn̄facit aīę ſuę vir miſericors. Ecc̄j.xxx. d. Miſerere aīę tuę placēs deo. aūt ſufficit miſereri miſero tm̄ in corde cōpatiēdo: niſi etiā ſubueniēdo miſeriareleuet̉: Un̄ bn̄ addit: g Et cōmodat ſe ſua. Deut̓.xv. b. Dabis mutuū indigere ꝓſpexerꝭ. Et ſequit̉: Necages quippiā callide in eiꝰ neceſſitatibꝰ ſubleuandis. Et neqͥs dicat: hoc ē ꝯſiliū p̨̄cęptū: ſequit̉ eodē Deut̓. b. Egop̨̄cipio tibi vt aperias manū fratri tuo egeno pauꝑi. Lucꝭ.vj. e. Date mutuū/ nihil inde ſperātes. Multi autē cōmodant diuitibꝰ: ſed pauci pauꝑibꝰ: Cōtra illud Ecc̄i. viij. c.Noli fęnerari fortiori te: qd̓ ſi fęneraueriſ/ quaſi perditū habe. Fęnerare em̄ ſiue fęnerari proprie idē eſt cōmodare:ẜm illud Lucꝭ. vj. e. Peccatores pctōribus fenerant̉: vt recipiant ęqualia. Ecc̄i. xxix. a. Qui facit miſericordiā/ fęneratur ꝓximo ſuo. Prouer. xix. c. Fęnerat̉ dn̄o miſeret̉ pauperi. Prouerb̓. xxij. a. Qui accipit mutuū/ ſeruꝰ eſt fęnerātis. Ergo a pͥmo: qui miſeret̉ pauperꝭ/ facit deū ſeruū ſuū.Et qui ita miſeret̉ et cōmodat: h DDiſponit ſermones ſuos in iudicio .i. quid reſpondebit ad id quod dicetur ei in iudicio futuro: qn̄ dicet̉ ei: Redde rationē villicationis tuę. Qn̄: vt dicitur Sap̄. j. c. in cogitationibus impijerit interrogatio. Abacuk. ij. a. Contēplabor vt videā qͥd dicat̉ mihi: et quid reſpondeā ad arguentē me. Homines em̄miſericordes modo formant/ tm̄ ſermones quos reſpondebūt: ſed illos quibus alloquet̉ eos dn̄s/ dicens: Eſuriui dediſtis mihi manducare: Matth̓. xxv. c. Sapiens eſtcogitat ad ea q̨̄ reſponſurꝰ eſt in illa magna diſputatione extremi iudicij. Qui modo recogitat: tunc cōfuſus obmuteſcet cōcluſuſ: ſicut ille quo dicit̉ Matth̓. xxij. b. Quo huc intraſti habens veſtē nuptialē: at ille obmutuit.Quid mirū? cogitauerat de iſta q̨̄ſtione: l Quia inęternū cōmouebit̉ .i. ſeparabit̉ a deo/ illis īmiſericordibꝰ quibus dicet̉: Ite maledicti ⁊cͣ. Sed ei adhęrebit inſeparabiliter / eis quibus dicet: Venite benedicti patris mei percipite regnū ⁊cͣ. Idem Prouerb̓. x. d. Iuſtusin ęternū cōmouebit̉. Dico cōmouebit̉: ſed in In memoria ęterna/ corā deo/ erit iuſtus. Prouerb.x. b. Memoria iuſti laudibus .ſ. illis: Eſuriui dediſtꝭ⁊cͣ. Nomē aūt impioꝝ putreſcet. n Ab auditiōe mala timebit .ſ. ab illo verbo audiendo: Ite maledicti inignē ęternū. Psͣ. Ipſe liberauit me de laqueo venantium. l.dęmonū: a verbo aſpero. Notandū aūt triplex erit auditio: Excitatiua dicet̉: Surgite mortui. Scd̓a diſceptatiua/ dicet̉: Eſuriui et dediſtꝭ mihi māducare. Tertiadiffinitiua: dicetur: Ite maledicti in ignem ęternum ⁊c̓.Paratū cor eiꝰ.

cꝰ

Al̓. rcordeAl̓. Idn̄s. Sua-uis virTethIothAl̓. jdiſponet

Al̓. fdn̄s. Sua-is virTethIoth 1Al̓. jdiſponēt ī

Al. pniui.eculūCaphLameth

Lucꝭ. 16. 2.

Psͣ. 70.

Psͣ .9.

Matio. 25.

Moraliter

Psͣ .90.y

Matrh .25. 1