Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

in dij gētiū dęmoͣnia: dominꝰſͦ aūt cęlos fecit. Confeſſio etpulchritudo in conſpectueius: ſanctimonia ēt magnisficentia in ſanctificatiōe eiꝰ.

a AAnnūciate int̓ gentes iudęis ſua ꝯtumacia intermiſſis: c Gloriā eius .i. illius excellētiſſimā bonitatē quaillos ſaluare decreuit. Roma. xj. c. Uide bonitatē ſeueritatem dei. In eos qͥdeꝫ qui ceciderūt ſeueritatē: in te aūt bonitatē ſi ꝑmanſeris ī bonitate. Vel gloriā eiꝰ .i. id in gloriatus eſt: videlicet cru ignominiā. Ioh̓.xij. d. Uenit hora vtclarificet̉ filius hoīs:id eſt crucifigat̉. Un̄de paulus eiꝰ imitator erat dicit Gal̓.vltꝭ. d. Mihi aūt abſit gloriari niſi in cruEice dn̄i noſtri ieſu chriſti.forte aliquas gentes putaresexcęptas: bene addit: d In oībꝰ populis annūciatemirabilia eius: Quia vt dicit̉ Actꝭ. x. e. Non eſt ꝑſonarūaccęptor deꝰ: ſed ī omni gente timet deum oꝑatur iuſticiam: acceptꝰ eſt illi. Mirabilia autē eiꝰ ſunt: incarnatio/ paſſio reſurrectio aſcēſio/ et talia. Vnde de incarnatione dicitEſa. vltꝭ. c. Quis audiuit vnqͣꝫ tale: aut vidit huic ſimile?Quid enī eſt mirabiliꝰ qͣꝫ chriſti incarnatio: vbi factū eſt ver caro/ deus homo/ mater virgo? Unde hęc mirabilia explanās/ ſubiūgit: f Qm̄ magnus dn̄s. q. d. in hoc ap.paret mirabile: qm̄ ille qui magnꝰ eſt/ factus eſt paruꝰ: illeeſt deus/ factꝰ eſt homo. Hoc eſt dicit: Qm̄ magnꝰ dominꝰ .ſ. chriſtꝰ/ magnꝰ eſt potētia/ licet paruus factꝰ ſit. Un̄Eſa. ix. b. exprimit in eo ſimul paruitatē magnitudinē dicens: Paruulus natus eſt nobis/ ecce paruitas: cuius imperium ſuꝑ humerū eius: vocabit̉ nomē eius admirabilis/ſiliariꝰ/ deus fortis ⁊cͣ. ecce magnitudo. Nec tm̄ magnus/ ſed Et laudabilis bonitate. Bonitas enī facit quēqꝫ laudabilē. Psͣ. Laudate dn̄ꝫ qm̄ bonꝰ ē dn̄ſ. Nec mediocrit̓ laudabilis: ſed h Nimis .i. excellent̓: quia excellet̉ bonꝰ. Itēnimis laudabilis dicit̉: quia non pōt explicari qͣꝫ laudabilisſit/ aut qͣꝫ bonus. Eſt laudabilis bonis/ quos decet laudatio: ſed malis pctōribꝰ in quorū ore non eſt ſpecioſa laus:i Terribilis ē. Iob. xxv. a. Ptās terror apud eſt. Etne comparet̉ dijs gentiū/ quos ipſi etiam timent: bn̄ addit: Suꝑ oēs deos. Et vere terribil̓ ē ſuꝑ eos/ ip̄e ſit deꝰop̄s ip̄i ſint dęmonia. Qm̄ oēſ dij gētiū dęmonia.Dęmonia aūt non pn̄t nocere niſi a deo ꝑmiſſa. n Dominus aūt cęlos fecit/ ad litterā in apparet eiꝰ potētia: qꝛnullus alius poſſet eos facere. Hiere. x. b. Dij non fecerūtcęlum terrā pereāt de terra. Vel cęlos .i. apl̓os dęmones ſuꝑant eijciūt: vn̄ potētiores ſūt̉ qͣꝫ dęmones: Multofortiꝰ dn̄s eos ita potētes fec̄. Ex cęlos fec̄: Laudētcęli t̓ra: vt ī Psͣ. d̓r. Et hęc laus ꝑfecta erit ī cęlo in patria:Un̄ bene ſubiungit: p Confeſſio pulchritudo ⁊cͣ.Anagogice enī in cęlo ſūt/ cōfeſſio laudis grarūactiōis.Eſa. lj. b. Gr̄arūactio vox laudis. Item ibi ē pulchritudo in deo/ lux eſt: vt d̓r Ioh̓. j. a. Eccͣj. xliij. b. Specieſli gloria ſtellarū: id eſt ſanctoꝝ. Ibi eſt et conſpectus. VndeExo. xxv. b. dicit̉ de cherubin: reſpiciāt ſe mutuo ꝟſis vultibꝰ in ꝓpitiatoriū. Itē ibi ē/ ſctimonia: Sctītas ſine terrenitate: et caſtitas ſine fomite. Heb̓. xij. d. Pacē ſeqͥmī: ſctīmoniā ſine qua nemo videbit deū. r Et magnificētia.Eccͣj. xlij. d. Magnalia ſapiētię ſuę decorauit/ q̨̄ eſt an̄ ſęculū vſqꝫ ī ſęculū. Ibi pōt dicere btā ꝟgo et alij ſctī illud Lucꝭ.j. e. Fecit magna potens eſt. Hęc duo ergo .ſ. ſctīmoniaet magnificētia ſunt/ s In ſanctificatiōe eius .i. in templo cęleſti qd̓ eſt deuſ. Apocl̓. xxj. g. Templū non vidi in ea:dn̄s enī op̄s eſt templum illius. Quid ergo aliud deſcribitEzechiel qͣꝫ deū? Poteſt allegorice exponi verſus iſte btōlaurentio: Quia p ¶Confeſſio pulchritudo in conſpectu eius. Ipſe enī ꝯfeſſus eſt fidem/ theſauros haberet. Pulchritudo fuit deo: qn̄ peruſtus fuit ferculū allatus ante deum. Item ꝯſpexit angelū: vnde romanꝰ bapticatus eſt. Item habuit ſctīmoniā caſtimoniā: quia diaconꝰprępoſitus viduarū/ quę longo poſt temꝑe fuerunt in eccleſia romana. Itē magnificētia/ munificētia eiꝰ laudat̉: qꝛ

de ipſo dicit̉ illud Psͣ. Diſperſit dedit pauperibꝰ. Itē qꝛ cecos illuminauit. Item ſanctificatio: quia multos ſctīficauit.Afferte dn̄oK iiij. c. Agite pęnitētiā appropinqͣbit enī regnū cęloꝝ .ſ. ſięgeritꝭ pęnitētiā. ij. Corꝭ. vij. c. Quę ẜm deū triſticia eſt: penitētiā ī ſalutē ſtabilēoꝑat̉. a Annūciate: ſolum int̓ clericos ſꝫ etiā b iIntergentes .i. paganosmoribꝰ et ſi non fide:quales ſūt hodie fereoēs: ſolū tormētaq̨̄ terrēt/ ſꝫ etiā gloriāeiꝰ q̨̄ allicit: Quidā enī ſunt neſciūt ānūciare niſi minaſ penas: volūt deo acqͥrere ſeruoſ amicos. Annūciate/c Gloriā mūdi: ſꝫ/ eiꝰ: nullꝰ enī appetit gloriā mūdi niſiex igͦrātia gl̓ię dei. Itē/ eiꝰ nr̄aꝫ. Psͣ. nob̓ dn̄e nobis: ſꝫ noī tuo da gloriā. Eſa. xxiiij. c. In doctrinis glorificate dn̄ꝫ. d In oībꝰ ppl̓is mirabilia eiꝰ/ tm̄ in vno populo. Eſt autem triplex ppl̓s .ſ. ppl̓s dei/ ppl̓s mūdi/ ppl̓s diaboli. Et oībꝰ his annūciare debēt p̨̄dicatores. Sꝫ multi ſuntqui magis volūt p̨̄dicare clericis tm̄/ qui populos ſibi ſubditos dimittūt in errore ſuo mori: pariſius veniūt prędicare.Gregꝰ. cordē ſe aſſerit/ qui hortis ſitiētibꝰ in flumīe aquāſpargit. e Mirabilia/ oꝑa/ eiꝰ/ dei .ſ. oꝑa creatiōis recreatiōis iuſtificatiōis. De vltimo dic̄ Bern̄. Factū eſt nihilo aliqͥd: vetuſto nouū: ęternū beatūqꝫ de damnato mortuoqꝫ. f Quoniā magnꝰ dn̄s laudabilis nimis⁊cͣ. In verſu notant̉ qͥnqꝫ in dn̄o: quę exigunt qͥnqꝫ in nobis. In dn̄o notat̉ magnitudo cum dicit: magnus. Dominatio/ cum dici: dn̄s. Laus/ cum dicit/ laudabilis. Terror ſcum dicit: terribilis. Potētię comꝑatio ſuꝑeminēs/dicit: ſuper oēs deos. Quia magnus/ exigit a nobisadmirationē honoreꝫ. Quia dn̄s/ ſeruitium. Quia laudabilis/ laudem. Quia terribilis/ timorē. Quia ſuꝑ omnes deos/ cultū ſingularē. Eſt igit̉ magnus: qꝛ īmenſuscapacitate: oīa capit/ a nullo capit̉ plene. Item magnꝰ: qꝛęternus duratione. Item magnus largitate: quia magnadat bona: parua ſtercora niſi porcis. Itē qꝛ magnꝰeſt/ auertit ſcrutatores: qꝛ non capient īmenſum. Quia dn̄ſfilios belial/ qui nulli volūt ſubeſſe reprobat. Quia laudabilis/ condēnat inuidos ingratos: non laudāt ſed odiūtfacta eius circa alios. Quia nimis/ increpat tepidos remiſſos laudatores. Item quia terribilis reprobis: blandus iuſtis: arguit ſtultos nec timere mala nec cupere bonaſciunt. Itē quia ſuper oēs deos arguit ꝯfidētes in creatura: pecunia ſua vl̓ de vētre ſuo faciūt ſibi deū inſtinctudiabolico: Un̄ addit: Qm̄ oēs dij gentiū .i. gentilit̓et rationabilit̓ viuentiū/ ſūt: m Dęmonia .i. inſtinctudiaboli facta ficta. Diabolus enī eſt quaſi figulus artifexfalſoꝝ deorum: Alij facit deum ventrem: alij pecuniam: alijmeretriceꝫ: et ſic de alijs: ſcd̓m dicit Augꝰ. qd̓ vnuſquiſqꝫcolit venerat̉ / hoc ſibi deuſ eſt. n Dominꝰ autem/ nonfacit iſtos deos: ſed o Cęlos fecit: id eſt ſanctos viros.Unde vnus eoꝝ quos fecerat/ ſic dicebat in Psͣ. Scitoteniam dn̄s ipſe eſt deus: ipſe fecit nos non ipſi nos. Apocꝭ.j. b. Lauit nos a peccatis noſtris in ſanguine ſuo: fecit nosregnū ſacerdotes deo patri ſuo. Peccatores autē ſe faciunt .ſ. peccatores. Ezech̓. xxix. a. Ego feci memetipſum.Quomodo autem homo fiat ſanctus deo placens/ ſubiungit: p Confeſſio pulchritudo ī conſpectu eiuſ:id eſt ſi homo confiteat̉ peccatum ſic lauabit̉ pulcher fietin conſpectu domini. Vnde hic Glo. argumentatur ſic: Siergo amas pulchritudinem/ confitere vt ſis pulcher. Bern̄.Amas confeſſionem: ſi amas decorem. Sanctimonia et magnificentia in ſanctificatione eius. q. d. ſivis eſſe ſanctus coram deo/ ſerua ſanctimoniam vt ab omnimalo declines: et magnificentiā / vt magna operari non celſes. ſunt duę partes iuſticię: ſcilicet declinare a malo etfacere bonum: quę hominem iuſtum ſanctum conſtituunt.X Moraliter: Afferte

ꝗllegorice. x

Moralite

Al in gentibꝰ

Al̓ ī ſanctit

26. q. 2. c.qui ſine

Psͣ .113.

Triplex po-

In dn̄o not. vqn̄qꝫ que inoīs qͥnqꝫ ē

Psͣ. 134.

Psͣ. 68.Anagogice

Psͣ .99.

Allegoriceſ