LXXIIII
gͦ tatū. Nē auertat̉ humilis fadctus ꝯfuſus: pauꝑ et inqͥpsᵉ laudabūt nomē tuū. Exu̓rgeſͦ deꝰ iudica cām tuā: rmemorkeſto īproperioꝝ tuoꝝ: eorū q̨̄n rab īſipiēte ſunt tota die. Ne
g obliuiſcaris vocesr inimicoꝝpͦ tuoꝝ: ſuꝑbia eoꝝ qui te oderunt aſcendit ſemꝑr.¶ In finē ne diſperdas velcorrumpas pſalmus canticiaſaph.LXXIIII.
IXXla ¶ e auertat̉/ a terra ſua. b ¶ Hūilis/ iudęꝰ. c FFactuscōfuſus cū diuitibꝰ qͥ ducti ſunt in babylonē: vel a romanisindū vniuerſum viliter venditi. d Pauꝑ ⁊ inops:ad litterā: f ¶ Laudabūt nomen tuū/ in terra ſua: de quanon amouebunt̉.a qꝛ ibi faciūt horrenda. a ¶ ē auertat̉/ a te: b¶ Hūilis/ppl̓us vltimꝰ iudęoꝝ:¶ Factus ꝯfuſus/de malis q̨̄ fecit: ⁊ veniā petens/ a te recipiat̄. Et vere ſic fiet: qꝛip̄e/ d ¶ Pauꝑ depauꝑatus ab antichriſto. e ¶ Et inoꝑs ſponte renuncians ſęculo: f ¶ Laudāhunt nomē tuū/ credētes: ⁊ confitētes tibi. Poſtea imp̄cat̉ꝓph̓a cōiter/ tā iudęis excęcatꝭ qͣꝫ romanis/ petēs vt puniant̉dicēs: g ¶ Exurge deꝰ ad vindictā qui mō parcēs dormirevideris. h ¶ Iudica cauſā tuā: ꝯͣ tales. Et oſtendit ꝙ hocmeruerūt ml̓tis rōnibꝰ. Prima ē illatio ꝯtumeliaꝝ ī oꝑe: Un̄dicit i Memor eſto improperioꝝ tuorū: eoꝝ .ſ. q̨̄ abīſipiēte/ iudęo ⁊ romano: ¶ Sūt/ tibi illata. Psͣ. Tota diegnans tribulauit me. Secūda eſt cōtinuatio: Un̄ addit:m ¶ Tota dię: qꝛ nō deerūt īſultātes vſqꝫ ad finē ſeculi. Tertia e blaſphemia in verbo. Un̄ ſeqͥt̉: n ¶ Ne obliuiſcarisvoces inimicoꝝ tuoꝝ .i. blaſphemias iudęoꝝ ⁊ romanoꝝne obliuiſcarꝭ qͥn repͥmas. Quarta ē odiū: Quīta ē intēſio ſuꝑbię. De his duobꝰ/ ſb̓dit: p Suꝑbia eoꝝ qͥ te oder̄t aſcēdit ſꝑ: Vn̄ dn̄e fac eā deſcēdere ⁊ depͥme eā.rX a ¶ Ne auertat̉ hūilis factꝰ cōfuſus .i. nihil ei qd̓ petat neget̉: qd̓ ſi fieret/ cōfunderet̉. Sil̓e. iij. Regꝭ. ij. d. Petitionē vnā paruulā ego dep̄cor a te/ ne cōfundas faciē meā. Dixitqꝫ rex: Pete mater mea: nec em̄ fas eſt vt auertā faciē tuā:id ē vt negē tibi qͥcqͣꝫ. Et ita erit. Un̄/ d ¶ Pauꝑ ſpū. e ¶ Etinops/ ſine opibꝰ ſęculi: f ¶ Laudabūt nomē tuū: reddētes gr̄as d̓ eo qd̓ īꝑetrauerūt: Cōſequēs ponit ꝓ an̄cedēte.Uel de futuro: a ¶ Ne auertat̉: ſicut Prouerb̓. j. d. Auerſioparuuloꝝ int̓ficiet eos. Hiere. ij. d. Auerſio tua increpabit te.Exo. xxiij. a. Quia auerſor imꝑiū. b Hūilis. Lucl̓. xiiij. c.Qui ſe hūiliat exaltabit̉. c Factꝰ cōfuſus .i. ne fiat cōfuſꝰcōfuſiōe ęterna. Eſa. liiij. b. Nō cōfunderis neqꝫ erubeſces ⁊cͣ.Et poſt: Quia dn̄abit̉ tui qͥ fecit te. d ¶ Pauꝑ quōdā prochriſto. e ¶ Et inops: qd̓ plus eſt. Aliqui em̄ ſunt pauꝑesqͥ tn̄ nō ſūt inopes: qꝛ nō egent. Tales f ¶ Laudabūt nomē tuū/ in ęternū: qꝛ taliū eſt regnū cęloꝝ. Et beati qͥ hītantī domo tua dn̄e: in ſęcl̓a ſęculoꝝ laudabūt te. Ergo g ¶ Exurge deꝰ iudica cauſā tuā .ſ. cauſā pauꝑū quā alij iudicarenō volūt. Psͣ. Tibi derelictꝰ eſt pauꝑ. Eſa. j. f. Oēs diliguntunera: ſequunt̉ retributiōes: Pupillo nō iudicāt: ⁊ cauſa viquę nō ingredit̉ ad eos. Itē cauſa aīaꝝ/ ꝓprie eſt cauſa dei .ſ.chriſti: qͥ ꝓ ipſis eſt paſſus. Cū ergo diabolꝰ vel mīſtri eiꝰ caluniant̉ aīas/ volendo eas trahere ad peccatum/ vel ad ſuppliciū: dicēdū eſt: Exurge dn̄e iudica cauſā tuā .i. defendeeam: vt miles vel aduocatus exurgēs cōtra aduerſarios. Psͣ.Iudica dn̄e nocētes me: expugna impugnātes me ⁊cͣ. vſqꝫ ibiDic aīę meę ſalꝰ tua ego ſū. iMęmor eſto īproperiorū tuoꝝ: eoꝝ q̨̄ ab īſipiēte ſūt tota die. Hoc ē idē qd̓. sͣ.habitu ē: Memor eſto huiꝰ: inimicꝰ improꝑauit dn̄o: ⁊ ppl̓sinſipiēs incitauit nomē tuū. Uel ſic pōt dici ꝙ ml̓ti improperant illis qͥ volūt ſeruire deo ⁊ mundū ꝯtemere vocādo eoshypocritas: ⁊ hmōi dicēdo. Psͣ. Conſiliū inopis cōfudiſtis:quonia dn̄s ſpes eius eſt. q. d. ſi ī mūdo ſpem poneret nō cōfuderetis eū. Iō nō illis: ſꝫ deo ꝓprie improperāt. Un̄ Lucꝭ.x. c. Qui vos ſpernit/ me ſpernit. k ¶ Eoꝝ q̨̄ ab inſipienteſunt: qꝛ em̄ eis nō ſapiūt cęleſtia q̨̄ iſti quęrūt: iō eos ſtultosęſtimates/ improperia dicūt. Psͣ. Dixit inſipiēs in corde ſuonō eſt deus: qui remuneret oꝑa iuſtorū. Psͣ. Multi inſurgūtaduerſum me: multi dicūt aīę meę/ nō eſt ſalꝰ ipſi in deo eius.Ael iſte inſipiēs a quo hęc oīa procedunt eſt diabolus/ a quo
omne malū. Hiere. j. c. Ab aquilone pandetur omne malū.Ipſe vere eſt inſipiēs: qꝛ ſibi magis nocet vt alij minꝰ poſſitnocere. Omīa em̄ mala quę ſuggerit alijs/ reuertent̉ in caputſuū. Hic eſt ſenex fatuꝰ: de quo Ecc̄i .xxv. a. Senē fatuū ⁊ inſenſatū. Glo. diabolū. m ¶ Tota dię: Notat̉ inſtātia. Eſa.lij. b. Iugiter tota dienomen meū blaſphemat̉. n ¶ Ne obliuiſcaris/ ergo iſtaso Uoces īimicoꝝtuoꝝ: qꝛ ipſi nō corrigūt ſe. Sꝫ pͦ. ¶ Superbia eoꝝ qui teoderūt aſcēdit ſꝑ:id eſt aſcēdere nitit̉ etalios ſubmittere ſibi. Sed qͥd eſt: qui te oderūt? Dicit̉ em̄ꝙ nulla ꝯſciētia pōt deū odiſſe. Solutio. Notāda eſt Glo. q̨̄dicit: ſuꝑbia eoꝝ .ſ. romanoꝝ ⁊cͣ. Vnde pͥncipaliter romanos arguit hic de odio dei ⁊ de ſuꝑbia. Suꝑbia eoꝝ / omībus patet: qꝛ aſcēdit ſemꝑ .i. de die in diē creſcit ⁊ augmētat̉. Vn̄ poſſunt mō dicere: Minimꝰ digitus meꝰ groſſior eſtdorſo patris mei .ſ. petri ⁊ pauli: qͥ fuerūt ſalomon .i. faciētespacē in eccleſia dei: ſicut chriſtꝰ. Un̄ dicit Paulꝰ. ij. Corinth̓v. d. Poſuit in nobis miniſteriū recōciliatiōis. Et poſt addit:Pro chriſto gͦ legatiōe fungimur tanqͣꝫ deo exhortāte ꝑ nos:obſecramus ꝓ chriſto reconciliamini deo. Succeſſores autēpetri ⁊ pauli/ ſūt roboā: qui interp̄tat̉ diſſipans ppl̓os/ vel inclinatio peccatoꝝ: qꝛ quos deberēt recōciliari diſſipāt ꝑ cauſas ⁊ lites: ⁊ ad peccatū inclināt ſaltē occaſionalit̓. Itē occaſionaliter diſſipāt ꝑ diuerſos errores hęreſum: Nihil em̄ habent hęretici ita efficax ad ꝑſuadendū cōtra eccl̓iaſtica ſacramēta: ſic̄ ſuꝑbiā ⁊ auariciā/ ⁊ malā vitā p̨̄latoꝝ: ⁊ p̨̄cipue maioꝝ. Item ſuꝑbia aſcēdit ſemꝑ: qꝛ maiora qͣꝫ poſſit p̨̄ſumit. Un̄ Eſa. xvj. b. Audiuimꝰ ſuꝑbiā moab: ſuꝑbus eſt valde: ſuꝑbia eius ⁊ arrogātia eius ⁊ indignatio eius plus qͣꝫ fortitudo eius. Iſte moab ex patre: idē ſignificat qd̓ roboā filiꝰſalomonis. Ꝙ aūt deū oderint: nō ita patet: ſꝫ tamē recte inſpiciēti videri pōt. Sicut em̄ ẜm Gregꝭ. ꝓbatio dilectionisexhibitio eſt oꝑis: ita ecōtrario: ꝓbatio odij exhibitio eſt cōtrarij oꝑis. Quę aūt oꝑatio ſit ꝓbatio dilectiōis/ oſtēdit dn̄sprimo papę petro dicens: Ioh̓. xxj. d. Simon iohānis diligis me plus his? Et cū rn̄diſſet petrus: Tu ſcis dn̄e: qꝛ amote: probationē iniūxit dn̄s/ dicens: Paſce agnos meos. q. d.ad maiorē euidentiā ſecūdo ⁊ tertio replicauit. Paſcere ergoverbo: paſcere exemplo: paſcere tꝑali ſubſidio: ꝓbatio eſt dilectionis. Ergo nullo iſtoꝝ paſcere: ſed verbo ſcandalizare/ etexemplo ad malū ꝓuocare ⁊ exactiōe excoriare/ vel tondereoues: ꝓbatio eſt odij.Potēs. Inuidēt em̄ potētię eiꝰ. Eſa. xiiij. d.Aſcendam in cęlum.Iuſtꝰ. Amos. v. d. Hoſtes iuſti accipientesIudex. Iob. xxxiiij. b. Nūquid qͥ (munꝰ.Quia nō amat iudiciū ſanari poteſt?Legifer. Eſa. xxxiij. d. Dn̄s legifer noſter.Actor pęnaꝝ. Eſa. xlv. a. Creans malū.21Miſeret̉ alijs nō ipſis: vn̄ īuidēt. Matth̓.tdxx. b. An oculꝰ tuꝰ nequā ē: qꝛ ego bonꝰ ſū.Miſericors ſimpliciter.Pius.Nō qꝛ ( Creator.Reparator.Pręſtabilis ſuꝑ malitia. Iohel̓. ij. c.Onfitebimur tibi ⁊cͣ. ¶ Expo. Psͣ. LXXIIII.¶ Titulꝰ. In finē ne diſꝑdas vl̓ corrūpas pſalmus cantici aſaph: Hoc ē: pſalmꝰ/ iſte/ cāticiqꝛ ī eo agit̉ de remuneratōe ęt̓na eſt aſaph .i. fidelis ſynagogę. Et ideo agit de ęternis: ne tu quicūqꝫ ſis diſꝑdas velcorrūpas ſpē q̨̄ habet̉ in dei ꝓmiſſiōe: vt ꝑuenias in finēęt̓nę ꝯſūmatiōis. Cōtinuatio. In p̨̄cedēti pſalmo ęgit de deſtructione ſynagogę ꝑ romanos: hic agit de ędificatiōe eccl̓ięos: de
j
Al̓. Ideprecantiū teAl̓. fad te
to dobriorū
z. Regꝭ. 12. c.
pē. 55.
liter
Pr. 83.
Psͣ. .9.
Psͣ 34.
gͣ. eo
Ps. 13.
.ct. .53.Rā. .3.
E 3