Pſalmus

a ēt nō eſt ẜm oꝑa tua. Omēsęgētes rqͣſcūqꝫ feciſti venientet adorabunt corā te dn̄e: ēts glorificabūt nomē tuū. Qm̄hͦͨ magnꝰ es tu et faciēs mirabiilia: tu es deus ſolus r̄. De-

llia ¶ Et non ē ẜm oꝑa tua .i. non eſt qͥ tam bona faciat ī eisqui rogāt eū. Poſtea ſe exauditū eē innuit: ⁊ on̄dit q̨̄ vtilitaſex hͦ ſequit̉ .ſ. ꝯuerſio oīm gētiū ad fidē: Un̄ dicit: b ¶ Oēsgētes .i. de oībꝰ aliqͦ: et in oī terra aliqua gens. c Quaſcūqꝫ feciſti: Oēs enī feciſti: d ¶ Ueniēt/ ꝑ fidem: e EEtadorabūt corā tedn̄e/ ꝑ reuerētiā. fEt glorificabūt/ ꝑcharitatē .i. glorioſuꝫoſtēdēti g ¶ Nomētuū. Malach̓. j. c.Ab ortu ſolis vſqꝫ adoccaſū magnū eſt nomē meū in gētibꝰ. Eton̄dit qͣre glorificādūeſt nomē eiꝰ. Primo ꝓpt̓ magnitudinē eiꝰ. Un̄ dic̄: Qm̄ magnꝰ es tu. Scd̓o: qꝛ admirādꝰ ē. Un̄ addit: Et faciēs mirabilia. Tertio: qꝛ ē deꝰ. Un̄ dic̄: Tu es deꝰ ſolꝰ¶ ¶ Et nō eſt ẜm oꝑa tua .i. nō eſt deꝰ qͥ ita oꝑet̉ ſalutē colentiū ſe: ſꝫ mortē potiꝰ. Psͣ. Mirabil̓ deꝰ ī ſctīs ſuiſ: deꝰ iſrl̓ip̄e dabit v̓tutē ⁊ fortitudinē plębi ſuę. Et qꝛ ita oꝑat̉: ipſumſolū deberēt oēs colere. Nec excuſare ſe pōt aliqͥs: Un̄ dicitIoh̓. xv. d. Si oꝑa nō feciſſeꝫ ī eis q̨̄ nemo aliꝰ fecit/ pctm̄ nōhaberent: nūc aūt excuſationē nō habēt de peccato ſuo. Itēnon eſt ẜm oꝑa tua: qꝛ tu feciſti oīa: ⁊ homineꝫ feciſti adimaginē ⁊ ſimilitudinē tuā: vt te coleret ⁊ adoraret. Un̄ bn̄ ſequit̉: b ¶ Oēs gētes quaſcūqꝫ feciſti veniēt/ ꝑ fidē etoꝑationē. e ¶ Et adorabūt̉ cora te dn̄e. Oēs enī gentes q̨̄ ſūt tales qͣles factę ſūt a dn̄o adorāt eū: q̨̄ .ſ. ſeruauerūtſimilitudinē/ ⁊ imaginē nō deturpauerūt. Deꝰ enī oēs facithoīes. Sed rex qn̄qꝫ fac̄ militeſ ⁊ pͥncipes: et hi iam nolūt eēhoīes alijs ęqͣles. Diabolus aūt qn̄qꝫ facit pctōres vel p̨̄latos ꝑ ſimoniā/ vel diuites ꝑ vſurā/ et ſic d̓ alijs: A talibꝰ nonadorat̉ deꝰ ſꝫ diabolus. Et pͥus adorat̉ ab eis qͣꝫ det eis iſta.Matth̓. iiij. b. Hęc omnia tibi dabo ſi cadēs adorauerꝭ mef Et glorificabūt nomē tuū: nō ſuū: Sic̄ illi de qͥbꝰ. sͣ.Vocauerūt noīa ſua in terris ſuis. De hͦ ꝟſu poteſt ſumi thema in Epiphania: et exponi allegorice de magiſ: qͥ gentes .i.gentiles fuerūt/ ⁊ venerūt ad dn̄m: ẜm ꝙ d̓r Eſa. lx. a. Ambulabūt gentes in lumine tuo/ ⁊ reges in ſplendore ortus tui.e ¶ Et adorabūt corā te dn̄e. Hoc fecerūt ipſi/ Matth̓.ij. b. Procidētes adorauerūt. f ¶ Et glorificabūt nomētuū. Hoc fecerūt: qn̄ aꝑtis theſaurꝭ ſuis obtulerūt ei munera: aurū/ thus/ et myrrha. Et ꝓpt̓ hͦ adorādus es: h ¶ Qm̄magnus es tu ⁊ faciēs mirabilia: tu es deꝰ ſolus.Magnꝰ: qꝛ replet auidā ꝯcupiſcibilē. Eccͣj. xxxvj.c. Reple ſion inenarrabilibꝰ ꝟtutibꝰ tuis: ⁊ gloriaFaciēs mirabilia: qꝛ reficit rōna­ (tua ppl̓m tuū.Deus lem mirabiliū ſcrutatricē. Eccͣj. .xl. c. Gr̄am ⁊ ſpeciem̄ deſiderat oculus: et ſuꝑ hęc virides ſationes.Solꝰ: qꝛ roborat iraſcibilē/ quā lib̓at a timore deorū. Eſa. lj. d. Quis tu vt timeas ab hoīe mortali?Paruū: vt auari/ qui pręeligunt temporalia paruatempore ⁊ quantitate.Non admirabilem/ ſed ꝯtemptibilē: vt ſuperbi. ij.QuidāParal̓. xxxij. e. Locutus eſt aduerſus deuꝫ iſraelſicut aduerſus deos ppl̓orū terrę.faciuntdeum Non ſolum/ ſed ſocios habentē: vt luxurioſi ⁊ guloſi: quorum venus dea eſt ⁊ venter deus. Phil̓.iij. d. Quorum deus venter eſt.i ¶ Deduc me dn̄e. Scd̓a ꝑs: in qͣ chriſtꝰ orat ꝓ membriſſuis fidelibꝰ iam adorātibꝰ. Et petit illis pͥncipalit̓ quattuor.Primo ꝯductū ſiue deductū ꝑ viā/ cū dic̄: Deduc me dn̄e.i. mēbra mea .ſ. fideles. k In via tua .ſ. in via mādatoꝝtuoꝝ. Scd̓o petit illis ꝓfectū/ cū ſubiūgit: l EEt ingrediar .i. facias me .i. mēbra mea ingredi .i. ꝓficere: m ¶ In veritate tua .ſ. in veritate fidei vel vitę. Lr̄a Hiero. planius hͦdicit q̨̄ habet: Ut ambuleꝫ in v̓itate tua. Ambulare enīin veritate/ nihil aliud eſt qͣꝫ in ea ꝓficere. Et qꝛ ambulātibusa dextris inſidiat̉ elatio: a ſiniſtris deſꝑatio: contra deſꝑatio-

nē tertiū petit .ſ. lęticiā ſpūalē/ dicēs: Lętetur cor meum.Et ne lęticia in elationē degeneret: quarto petit timorē qͥ humiliat ⁊ oīa bona cuſtodit ī hoīe. Un̄ dic̄ ita .ſ. n ¶ Lętet̉ cormeū/ vt n̄ ſuꝑbiat: Sꝫ o Timeat nomē tuū. Ecc̄j. j. Timor dn̄i cuſtodia v̓tutū. Hęc petit chriſtꝰ caput ꝓ mēbrꝭ ſuiſ.Poſtea on̄dit ſe nō fore īgratū ſi hͨ ei p̨̄ſtentur a dn̄o: Sꝫ p CCōꝫfitebor/ inquit/ tibu Ahec mihi p̨̄ſtanti. rDn̄e pr̄. θDeusmeꝰ: ⁊ nō paꝝ vel ficte: ſꝫ plenarie ⁊ vere.Quia v ¶ In totocorde meo: non adſꝫ ꝑſenerant̉: Quia x. Et glorificabo nomē tuū īl. i. faciā gl̓ificari a mēbris meis te adorātibꝰ. Et ſupper: y ¶ In ęternū/ p̨̄ſens tp̄s ⁊ futurū: qꝛ ſꝑ in pn̄tiglorificabit̉ ab eccleſiaeduc me dn̄e ⁊cͣ. Moralit̓ dic̄ pęnitēs vel vir iuſtꝰ qͥidebilē ⁊ cęcū reputat: Deduc me dn̄e/ vt cęcū ne errē: qꝛcęcū me reputo. k ¶ In via tua/ in quā me introduxiſti .ſ. īvia pęnitētię vl̓ mādatoꝝ. Psͣ. Deduc me ī ſemita mādatoꝝ Prtuoꝝ. Itē/ Deducͣ me/ vt puerū ꝑ manū ne offēdā ad aliqͥdet cadā. Dn̄e mi qͥ ſū puer tuꝰ: In via/ īnocētię. Psͣ. Te/ Pinuiſti manū dexterā meā: ⁊ ī volūtate tua deduxiſti me. Psͣ.Nō pͥuab̓ bonis eoſ qͥ ābulāt ī innocētia. Itē Deduc̄ me/ Pvt īfirmū ꝯualeſcētē/ faſtidiū tollēdo: ſic̄ d̓r ī gallico deducerededuire ꝓpt̓ recreationē: ita dn̄s deducit ſuos on̄dēdo eis delectabilia vitę et̓nę. Un̄ Sap̄. x. b. Iuſtū deduxit dn̄s ꝑ ⁊cͣ.Item Deduc/ vt viatorē de v̓tute in ꝟtutē. Psͣ. Ibūt devtute in ꝟtutē .i. ꝓficiēt. Deduc/ ergo/ me: et ſi deduxeris:l IIngrediar ad ciueſ cęleſtes. Sꝫ nō in hac vita q̨̄ falſitaſeſt: ſed tandē m ¶ In ꝟitate tua .i. ī vita ęt̓na: q̨̄ habet veꝝeſſe. Un̄ vulgarit̓ dr̄ de mortuis: ꝙ ſūt ī vero: de viuētibꝰ ꝙſūt ī mēdacio. Et qꝛ tn̄ nō poſſū ibi īgredi re: fac tn̄ me ibi ingredi ſpe. Hoc ē ꝙ dic̄ n ¶Lętet̉ cor meū/ dū ſpe p̨̄guſtatpennitatē gaudij. Roma. xij. c. Spe gaudētes. Psͣ. Lętet̉cor q̨̄rētiū dn̄m. Sꝫ qꝛ dū eſt hō in hac vita cadere p̄t: bn̄ addit ꝙ ita lętet̉ o ¶ Ut timeat nomē tuū/ dū cogitat diſtrictionē iudicij: Nomē .ſ. illud: de qͦ Eſa. ix. b. Vocabit̉ nomēeiꝰ admirabil̓. Hoc erit ī iudicio. Eſa. xxx .ſ. Ecce nomē dn̄ivenit de longinqͥ: ardēs furor eiꝰ ⁊ grauis ad portādū. Ex timore aūt ſequit̉ ꝯfeſſio pctōꝝ: Un̄ addit: p¶ Cōfitebor .i.ſimul cūcta fatebor: nō tm̄ oīa pctā mea: ſꝫ ⁊ oīa bn̄ficia tua.¶¶ Tibi nō diabolo vl̓ exactori criminū in īferno. Nō ſic̄ iudas qͥ iudęis fec̄ ꝯfeſſionē dicēs/ Mat. xxvij. a. Peccaui/ tradēs ſanguinē iuſtū. r ¶ Dn̄e. Ro. j. a. Cui ſeruio ī ſpū meo.Qui gͦ nō ſeruit nec ſeruire vult: cur dn̄ꝫ vocat eū? s Dequē p̨̄cęterꝭ amo ⁊ colo: qꝛ hͦ vnicuiqꝫ deꝰ ē qd̓ plꝰ amat. Glo.Phil̓. iij. d. t Meꝰ/ quē mͥ pr̄ dedit. Ioh̓. iij. b. Sic deꝰ dilexit mūdū vt filiū ſuū vnigenitū daret ⁊cͣ. v In toto corde meo. Quattuor ſūt ꝑtes cordis. Imagīatio ſiue cogitatio/ memoria/ intelligētia/ volūtaſ. Mat. xxij. d. Diliges dn̄ꝫdeū tuū ⁊cͣ. Ex his oībꝰ ꝑtibꝰ ꝯfitēdū eſt ⁊ ī ꝯfeſſiōe laudis ⁊ī ꝯfeſſiōe pctōꝝ. Pctōr enī debet ꝯfiteri pctā ex cogitatione:vt .ſ. pͥmeditatꝰ ad ꝯfeſſionē accedat. Eſa. xxxviij. c. Recogitabo tibi oēs ānoſ meos ī amaritudīe aīę meę. Itē ex memoria/ vt q̨̄ p̨̄cogitauerit ī ꝯfeſſiōe nō obliuiſcat̉ nec etiā pꝰ ꝯfeſſionē. Gen̄. xx. d. Quocūqꝫ ꝑrexerꝭ: memēto te dep̄hēſā. Itēex ītelligētia vt .ſ. ītelligat magnitudinē ⁊ abomīationē pctōrū. Hiere. ij. e. Quō dicꝭ nō ſū polluta: pꝰ baalim nō ambulaui? Uide vias tuas ī ꝯualle: ſcito qͥd fecerꝭ/ curſor ſeuiſ. Itēꝯfiteri debet ex volūtate .ſ. ſatiſfaciēdi ⁊ pctm̄ dimittēdi: alitnō valet ꝯfeſſio. Debet etiā aliud eē in ꝯfeſſiōe .ſ. ſpes venię:Un̄ addit: x¶ Et gl̓ificabo nomē tuū. Hoc enī cedit adgloriā noīs dei: ꝙ hō credit ſe ꝑ ſacramētū pęnitētię: ⁊ ꝑ confeſſionē pctī a pctō liberari: et ꝑ hͦ qd̓ hoī loco dei ꝯfitetur.Un̄ dixit ad achor Ioſue. vij. c. Fili da gloriā deo ⁊ ꝯfitereatqꝫ indica mihi qͥd fecerꝭ. Et hͦ ē: y. An ęternū/ qꝛ credit̉mitti

Allegorice 5

Al̓ xquot qͥt

Al̓ tambu¶ Al̓ fio cun-

Al̓ ⁊ magnus

jMoralit̓Psͣ. 67.

Moxaliti

Psͣ .118.

Psͣ. 72.

Psͣ .83.

Psͣ .33.

Psͣ. .48.De magis

Psͣ .104.

Deus

Quattuortes cordis

Allegorice