¶ III
a Potabūt oēs beſtię agri:br expectabūt onagri in ſitiS ſua. Superrea volucres cęli habitabunt: de medio peſꝫ trarum dabuntr voces. Ri-
ga̓ns montes dē ſuperiolribus ſuis: de fructu opein rum tuorū ſatiābitur terra.n Producēs fęnū iumentꝭ:o ⁊ herbā: ſeruituti hominū.
aſſotabūt oēs beſtię agri .ſ. aīalia domeſtica: ſed ⁊ ſilueſtria: Un̄ addit: b ¶ Expectabūt onagri in ſiti ſua.Hoc dic̄/ qꝛ alia aīalia ſę pe bibūt: ſꝫ onagri expectāt pluuiāde cęlo/ ⁊ multū ſuſtinēt ſuā ſitim. Et ſūt onagri aſini ſilueſtres. Dic̄ em̄ Iſid̓. ꝙ onos idē eſt qd̓ aſinꝰ: agrios: idē qd̓ſilueſter.dere. Et de hisaqͥs a ¶ Potabūtet oēs beſtię agri .i.iā gētes q̨̄ erat īcultę ets ſilueſtreſ. Sꝫ b ¶ Expectabūt onagriā in ſiti ſua .i. magꝭ indurati ⁊ feroces .ſ. iudęi qͥ expectabūt vſqꝫ ī finē: in qͦ reliquię iſrl̓ ſaluę fiēt. Et inhoc bn̄ dicūt̉ onagri .ſ. aſini ſilueſtres: Sūt em̄ ſine ſenſu/ ſic̄aſini: ⁊ ſilueſtres .i. alieni a p̨̄ſepio dn̄i: Sꝫ poſt expectationēhāc reddet̉ eis ſenſus/ ⁊ ipſi reuertent̉ ad pręſepe dn̄i ſui: ẜmꝙ d̓r Ro. xj. c. Cęcitas ex ꝑte ꝯtigit in iſrl̓: donec plenitudogentiū ītraret: ⁊ ſic oīs iſrl̓ ſaluꝰ fieret.X aridi remanebūt. Hi ſt̓ mōtes gelboe: de qͥbꝰ. ij. Regꝭ.j. d. Mōtes gelboe nec ros nec pluuia veniāt ſuꝑ vos. Idēetiā repetit dicēs: a ¶ Potabūt oēs beſtię agri .i. ſimplices ⁊ idiotę his aqͥs reficient̉. Sꝫ b. ¶ Onagri .i. feroces⁊ ſuꝑbi/ expectabūt ī ſiti ſua. q. d. habebūt penuriā huiꝰaquę. c¶ Suꝑ ea volucres cęli habitabūt. Hic cōmēdat dn̄m a creatiōe auiū ⁊ inhabitatiōe eaꝝ: qꝛ volucresceli ab eo creatę habitāt ſuꝑ ea .i. ſuꝑ p̨̄dicta. Hoc dic̄/ qꝛ inaere habitāt volucres: ⁊ aer eſt ſuꝑ mōtes ⁊ ſuꝑ fontes. Secūdo a cātu auiū: Un̄ dic̄: f DDe medio petraꝝ dabūtvoces. Hoc dic̄/ qꝛ in ſūmo petraꝝ habitat volucres/ ⁊ ibicantāt. Tertio cōmēdat illū a creatiōe pluuiaꝝ. Vnde dicit:h ¶ Rigas mōtes de ſuꝑioribꝰ ſuis .i. de eis q̨̄ ſūt ſuꝑiora .i. de aere/ qͥ eſt ſuꝑior: Uel inferiores mōtes ⁊ minoresde ſuꝑioribꝰ mōtibꝰ: qꝛ aq̨̄ deſcendūt a maioribꝰ ī minores.Quarto cōmēdat eū a fertilitate terrę naſcentiū: Un̄ dicit:l ¶DDe fructu operū tuoꝝ ſatiabit̉ terra .i. viri terreniſatiabunt̉ de fructu quē tu oꝑaris in terra. Deinde cōmēdateū ab vtilitate terrę naſcētiū/ cū dicit: n ¶ Producēs fęnū iumētꝭ et herbā. q. d. ita vtilia facꝭ eē t̓rę naſcētia/ ꝙ nōſolū paſcꝭ ex eis hoīes: ſꝫ ⁊ iumētaꝫ q̨̄ dediſti ī auxiliū hoīm.Psͣ. Qui dat iumētꝭ eſcā ip̄oꝝ ⁊cͣ. Et ad qͥd dat ill̓ eſcaſ? Vtſeruiāt hoībꝰ. Un̄ addit o ¶ Seruituti hoīm .i. vt ſeruiāthoībꝰ: qꝛ ⁊ ꝓpt̓ hͦ facta fuer̄t: ⁊ ꝓpt̓ hͦ ſuſtentant̉ a dn̄o. NotaUenialiū pctōꝝ .j. Corꝭ. iij. c. Si qͥs ſupędificat ligna/ fęHypocritaꝝ. Iob. xl. b. Fęnū qͣſi boſ co (nū/ ſtipula.Mutabilitas hūanę naturę. Eſa. xl. b. Oīſ caro (medet.Carnalis cibꝰ: vt h̓: Producēs fęnū iumētis ⁊cͣ. (ęnū.Deūt̓. xj. b. Fęnū ex agris ad paſcendū iumenta.Spūalis cibus. Prouer .xxvij. d. Aperta ſūt prata ⁊ apparuerūt herbę virētes: ⁊ collecta ſūt fęna de mōtibus.F Et ad qͥd ſuſtētat¶ Allegorice. c ¶ Suꝑ ea .i. ſuꝑ mōtes .i. ſuꝑ apl̓os ⁊ doctrinā eoꝝ: d ¶ Uolucres cęli. .i. viri ſctī/ pēnis ꝟtutū adcęlū tendētes: e ¶ Habitābūt: qꝛ ī doctrina apl̓oꝝ ſtudebūt: ſic̄ Hieroꝰ. Augꝰ/ ⁊ alij. Et ſic De medio petrarū .i. de cōmuni doctrīa apl̓oꝝ g ¶ Dabūt voces: p̨̄dicādo fidelibꝰ: ⁊ diſputādo ꝯͣ infideles. Un̄ dicebat Hieroꝰ:Noli mihi credere/ niſi qd̓ dixero oſtēdā de nouo vel de veteri deriuatū. q. d. niſi de medio petraꝝ dem voces. Tn̄ necilli mōtes .ſ. apl̓i: nec illi p̨̄dicatores ⁊ ꝑlati qͥ eis ſucceſſerūt/a ſe habuerūt doctrinā ⁊ gr̄aꝫ p̨̄dicādi: qꝛ ipſe deꝰ ē: h ¶ Rigās mōtes .i. apl̓os ipſos: ¶ ¶ De ſuꝑioribꝰ ſuis: vl̓tuis: et eſt idē ſenſus/ licet mutet̉ ꝑſona .i. de ſecretis ſuis: q̨̄ſūt ſuꝑiora ⁊ altiora ipſis mōtibꝰ. Ecc̄ͣj. iij. c. Altiora te neqͣſierꝭ. Vel ſuꝑiora dic̄ gr̄aꝫ ⁊ ſapīaꝫ: qͥbus rigat deꝰ cordaſuoꝝ. Iacob̓ .j. c. Om̄e datū optimū ⁊ oē donū ꝑfectū/ deſurſū eſt ⁊cͣ. Tūc rigauit mōtes: qn̄ rorē igneū .ſ. ſpm̄ſctm̄ effudit ī eoſ. Et qͥd p̨̄dicabāt ipſi apl̓i ⁊ imitatores eoꝝ? Paſſionē chriſti: Un̄ ſubdit: l¶ De fructu opeꝝ tuoꝝ ſati-
abit̉ terra .i. de ſalutē quā oꝑatꝰ es ī medio t̓rę/ patiēdo hͨ:tātū p̨̄dicabit̉ minoribꝰ fidelibꝰ qͥ ſe ⁊ terrā reputāt ⁊ imoſ ꝙipſi īde ſatiati reficiēt̉. Propt̓ hͦ dicebat Paulꝰ. j. Corꝭ. j. d.Nos p̨̄dicamꝰ chriſtū crucifixū/ iudęis qͥdē ſcandalū: gētibꝰaūt ſtulticiā. Iſti nō reputabāt ſe terrā. De fidelibꝰ aūt addit: Ipſis aūt vocatꝭiudęis atqꝫ gręcꝭ/ chriſtū dei ꝟ̓tutē ⁊ dei ſapientiā. q. d. ita p̨̄dicamus eis fructū operūchriſti/ ꝙ ex hͦ qͣſi d̓ ſapido cibo refecti/ ꝟtutē aīę ſumunt. Dicode fructu opeꝝ tuoꝝ o deꝰ: n ¶ Producēs fęnū iumētꝭ et herba ſeruituti hominū. Per iumēta ⁊ ꝑ ſeruitutē hoīm intelligūtur fideles/ chriſti ſeruitio mācipati: qͥbꝰ chriſtꝰ ꝓduxit fęnūcarnis ſuę: Quia Eſa. xl. b. Oīs caro fęnū. Et merito ꝓduxit fęnū: qꝛ factꝰ erat iumētū. Un̄ Psͣ. Vt iumētū factꝰ ſumapd̓ te. Ul̓: Hō cū ī honore eſſet ⁊cͣ. Hoc fęnū exiccatū ē īferuore paſſiōis: Tūc ꝟe fuit fęnū: Sꝫ qͣſi herba fuit virēs īvtero beatę v̓ginis/ ⁊ etiā ī p̨̄ſepio. Sꝫ hͨ herba creuit ī panēangeloꝝ: De quoMoralit̓: c ¶ Suꝑ ea: q̄ p̄dicta ſūt .ſ. fontes ⁊ mōtes .i.doctrinā ⁊ vitā apl̓oꝝ ⁊ ꝓph̓aꝝ: d ¶ Uolucres cęli. i. viri ſpūales e¶ Habitabūt .i. mēte ꝯuerſabunt̉ ī eis cogitātes .ſ. quō deꝰ humilibꝰ dat gr̄aꝫ/ ⁊ ſuꝑbis reſiſtit: vt dicit̉Iacob̓. iiij. b. Et ꝙ de fluminibꝰ gr̄ę eiꝰ potabūt oēs beſtięſiluę .i. ſimpliceſ ⁊ ſilueſtres hoīeſ ⁊cͣ. Et qd̓ cogitabūt/ alijsdicet: Et hͦ eſt qd̓ dic̄: g ¶ Dabūt voces .ſ. hortādo adhūilitatē ⁊ pęnitētiā. Sꝫ qꝛ opꝰ debet p̨̄cedere p̨̄dicationē:p̨̄mittit: f ¶ De medio petraꝝ .i. de medio durę ⁊ auſterę vitę ſuę. Et quā vocē dabūt? Illā. ſ. Actꝭ. xiiij. d. Per ml̓tas tribl̓atiōes oportet ītrare ī regnū cęloꝝ. Et illā Matth̓.vij. b. Anguſta ē porta/ ⁊ arta via q̨̄ ducit ad vitā. j. Pet̓. iiij.d. Si pͥmū a nob̓: qͥs finis eoꝝ qͥ nō credūt euangelio? Nota ꝙ dic̄ De medio: qꝛ nō ī pͥncipio vitę: ſꝫ poſtqͣꝫ ꝓbatꝰfuerit hō/ debet alijs p̨̄dicare. Deut̓. xv. d. Nō oꝑaberꝭ ī pͥmogenito bouiſ. Sꝫ licet habeāt vitā durā: tn̄ hn̄t a deo ꝯſolationē ītimā: Quia dn̄s ē/ h ¶ Rigās aqͥs gr̄aꝝ ⁊ ꝯſolationū: i¶ Pōtęs .i. ſctōs qͥ ſūt ī ardua vita: n̄ illos mōtesgelbōe de qͥbꝰ ſuꝑͣ diximꝰ. Et hͦ k ¶ De ſuꝑioribꝰ ſuiſ. i.de gr̄a: nō d̓ aqͥs fluminū/ ſic̄ ī terra ęgypti .i. ī eis qͥ mundūamat: ẜm ꝙ de vtroqꝫ d̓r Deut̓. xj. b. Terra ad quā īgredieris poſſidendā nō eſt ſic̄ terra ęgypti de qͣ exiſti: vbi iacto ſemine ī hortoꝝ morē aq̨̄ ducunt̉ irriguę: ſꝫ mōtuoſa eſt ⁊ cāpeſtris/ de cęlo expectas pluuias. Fluuiꝰ geon irrigat terrāęgypti. Geon/ īterp̄tat̉ hiatꝰ terrę: ⁊ ſigͣt auariciā: q̨̄ hiat adterrā ſorbendā. Multi ſūt qͥ nō curāt irrigari de ſuꝑioribꝰ: ſꝫtm̄ de īferioribꝰ: ẜm qd̓ dic̄ poeta: Det vitā/ det opes: equūanimū ipſe parabo. Non petūt cū axa/ ſimul irriguū ſuperius ⁊ īferiꝰ: Ioſue. xv. d. Sꝫ d̓ ſctīs d̓r Hiere. xxxj. b. Eritaīa eoꝝ qͣſi hortꝰ irriguꝰ: ⁊ ſic̄ fōs aqͣꝝ. Poſt irrigationē autē gr̄ę/ ſequit̉ fructꝰ oꝑis: De qͦ ſb̓dit: ¶ De fructu operū tuoꝝ ſatiabit̉ terra. Et p̄t legi ītrāſitiue .i. de fructu qͥeſt oꝑa: ſiue de oꝑibꝰ qͥ ſūt fructꝰ. Et dic̄/ tuorū/ deo attribuēs fructū ⁊ oꝑa: qꝛ ipſe īcrementū dat. Eſa. xxvj. c. Oīaoꝑa nr̄a oꝑatꝰ es ī nob̓ dn̄e. Et dic̄: m GSatiabit̉ terra .i.cor hoīs oꝑantꝭ illa oꝑa: qͥ īde reficit̉ īteriꝰ. Psͣ. In cuſtodiendis illis retributio ml̓ta. Glo. qꝛ nō tm̄ ꝓ eis ī futuro reddet̉ p̨̄miū: ſꝫ ⁊ h̓ ī eoꝝ cuſtodia magnū eſt gaudiū. Vel p̄t legi trāſitiue: l ¶ De fructu operū .i. de fructu qͥ ſequit̉ exoꝑibꝰ/ q̨̄ ſūt qͣſi ſemina: ⁊ eoꝝ fructꝰ eſt vita ęterna. De qͦ fructu: m ¶ Satiabit̉ terra .ſ. corpꝰ ⁊ aīa. Psͣ. Satiabor cūapparuerit gl̓ia tua. Vere ſatiabit̉: qꝛ in te vno/ qͥlibet habebit qd̓ volet. Qd̓ īnuit ī ꝟſibꝰ ſequētibꝰ. Un̄ dic̄: n ¶ Producēs fęnū iumētꝭ ⁊cͣ. q. d. tu es ꝓducēs cuilibet qd̓ deſiderat ī patria. Iumēta deſiderāt fęnū ad paſtū: hoīes herbā virentē ad viſū. Ecc̄j xl. c. Gr̄aꝫ ⁊ ſpeciē deſiderabit oculus: ⁊ ſuꝑ hęc virides ſatiōes. Itē quātū ad guſtū habebūtX deſideriū ſuū:
Psͣ. 73.
B
oriceul̓. ⁊ſilueauſcipiēt (tim ſuāAl̓. Iillos
t3. q. 1. c. eccl̓iaſ.§. his ita
Psͣ. 72.Psͣ .48.
aliter
Moxaliter
Ad lixterā
Pr. .146.
Eſt fęnū
ſegoriceſ
Psͣ .18.
Psͣ .16.
X deſideriū ſui