Pſalmus
in dij gētiū dęmoͣnia: dominꝰſͦ aūt cęlos fecit. Confeſſio etpulchritudo in conſpectueius: ſanctimonia ēt magnisficentia in ſanctificatiōe eiꝰ.
a AAnnūciate int̓ gentes iudęis ꝓ ſua ꝯtumacia intermiſſis: c ¶ Gloriā eius .i. illius excellētiſſimā bonitatē quaillos ſaluare decreuit. Roma. xj. c. Uide bonitatē ⁊ ſeueritatem dei. In eos qͥdeꝫ qui ceciderūt ſeueritatē: in te aūt bonitatē ſi ꝑmanſeris ī bonitate. Vel gloriā eiꝰ .i. id in qͥ gloriatus eſt: videlicet crucē ⁊ ignominiā. Ioh̓.xij. d. Uenit hora vtclarificet̉ filius hoīs:id eſt crucifigat̉. Un̄de ⁊ paulus qͥ eiꝰ imitator erat dicit Gal̓.vltꝭ. d. Mihi aūt abſit gloriari niſi in cruEice dn̄i noſtri ieſu chriſti.forte aliquas gentes putaresexcęptas: bene addit: d ¶ In oībꝰ populis annūciatemirabilia eius: Quia vt dicit̉ Actꝭ. x. e. Non eſt ꝑſonarūaccęptor deꝰ: ſed ī omni gente qͥ timet deum ⁊ oꝑatur iuſticiam: h̓ acceptꝰ eſt illi. Mirabilia autē eiꝰ ſunt: incarnatio/ paſſio reſurrectio aſcēſio/ et talia. Vnde de incarnatione dicitEſa. vltꝭ. c. Quis audiuit vnqͣꝫ tale: aut qͥ vidit huic ſimile?Quid enī eſt mirabiliꝰ qͣꝫ chriſti incarnatio: vbi factū eſt verbū caro/ deus homo/ mater virgo? Unde ⁊ hęc mirabilia explanās/ ſubiūgit: f ¶ Qm̄ magnus dn̄s. q. d. in hoc ap.paret mirabile: qm̄ ille qui magnꝰ eſt/ factus eſt paruꝰ: ille qͥeſt deus/ factꝰ eſt homo. Hoc eſt ꝙ dicit: Qm̄ magnꝰ dominꝰ .ſ. chriſtꝰ/ magnꝰ eſt potētia/ licet paruus factꝰ ſit. Un̄Eſa. ix. b. exprimit in eo ſimul ⁊ paruitatē ⁊ magnitudinē dicens: Paruulus natus eſt nobis/ ecce paruitas: cuius imperium ſuꝑ humerū eius: ⁊ vocabit̉ nomē eius admirabilis/ cōſiliariꝰ/ deus fortis ⁊cͣ. ecce magnitudo. Nec tm̄ magnus/ ſedg¶ Et laudabilis bonitate. Bonitas enī facit quēqꝫ laudabilē. Psͣ. Laudate dn̄ꝫ qm̄ bonꝰ ē dn̄ſ. Nec mediocrit̓ laudabilis: ſed h ¶ Nimis .i. excellent̓: quia excellet̉ bonꝰ. Itēnimis laudabilis dicit̉: quia non pōt explicari qͣꝫ laudabilisſit/ aut qͣꝫ bonus. Eſt gͦ laudabilis bonis/ quos decet laudatio: ſed malis ⁊ pctōribꝰ in quorū ore non eſt ſpecioſa laus:i ¶ Terribilis ē. Iob. xxv. a. Ptās ⁊ terror apud eū eſt. Etne comparet̉ dijs gentiū/ quos ipſi etiam timent: bn̄ addit:k¶ Suꝑ oēs deos. Et vere terribil̓ ē ſuꝑ eos/ cū ip̄e ſit deꝰop̄s ⁊ ip̄i ſint dęmonia. ¶ Qm̄ oēſ dij gētiū dęmonia.Dęmonia aūt non pn̄t nocere niſi a deo ꝑmiſſa. n ¶ Dominus aūt cęlos fecit/ ad litterā in qͦ apparet eiꝰ potētia: qꝛnullus alius poſſet eos facere. Hiere. x. b. Dij qͥ non fecerūtcęlum ⁊ terrā pereāt de terra. Vel cęlos .i. apl̓os qͥ dęmones ſuꝑant ⁊ eijciūt: vn̄ potētiores ſūt̉ qͣꝫ dęmones: Multofortiꝰ dn̄s qͥ eos ita potētes fec̄. Ex qͦ gͦ cęlos fec̄: Laudēt eūcęli ⁊ t̓ra: vt ī Psͣ. d̓r. Et hęc laus ꝑfecta erit ī cęlo in patria:Un̄ bene ſubiungit: p ¶ Confeſſio ⁊ pulchritudo ⁊cͣ.Anagogice enī in cęlo ſūt/ cōfeſſio laudis ⁊ grarūactiōis.Eſa. lj. b. Gr̄arūactio ⁊ vox laudis. Item ibi ē pulchritudo in deo/ qͥ lux eſt: vt d̓r Ioh̓. j. a. Eccͣj. xliij. b. Specieſ cęli gloria ſtellarū: id eſt ſanctoꝝ. Ibi eſt et conſpectus. VndeExo. xxv. b. dicit̉ de cherubin: ꝙ reſpiciāt ſe mutuo ꝟſis vultibꝰ in ꝓpitiatoriū. Itē ibi ē/ ſctimonia: Sctītas ſine terrenitate: et caſtitas ſine fomite. Heb̓. xij. d. Pacē ſeqͥmī: ⁊ ſctīmoniā ſine qua nemo videbit deū. r ¶ Et magnificētia.Eccͣj. xlij. d. Magnalia ſapiētię ſuę decorauit/ q̨̄ eſt an̄ ſęculū⁊ vſqꝫ ī ſęculū. Ibi pōt dicere btā ꝟgo et alij ſctī illud Lucꝭ.j. e. Fecit mͥ magna qͥ potens eſt. Hęc duo ergo .ſ. ſctīmoniaet magnificētia ſunt/ s ¶ In ſanctificatiōe eius .i. in templo cęleſti qd̓ eſt deuſ. Apocl̓. xxj. g. Templū non vidi in ea:dn̄s enī op̄s eſt templum illius. Quid ergo aliud deſcribitEzechiel qͣꝫ deū? Poteſt allegorice exponi verſus iſte d̓ btōlaurentio: Quia p ¶Confeſſio ⁊ pulchritudo in conſpectu eius. Ipſe enī ꝯfeſſus eſt fidem/ ⁊ ꝙ theſauros haberet. Pulchritudo fuit deo: qn̄ peruſtus fuit ferculū allatus ante deum. Item ꝯſpexit angelū: vnde romanꝰ bapticatus eſt. Item habuit ſctīmoniā ⁊ caſtimoniā: quia diaconꝰ ⁊prępoſitus viduarū/ quę longo poſt temꝑe fuerunt in eccleſia romana. Itē magnificētia/ ⁊ munificētia eiꝰ laudat̉: qꝛ
de ipſo dicit̉ illud Psͣ. Diſperſit dedit pauperibꝰ. Itē qꝛ ce ⁊cos illuminauit. Item ſanctificatio: quia multos ſctīficauit.Afferte dn̄oK iiij. c. Agite pęnitētiā appropinqͣbit enī regnū cęloꝝ .ſ. ſięgeritꝭ pęnitētiā. ij. Corꝭ. vij. c. Quę ẜm deū triſticia eſt: penitētiā ī ſalutē ſtabilēoꝑat̉. a ¶ Annūciate: nō ſolum int̓ clericos ſꝫ etiā b iIntergentes .i. paganosmoribꝰ et ſi non fide:quales ſūt hodie fereoēs: nō ſolū tormētaq̨̄ terrēt/ ſꝫ etiā gloriāeiꝰ q̨̄ allicit: Quidā enī ſunt qͥ neſciūt ānūciare niſi minaſ ⁊ penas: qͥ volūt deo acqͥrere ſeruoſ nō amicos. Annūciate/ qͦc ¶ Gloriā nō mūdi: ſꝫ/ eiꝰ: nullꝰ enī appetit gloriā mūdi niſiex igͦrātia gl̓ię dei. Itē/ eiꝰ nō nr̄aꝫ. Psͣ. Nō nob̓ dn̄e nō nobis: ſꝫ noī tuo da gloriā. Eſa. xxiiij. c. In doctrinis glorificate dn̄ꝫ. d ¶ In oībꝰ ppl̓is mirabilia eiꝰ/ nō tm̄ in vno populo. Eſt autem triplex ppl̓s .ſ. ppl̓s dei/ ppl̓s mūdi/ ppl̓s diaboli. Et oībꝰ his annūciare debēt p̨̄dicatores. Sꝫ multi ſuntqui magis volūt p̨̄dicare clericis tm̄/ qui populos ſibi ſubditos dimittūt in errore ſuo mori: ⁊ pariſius veniūt prędicare.Gregꝰ. Uę cordē ſe aſſerit/ qui hortis ſitiētibꝰ in flumīe aquāſpargit. e Mirabilia/ oꝑa/ eiꝰ/ dei .ſ. oꝑa creatiōis recreatiōis ⁊ iuſtificatiōis. De hͦ vltimo dic̄ Bern̄. Factū eſt d̓ nihilo aliqͥd: d̓ vetuſto nouū: ęternū beatūqꝫ de damnato mortuoqꝫ. f ¶ Quoniā magnꝰ dn̄s ⁊ laudabilis nimis⁊cͣ. In hͦ verſu notant̉ qͥnqꝫ in dn̄o: quę exigunt qͥnqꝫ in nobis. In dn̄o notat̉ magnitudo cum dicit: magnus. Dominatio/ cum dici: dn̄s. Laus/ cum dicit/ laudabilis. Terror ſcum dicit: terribilis. Potētię comꝑatio ſuꝑeminēs/ cūdicit: ſuper oēs deos. Quia magnus/ exigit a nobisadmirationē ⁊ honoreꝫ. Quia dn̄s/ ſeruitium. Quia laudabilis/ laudem. Quia terribilis/ timorē. Quia ſuꝑ omnes deos/ cultū ſingularē. Eſt igit̉ magnus: qꝛ īmenſuscapacitate: oīa capit/ a nullo capit̉ plene. Item magnꝰ: qꝛęternus duratione. Item magnus largitate: quia magnadat ⁊ bona: nō parua hͨ ſtercora niſi porcis. Itē qꝛ magnꝰeſt/ auertit ſcrutatores: qꝛ non capient īmenſum. Quia dn̄ſfilios belial/ qui nulli volūt ſubeſſe reprobat. Quia laudabilis/ condēnat inuidos ⁊ ingratos: qͥ non laudāt ſed odiūtfacta eius circa alios. Quia nimis/ increpat tepidos ⁊ remiſſos laudatores. Item quia terribilis reprobis: ⁊ blandus iuſtis: arguit ſtultos qͥ nec timere mala nec cupere bonaſciunt. Itē quia ſuper oēs deos arguit ꝯfidētes in creatura: qͥ d̓ pecunia ſua vl̓ de vētre ſuo faciūt ſibi deū inſtinctudiabolico: Un̄ addit: l¶ Qm̄ oēs dij gentiū .i. gentilit̓et nō rationabilit̓ viuentiū/ ſūt: m Dęmonia .i. inſtinctudiaboli facta ⁊ ficta. Diabolus enī eſt quaſi figulus ⁊ artifexfalſoꝝ deorum: Alij facit deum ventrem: alij pecuniam: alijmeretriceꝫ: et ſic de alijs: ſcd̓m ꝙ dicit Augꝰ. qd̓ vnuſquiſqꝫcolit ⁊ venerat̉ / hoc ſibi deuſ eſt. n Dominꝰ autem/ nonfacit iſtos deos: ſed o ¶ Cęlos fecit: id eſt ſanctos viros.Unde vnus eoꝝ quos fecerat/ ſic dicebat in Psͣ. Scitote qͥniam dn̄s ipſe eſt deus: ipſe fecit nos ⁊ non ipſi nos. Apocꝭ.j. b. Lauit nos a peccatis noſtris in ſanguine ſuo: ⁊ fecit nosregnū ⁊ ſacerdotes deo ⁊ patri ſuo. Peccatores autē ſe faciunt .ſ. peccatores. Ezech̓. xxix. a. Ego feci memetipſum.Quomodo autem homo fiat ſanctus ⁊ deo placens/ ſubiungit: p ¶ Confeſſio ⁊ pulchritudo ī conſpectu eiuſ:id eſt ſi homo confiteat̉ peccatum ſic lauabit̉ ⁊ pulcher fietin conſpectu domini. Vnde hic Glo. argumentatur ſic: Siergo amas pulchritudinem/ confitere vt ſis pulcher. Bern̄.Amas confeſſionem: ſi amas decorem. qͦ Sanctimonia et magnificentia in ſanctificatione eius. q. d. ſivis eſſe ſanctus coram deo/ ſerua ſanctimoniam vt ab omnimalo declines: et magnificentiā / vt magna operari non celſes. Hę ſunt duę partes iuſticię: ſcilicet declinare a malo etfacere bonum: quę hominem iuſtum ⁊ ſanctum conſtituunt.X Moraliter: Afferte
ꝗllegorice. x
Moralite
Al ⁊ in gentibꝰ
Al̓ ī ſanctit
26. q. 2. c.qui ſine
Psͣ .113.
Triplex po-
In dn̄o not. vqn̄qꝫ que inoīs qͥnqꝫ ē
Psͣ. 134.
Psͣ. 68.Anagogice
Psͣ .99.
Allegoriceſ