CIII

gͦ rherinacijſ. Fecit lunā ī tꝑa:d̓ ſolrcognouit dccaſū ſuum.Pōſuiſti tenebras ⁊ facta ēſͦ nox: rī ip̄a ꝑtranſibūt om̄esbeſtię ſiluę. Catuli leonū rungiētes vt rapiāt: ret querāt adeo eſcā ſibi. Ortꝰ eſt ſol: etꝯgregati ſūt: et in cubilibussſuiſrcollocabūt̉. Exibit hōmo ad opus ſuū: ⁊ ad oꝑax tionē ſua vſqꝫ ad veſperā.

em̄ ſolet habitare ī petris: ⁊ veſcit̉ pomis. Poſtea cōmēdatdn̄m a viciſſitudine corpoꝝ ſuꝑcęleſtiū. Et pͥmo cōmēdat acremētꝭ ⁊ decremētꝭ lunę: Un̄ dic̄: a fęcit luna ī tꝑa. i.vt diſtinguat ⁊ variet tꝑa. Solēt em̄ abudare hūores qn̄ plena ē luna: ⁊ in ortu eiꝰ frigiditas eſſe ī aere. Un̄ d̓r Gen̄. j. b.de ſole ⁊ de luna: Vt ſint inqͥt/ in ſigna ettꝑa/ ⁊ dies ⁊ annos ⁊cͣ. Poſt cōmēdat illūa viciſſitudine/ diei ⁊ noctꝭ: q̨̄ fiūt ꝑ ortū ⁊occaſū ſol̓. Un̄ dic̄: c ¶ Sol cognouitoccaſū ſuū .i. ita facit ac ſi cognoſceret:qꝛ nūqͣꝫ errat ī ſuo curſu. Ecc̄s. j. a. Orit̉ſol ⁊ occidit: ⁊ ad locū ſuū reuertit̉. Poſtea on̄dit qͣſdā vtilitates huiꝰ viciſſitudinis. Prima ē: qꝛ .ſ. q̨̄dā aīalia q̨̄r̄t ſibi ⁊ catulis ſuis eſcas de nocte: q̨̄ ita de die n̄ auderēt q̨̄rere: Un̄ dic̄: f ¶ Poſuiſti tenebraſ ſuꝑ t̓rā / pꝰ p̨̄dictū occaſū ſol̓: Et ſich ¶ Facta ē nox: et/ ī ip̄a/ nocte/ ꝑtrāſibūt oēs beſtię ſiluę: q̨̄rētes ſibi eſcas.Poſtea on̄dit ſpecialit̓ de qͥbuſdā beſtijs:Un̄ dic̄: m ¶ Catuli leōnū rugiētesvt rapiāt. Et on̄dit ꝙ deꝰ illa etiā aīalia paſcit: qꝛ d̓ ſe n̄ ſufficiūt ad acqͥrēdū cibū: Un̄ dicit: n EEt q̨̄rāt a deo eſcāſibi. Scd̓a vtilitas ē: qꝛ iſta ferocia aīalia ī dię abſcōdūt̉: nelędāt hoīes: Vn̄ dic̄: pe Ortꝰ ē ſol ⁊ ꝯgregati ſūt/ catuli leonū: r ¶ Et ī cubilibꝰ ſuis collocabūt̉: ī abſcōditoſiluaꝝ. Tertia vtilitas ē: qꝛ ī die vidēt hoīes ſuas oꝑatiōesfacere: Un̄ dic̄: s Exibit hō orto ſole/ ad opus ſuū: ⁊ad operationē ſuam vſqꝫ ad veſpera. Oſtenſis iſtisoperibus dn̄i: cōmendat eū admirando a magnitudine operū: maxime a magnitudine corporū ſupercęleſtiū. Vn̄ dicit:Or magnificatax ſpinę diuitiaꝝ vl̓ minutoꝝ pctōꝝ. Poſt diuerſa generachriſtianoꝝ/ q̨̄ ꝑ genera aīaliū on̄dit: de chriſto ⁊ eccl̓ia generalit̓ ſb̓iūgit/ dicēſ: a FFęcit luna .i. eccl̓iaꝫ: b ¶ In tꝑa. i.q̨̄ tꝑalit̓ trāſiret: nec ſꝑ ſic eſſet. Nec mirū: nā ⁊ ip̄e chriſtꝰ ſoiuſticię/ venit ad occaſū paſſiōis. Hoc eſt qd̓ dicit: c So.i. chriſtꝰ: d ¶ Cogͣuit .i. p̄ſciuit ⁊ approbauit: e ¶ Occaſūſuū .i. mortē ſuā: q̄ ſic occidit vt oriret̉. Un̄ Psͣ. Nunqͥd qͥdormit nō adijciet vt reſurgat? Occidit gͦ qꝛ voluit: ⁊ cū occidit/ tenebre factę ſt̓ ī apl̓is/ qͦꝝ ſpes defecit: ⁊ petrꝰ negauit.Hoc ē qd̓ ſb̓iūgit: f ¶ Poſuiſti tenebraſ ⁊ facta ē noxin cordibꝰ eoꝝ. Ad lr̄aꝫ etiā/ ab hora ſexta vſqꝫ ad horā nonātenebrę factę ſūt: ſic̄ d̓r Matth̓ .xxvij. e. i n ipſa nocteꝑtrāſibūt oēs beſtię ſiluę .i. dęmones. Suꝑ diximꝰ beſtias ſiluę vl̓ agri/ gētiles ꝯuerſos: ibi: Potabunt oēs beſtięagri: Hic dicimꝰ eas dęmones: qd̓ bn̄ p̄t dici / ꝓpt̓ diuerſasꝓprietates ⁊ ſil̓itudineſ: ſic̄ chriſtꝰ d̓r leo: ⁊ diabolꝰ ſil̓r dr̄ leo.Hę beſtię ꝑtrāſeūt ī nocte hac d̓ loco ad locū: q̨̄rētes qͦs deuorēt. Tunc em̄ cū pctm̄ regͣt/ maximā hn̄t oportunitatē nocēdi. Quos aūt generalit̓ vocauit beſtias: deīde diuidit ī catulos ⁊ leoneſ dicēſ: m ¶ Catuli leonū/ ſupple ꝑtrāſibūt/rugiēteſ vt rapiāt et q̨̄rat a deo eſcā ſibi. Leones dicunt̉ pͥncipes dęmonū: Catuli leonū ꝯtēptibilia dęmonia:Oēs āt paſcūt̉ erroribꝰ ⁊ pctīs hoīm. Sꝫ qꝛ nec tēptare pn̄tniſi deo ꝑmittēte: ait: n¶ Et q̨̄rāt a deo. Iſta oportunitaſnocēdi maxīe an̄ reſurrectionē dn̄i ꝑmiſſa fuit his beſtijs: ſꝫpoſtqͣꝫ reſurrexit/ ex magna ꝑte ablata ē eis: Un̄ addit: pͥ¶ Ortꝰ ē ſol/ iuſticię: de ſepulchro reſurgēdo: ⁊ clarificatꝰ toto orbe: q Et ꝯgregati ſūt: qͥ an̄ erāt diſꝑſi ad nocēdū.Sꝫ qꝛ p̨̄teritū poſuit ꝓ futuro certitudīe ꝓphetica/ ſb̓iūgit:r¶ Et ī cubilibꝰ ſuiſ collocabūt̉. q. d. ſi q̨̄rꝭ vbi ꝯgregatiſt: Ecce ī cubilibꝰ ſuiſ .i. ī cordibꝰ dānatoꝝ: qͥ erāt an̄ ī cordibꝰ ſaluādoꝝ: ẜm ꝙ d̓r Matth̓. xij. d. Cū aūt exierit īmūdus ſpūs ab hoīe/ ābulat ꝑ loca īaqͦſa/ q̨̄rēs requiē: ⁊ nō īuenies/ dic̄: Reuertar ī domū meā priorē. Et ī hac ſecuritate:s¶ Exibit hō. .i. general̓ iuſtꝰ ⁊ fidelis: t ¶ Ad opꝰ ſuū:vt īcipiat bonū oꝑari dū licet. Nec tm̄ ad vnū opꝰ īcipiēdū:ſꝫ etiā ad multa ꝑficiēda: Un̄ addit: v ¶ Et ad oꝑationēſua/ multiplicē: qꝛ dedit eis poteſtatē cuiuſcūqꝫ oꝑis: ſic̄ d̓rLucꝭ. xix. b. Et hi x. ¶ ſqꝫ ad veſperā .i. vſqꝫ ad mortē

ſuā. De qͣ Ioh̓. ix. a. Venit nox/ qn̄ nō licet oꝑari. Ul̓ Uſqꝫad veſperā .i. vſqꝫ ad finē mūdi: ī qͦ grauis īpetꝰ īferet̉ abātichriſto: ītātū/ vt vix liceat tūc bn̄ oꝑari. Tāta em̄ erit ꝑſecutio ī illis diebꝰ: ꝙ ſi fieri poſſet/ etiā electi mouerēt̉: ſic̄ d̓rMatth̓. xxiiij. b. His oībꝰ īſpectꝭ exultat ꝓph̓a vl̓ general̓iuſtꝰ: Et cūkcator vitabit correctionē: ⁊ ad volūtatē ſuā īueniet cōꝑationē. Propt̓ hoc dicit̉Oſee. v. a. Laqueꝰ facti eſtꝭ ſpeculatiōi .i.illis qͦs deberetꝭ ſpeculādo cuſtodire. Sꝫnec p̨̄lati nec laici deberēt tātū amare tꝑalia/ ꝓpt̓ duas cauſas pͥncipalit̓ .ſ. qꝛ oīa cito trāſeūt: ⁊ qꝛ ſi illa etiā ſꝑ manerēt: ipſitn̄ cito morituri ſūt. De his duobꝰ ſubdit:a ecit dn̄s/ lunā .i. tꝑalia: q̄ ſic̄ lunacreſcūt ⁊ decreſcūt. De qua Apocl̓. vj. d.Et vidi ⁊cͣ. et luna tota facta ē ſic̄ ſāguis.b ¶ In tꝑa: qꝛ finē hn̄t ⁊ trāſeūt. Sap̄. v.b. Trāſier̄t oīa tāqͣꝫ vmbra/ ⁊ tāqͣꝫ nūciusp̨̄teriēs: ⁊ tāqͣꝫ nauis ⁊cͣ. aut auis q̨̄ trāſuolat ⁊cͣ. aut tāqͣꝫ ſagitta emiſſa ⁊cͣ. c ¶ Sol.i. homo ſapiens ⁊ ſanctus: qui ꝑ ſolē ſignificat̉: d ¶ Cognouit occaſū ſuū: qꝛ .ſ. oportet eū mori/ licet horā mortis ignoret. Ꝙ aūt ꝑ ſolē ītelligat̉ hō ſapiens/ habet̉ Eccͣj.xxvij. b. Hō ſapiēs ī ſapīa manet ſic̄ ſol: nā ſtultꝰ vt luna mutat̉. Hi cogͦſcūt occaſū ſuū: iuxͣ illud Ecc̄j. vij. d. Memorare nouiſſima tua: ⁊ ī ęt̓nū nō peccab̓. Sꝫ mali qͥ ſꝑ peccāt/ n̄cogͦſcūt occaſū ſuū/ ſꝫ potiꝰ ortū: qꝛ faciūt feſtū natal̓ ſui: ſic̄herodes/ Mar. vj. c. Et pharao/ Gen̄. xl. d. Et antiochꝰ. ij.Machab̓. vj. b. Sꝫ Eccͣs. vij. a. d̓r: Melior ē dieſ mortꝭ dienatiuitatꝭ. Hoc maxīe veꝝ ē in bono hoīe: cui d̓r Iob. xj. d.Cū te ꝯſūptū putauerꝭ: orierꝭ vt lucifer .ſ. ī morte. Sic gͦ ſolcogͦſcit occaſū: ſꝫ pctōreſ n̄ cogͦſcūt: qꝛ pctm̄ excęcat eoſ. Un̄addit: f¶Poſuiſti/ ꝑmittēdo: g ¶ Tenebras pctōrū incordibꝰ maloꝝ: hi Et facta ē nox .i. cęcitas mētꝭ: q̄ n̄ p̨̄uidet futura. Et In ipſa/ cęcitate: k ¶ Pertrāſibūt .i.moriēt̉: lOēs beſtię ſiluę: hoīeſ pctōres reprobi: qͥ moriunt̉ ī pctīs ſuis: ſic̄ d̓r de gamri. iij. Regꝭ. xvj. d. ꝙ mortuꝰeſt ī pctīs ſuis q̨̄ peccauerat ⁊cͣ. Propt̓ hͦ petebat Psͣ. Illumina oculos meos ne vnqͣꝫ obdormiā ī morte ⁊cͣ. q. d. nō ꝑmittas me mori ī cęcitate mētꝰ: qꝛ tūc ꝟe diceret īimicꝰ: pręualui aduerſꝰ eū. Et qͥ ſūt iſtę beſtię/ aꝑtiꝰ declarat/ dicēs:m ¶ Catuli leonū rugiētes vt rapiat. Leo ē hō potēs.ſuꝑbꝰ/ ⁊ raptor ꝑ potētiā vl̓ vſurā vl̓ fraudē. Huiꝰ catuli/ ſt̄eoꝝ filij ⁊ imitatoreſ. Prouer. xxix. b. Prīcepſ qͥ libēt̓ auditꝟba mēdacij: oēs miniſtros hꝫ īpios. n Et q̨̄rāt/ ꝑ exactionē: o¶ A deo eſcā ſibi: Iſti eī rapiūt bona dei .ſ. bona religionū/ ⁊ paupeꝝ hoīm: q̨̄ dei ſt̓. Et qd̓ faciūt vni ex iſtꝭ/ faciunt deo: ẜm qd̓ dicturꝰ eſt ī iudicio: Qd̓ vni ex minimis meis feciſtꝭ/ mihi feciſtꝭ. Un̄ de ipſo iudicaturo ſeqͥt̉: p ¶ Orteſt ſol .i. oriet̉ ſol iuſticię. In ſcd̓o aduētu oriet̉ chriſtꝰ ſol iuſticię: qͥ ī pͥmo ortꝰ ē ſol miſcd̓ię. Qd̓ ſigͣt̉. ij. Machab̓. j. e.Tp̄s affuit qͦ ſol refulſit qui pͥus fuit in nubilo. Chriſtꝰ pͥusfuit ī nubilo carniſ: qͥ poſtmodū apparebit ī claritate maieſtatis. q Et tūc ꝯgregati ſūt .i. ꝯgregabūt̉ iſtę beſtię ad iudiciū: ẜm ꝙ dicit̉ Matth̓. xxv. c. Cū aūt venerit filiꝰ hoīs īmaieſtate ſua ⁊cͣ. Poſtea etiā cōgregabūt̉ ad cōburēdū: ẜmilld̓ Matth̓. xiij. d. Colligite pͥmū c̨icania: ⁊ alligate ea ī faſciculos ad cōburēdū. Qd̓ exponēs poſtea dixit: Sic erit inꝯſūmatiōe ſęcl̓i: exibūt āgeli/ ⁊ ſeꝑabūt malos de medio iuſtoꝝ: ⁊ mittēt eos ī caminū ignis. Hoc ē qd̓ ſubdit̉: r EEt īcubilibꝰ ſuis collocabūt̉. Cubilia reproboꝝ parata ſt̓⁊ ſtrata ī īferno. Cuiuſmodi ſtramētꝭ? Eſa. xiiij. c. Detractaeſt ad īferos ſuꝑbia tua: ſubt̓ te ſternet̉ tinea: et oꝑimētū tuūerūt ꝟmes. Eſa. l. d. In doloribꝰ dormietꝭ. Et ne putaret aliqͥs ꝙ iniuſte dānarēt̉: on̄dit ꝙ ẜm oꝑa ſua iudicabūt̉: tā boniqͣꝫ mali. Vn̄ dic̄: s ¶ Exibit hō de ſepulchro reſurgēs: t¶ Ad opꝰ ſuū .i. vt iudicet̉ vl̓ p̨̄miet̉ ẜm opꝰ ſuū: nō qd̓cūqꝫopꝰ: ſꝫ illd̓ ī qͦ moriet̉: Un̄ addit: v Et ad oꝑationē ſuam ꝯtinuatā: x. ¶ Uſqꝫ ad veſpera mortꝭ: Pl̓ti em̄ faciunt bona oꝑa ⁊ nō ꝑſeuerāt ī eis: Et ſil̓r ml̓ti peccāt: ſꝫ ꝑ pęK nitētiā reuertūt̉

1

Moraliter

ericijsoribꝰpit

Al̓. ribi

ptpts

būtAl. jExiet

Allegorice

Psͣ. .40.

Psͣ. .12.

Matth̓. 25. d.