L.XXVII

a mina aquaſ. Et qppoſuerūty adhuc peccare ei: ī iramr excitauerunt excelſum inin2 aͦquoſo. Et temptauerūt defum in cordibus ſuis: vt peterent eſcas animabus ſuis.g Et rmale locuti ſunt de deo:

hdixe̓runt: nunquid poteritdeus parare menſam in deſerto? Quoniā percuſſit pen̄ tram et fluxerūt aquę: et tor§ rentes inu̓ndauerunt. Nunquid et panem poterit dare:⁊aut parare mēſam ppl̓o ſuo?

L.Xa Et appoſuerūt adhuc peccare ei. i. ꝯͣ eū. Nō dic̄ qͦtenere pct̄ī: vt intelligat̉ antonomatice pctm̄ infidelitatꝭ: Sicut Ioh̓. xvj. b. Arguet mūdū de pctō: Qd̓ poſtea exponitdicēs: De pctō: qꝛ nō crediderūt ī me. Scd̓o: qꝛ deū ad iracūdiā ꝓuocauerūt: Un̄ dicit: c¶ In irā excitauerūt excelſū nō credētes deum poſſe difficilia ſibir facere. Et aggrauatpeccatum eorū. Prino a loco/ dicēs: dIn inaquoſo/ vbiſcilicet nullum bonūcreſcit: Vnde ibi deum magis timere debuiſſent. Secūdo aggrauat a doloſitatecū adiūgit: e ¶ Et teptauerūt deū in cordibꝰ ſuiſ .i. nō credēdo petierūt. Eton̄dit quō cū dic̄: f¶ Ut peteret eſcas aīabꝰ ſuis .i. aīalitatibꝰ: Et ī hͦ tēptabāt ⁊ doloſi erāt: qꝛ aliud habebāt ī corde: aliud ī ore. Nō enī credebāt ꝙ dare poſſet illud qd̓ petebant. Tertio aggrauat pctm̄ eoꝝ a blaſphemia dicēſ: g ¶ Etmale locuti ſūt d̓ deo/ falſa. Et on̄dit q̨̄ fuit illa blaſphemia cū ſb̓dit: h ¶ Dixer̄t: qͣſi nō hęc diffidētia deo ē īiuria:i ¶ Nunqͥd poterit deꝰ parare mēſaꝫ ī deſerto? q. d.non. Ecce ſimul blaſphemia ⁊ diffidentia. Quarto aggrauatpctm̄ eoꝝ ī hͦ ꝙ ſciēteſ ⁊ recolētes qd̓ dn̄s fecerat: nō credebātꝙ ſimile poſſet adhuc facere: Vnde ſequit̉ adhuc quod dixerunt: k¶ QQm̄ percuſſit petram ⁊ fluxerunt aquę: ettorrētes inūdauerūt: Nunqͥd/ ſimilit̓/ ⁊ pane poterit dare ⁊cͣ. q. d. licet illud fecerit: nō tn̄ iſtud poterit facere.Ideo audiuitLicet aūt tot ⁊ tāta fecerit chriſtꝰ: non tn̄ crediderūt iudęi:Un̄ ſequit̉: a ¶ Et appoſuerūt adhuc peccare ei: peccato infidelitatꝭ: qd̓ antonomatice d̓r pctm̄: vt dictū eſt in expoſitiōe alia. Ioh̓. xv. d. Si nō veniſſem ⁊ eis locutꝰ fuiſſeꝫ:pctm̄ nō hr̄ent: nūc aūt excuſationē nō habēt de pctō ſuo. Etph̓ c ¶ In irā excitauer̄t excelſū/ deū. d In īaquoſo i. in duricia cordis ſui: qd̓ humorē gr̄ę ⁊ virorē fidei noluit reciꝑe. e ¶ Et tēptauerūt deū in cordibꝰ ſuiſ: vt peterēt eſcas aīabꝰ ſuis. Hoc fecerūt illi/ qͥ eū ſeq̄bant̉: nonqꝛ crederēt in eū: ſed vt paſcerent̉ ab eo. Hāc tēptationē aperuit dn̄s/ dicenſ eis Ioh̓. vj. c. Quęritis me: non quia vidiſtꝭſigna ſed qꝛ manducaſtis ex panibus. Sic etiam temptauerunt eum ananias et ſaphira: Actꝭ. v. b. Vnde dixit petrus:Quid vtiqꝫ ꝯuenit vobis tēptare ſpm̄ domini? g ¶ Et male locuti ſūt de deo: Dixerūt/ corde vel etiam ore inuicem: i ¶ Nunquid poterit deus parare menſam indeſerto: id eſt in eccleſia fidelium/ vbi deſerebant omīa ⁊ ponebant ad pedes apoſtoloꝝ. Vnde ibi dicitur/ ꝙ ananias vęndidit agrum ⁊ fraudauit de precio agri conſcia vxore ſua: etafferens quandam partem ad pedes apoſtolorū/ poſuit. q. d.partem mihi retineo: quia non poterit me deus paſcere ſi totum deſeruero. h ¶ Dixerunt/ etiam hoc diſcipuli: Nunquid ⁊cͣ. Matth̓. xv. d. Dicunt ei diſcipuli: vnde nobis indeſerto panes tantos vt ſaturemus turbam tantā? Matth̓.xiiij. b. Deſertus eſt locꝰ: ⁊ hora iam pręterijt: dimitte turbaſvt euntes in caſtella emant ſibi eſcas. Hoc etiam dicunt hęretici/ dicentes/ ꝙ deus non dat eſcam ſui corporis manducādam fidelibus. Unde ⁊ adhuc ſubditur qd̓ dicūt: k Quoniam percuſſit/ in paſſione: ¶etram/ corporis ſui.m ¶ Et fluxerunt aquę: quando ſudauit/ ⁊ quando lancealatus eius aperuit. n ¶ Et torrentes/ aquę ⁊ ſanguinis:o ¶ Inundauerunt/ abundant̉. p ¶ Nunquid ⁊ panēpoterit dare. q. d. licꝫ paſſus ſit ⁊ mortuꝰ: nō tn̄ pōt eſſe ꝙde corpore ſuo paſcat hoīes. q ¶ Aut parare menſamaltaris ⁊ euchariſtię: r ¶ Populo ſuo. q. d. non. Sic enīdicunt hęretici/ ꝙ ſi corpus chriſti maiꝰ fuiſſet magnis montibus: iam diu totū fuiſſet cōſumptū: nec adhuc durare poſſet cū tot homines comedant illud. Hoc ꝟo dicūt quia negāt

ſacramentū altarꝭ. De hͦ pane Ioh̓. vj. e. Ego ſum panis viuus qui de cęlo deſcendit: ſi qͥs māducauerit ex hͦ pane viuetin ęternū. Eſa. xxx. e. Panis frugū terrę erit vberrimꝰ ⁊ pinguis. De hac etiam menſa dicit Psͣ. Paraſti in conſpectumeo mēſā aduerſus eos qͥ tribulāt me .i. aduerſus hęreticos.x Iō audiuitX a ¶ Et appoſuerūt adhuc .ſ. poſt flagella ⁊ correctiōes dn̄iet pꝰ ſuā pęnitētiā bPeccare ei. Cui?Deo quē non eſt leueoffendere. Eccͣj .xxj. aFili peccaſti: ne adijcias iteꝝ. Iudicꝭ. iij.b. Addiderunt filij iſrael facere malum inꝯſpectu dn̄i qui ꝯfortauit aduerſus eos eglon regem moab.Eglon interp̄tat̉ feſtiuitas inutilis: ⁊ ſignificat ociū qd̓ regnat in moab .i. in aqͣ paterna .ſ. luxuria. Itē Iudicꝭ. iiij. a. Addiderūt filij iſrael facere malū in ꝯſpectu dn̄i qͥ tradidit eoſ inmanu iabin regꝭ chanaan. Iabin interp̄tat̉ ſapīa .i. prudētiaſęculi/ vel iura. Hęc ſapīa ē chananęa: Chanaā interp̄tat̉ negociator. Hodie eccl̓ia corrūpit̉ his duobꝰ oppoſitꝭ .i. ocio ⁊negocio .ſ. luxuria ⁊ litibꝰ/ qͣs auaricia excitat: ſuꝑbia ꝟo cōmes ē vtriuſqꝫ. Poſt hęc aūt nō frequent̓ pęnitēt hoīes: qn̄.ſ. reuerſi ſūt ad vomitū: Un̄ bn̄ ſeqͥt̉: c ¶ In irā excitauerūt excelſum ī inaquoſo .i. in ſiccitate cordis ſui: qd̓ nonpōt reſolui in lachrymas cōpunctiōis. Huic ꝯcordat apl̓usHeb̓. vj. a. dicēs: Impoſſibile ē eoſ qͥ ſemel illumīati ſūt ⁊cͣ. ⁊ꝓlapſi ſūt renouari rurſū ad pęnitētiā: Et ꝙ ꝑ hͦ ꝯcitēt excelſū in ira: ſb̓iūgit ibi: Rurſū crucifigētes ſibimetipſis filiū deiet oſtētui hn̄tes d IIn inaqͦſo. Talia loca ꝑambulat diabolus. Lucꝭ. xj. c. Cū immūdus ſpūs exierit: ambulat ꝑ locainaqͦſa ⁊cͣ. Tob̓. viij. a. Tūc raphael app̄hēdit dęmoniū ⁊ religauit eū in deſerto ſuꝑioris ęgypti. Tales aūt ſępe ſolēt dicere: Libent̓ facerē pęnitētiā vel ītrarē religionē/ ſi dn̄s daretmihi volūtatem: ſed ſic in diuitijſ ⁊ delitijs oportet me viuere vſqꝫ quo dn̄s mihi voluntatē talem inſpiret. Hoc ē ꝙ ſeqͥt̉:e ¶ Et temptauerūt deū in cordibꝰ ſuis. Hoc enī recte eſt temptare deū: Sic̄ ſi qͥſ tāto ſe diſcrimini cōmitteret vtdiceret: ambulabo ſuꝑ mare ⁊ nō exibo de aqͥs donec dn̄ſ extrahat me: vl̓ nō comedā decętero niſi dn̄ſ mihi cibū mittatꝑ angelū. Debet enī hō ſe pręꝑare ⁊ facere qd̓ in ſe ē: ⁊ tūc ꝑficiet dn̄s. Ecc̄j .xviij. c. Ante or̄onē p̨̄para aīaꝫ tuā: ⁊ noli eēqͣſi hō qͥ tēptat deū. Et vere tēptauerūt: qꝛ hͦ fecerūt/ f ¶ Utpeterēt aquas aīabꝰ ſuis .i. ita dicūt vt in diuitijs ⁊ delitijs qͣſ amplexati ſūt/ diutiꝰ īmorēt̉. Ipſi aūt nō ſe dicūt tēptatores: ſed potiꝰ ſapiētes: et eos qͥ ſe in deū ꝓijciūt ⁊ oīa relinquūt/ dicūt deū tēptare: īmo ⁊ ipſum deū blaſphemant etimpotentē ęſtimāt: ẜm ꝙ ſb̓dit̉: g Et male locuti ſūt d̓deo. Quō male? h ¶ Dixerūt: nunqͥd poterit deꝰ parare menſam in deſerto .i. in pauꝑe clauſtro? Hoc dicūtmulti ſapiētes apud ſęculū ſꝫ ſtulti apud deū: dicēteſ ꝙ hmōireligiones q̨̄ pauꝑes ſunt ⁊ redditꝰ vel poſſeſſiōes nō habētnec hr̄e volūt/ durare nō pn̄t. Et ſi eis dicat̉/ ꝙ dn̄s maiorēpl̓m pauit in ęgypto: Rn̄dent ꝙ dn̄ſ nō ſemꝑ facit miracula.Hoc eſt ꝙ ſubiungit̉: kQm̄ ꝑcuſſit petrā ⁊ fluxerūtaquę ⁊ torrēteſ inūdauer̄t. Totū ad lr̄aꝫ. p. unqͥdet panē poterit dare: aut parare mēſam ppl̓o ſuo:qui relictis oībꝰ/ ſequit̉ eū ꝑ deſertū pauꝑis religionis? Hocdicunt multi: et ſi nō ore/ ne infideleſ reputent̉: tn̄ corde. Hoceſt male loqͥ de deo ⁊ blaſphemia magna: qꝛ deū dicunt ⁊ impotentē ⁊ mēdacem/ qͥ ſuos paſcere non poſſit: nec reddat qd̓ꝓmiſit. Lucꝭ. xij. c. Conſiderate coruos quia non ſeminantneqꝫ metunt: quibus non eſt cellariū neqꝫ horreū: ⁊ deus paſcit eos: quanto magis vos pluris eſtis illis? Et poſt: Scitenim pater veſter cęleſtis quoniam omnibus his indigetis:veruntamen quęrite pͥmū regnum dei: ⁊ hęc omnia adijcientur vobis. Ecce hic declaratur ⁊ poteſtas eius et promiſſio.Ideo qꝛ dixerunt

lt̓ P

Psͣ. 22.

Moyaliter

xater

xijſ

legorice x

R Id