Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

LXXII

Ideorcōu̓ertet̉ ppl̓us meusrhic: diēs pleni īuenient̉ ine ēis. Et dixer̄t/ quōrſcit deꝰ:ſͦ ſi eſt ſciētia in fexcelſo? Ecce̓i ip̄i peccatores abūdantesf ī ſęculo: obtinu̓erūt diuitias.n Et dixi/ ergo ſine cauſa iuſti-

oficaui cor meū: laui īter in nocentes manꝰ meas. Et fuiflagellatꝰ tota die: ⁊cāſtigas tio mea ī matutinis. Si dice̓ naͣrrabo ſic: eccemationēfilioꝝ tuoꝝ re ꝓbaui. Exiſtia mabā vt cōgͦſcerē: lābor ē

in terra/ p̨̄dicant peccatoribus. Vnde ſequit̉: Ideouertet̉ populꝰ meus hic. Rimant̉ em̄ verſant terrenospeccatores vomere p̨̄dicatiōis: in eis vitia extirpāt/ virtutes ſemināt. Iudicꝭ. iij. d. Sangar ꝑcuſſit ſexcētos viros vomere .ſ. multo plures qͣꝫ aioth gladio. Vomer ē groſſa p̨̄dicatio: gladiꝰ ſubtilis. Etvtilior ē vomer qͣꝫ gladius. a Ideo ⁊cͣ.Secūda pars: in quaoſtēdit ſe cōuerſum aberrore in quē incideratꝓpter ꝓſperitatē maloꝝ an̄qͣꝫ ipſoꝝ ꝯditio interitum ꝓximūagͦſceret: q̨̄ cōgͦſcitdefacili conuertitur addn̄m. Vn̄ dicit:. i.qꝛ p̄dicta mala in eis cognouit. b Cōuertet̉ populꝰ meꝰvt cōueniat mecū ciHic .i. in eadē ſentētia .ſ. in cōtemptu ſęculi. Naū. iij. b. dicit̉ de niniue: Oīs viderit te reſiliet a te.Niniue interp̄tat̉ ſpecioſa: ſignificat mūdū: tm̄ cōuertet̉ ꝓpter malū vitandū: ſed ꝓpt̓ bonū ęternę vitę adipiſcēdū.Un̄ addit: d Et dies pleni inuenient̉/ in futuro. e Ineis .i. dies ęternitatꝭ pleni om̄i gaudio ſuauitate. Iob. v. d.Ingredieris in abūdantia ſepulchrū: ſicut infert̉ aceruꝰ triticiin tꝑe meſſis. Iob. xlij. d. Mortuꝰ eſt iob ſenex plenꝰ dierū. ſunt dies vacui ab his. Iob. vij. a. Ego habui mēſes vacuos/ noctes laborioſas enumeraui mihi. Chryſoſtomꝰ. Sicōputet qͥs tempꝰ ſuū diāna dietas ſuas/ qͥd die recępita dn̄o/ quid fecerit deo: inueniet omni die deum p̨̄ſtitiſſemercedē oꝑis ſeruo .ſ. cibū/ veſtē/ ſanitatē/ poteſtatē/ facultatēet hmōi oīa: nos ꝟo quātū tꝑis expēdimꝰ in rebꝰ ſuꝑuacuis?Uel de falſa cōuerſione pōt legi: a Ideo .ſ. ꝓpter linguā ma: de qua p̨̄miſſum eſt. Cōuertet̉/ qͣꝫtū ad exteriorē apparentiā ppl̓us meus. Multi em̄ qn̄qꝫ cōuertūt̉ magis timore linguaꝝ: et ideo dicit: ciHic. q. d. vere: ſed apparēter.Et huic expoſitiōi cōcordat id qd̓ ſequit̉: ẜm aliā litteraꝫ. Etqͥs plenꝰ inueniet̉ in eis? q. d. nullꝰ: Daniel̓. v. g. Appenſus es ī ſtathera: inuētus es minꝰ habēs. Et poſſet quęri vn̄cōuertet̉ populꝰ: Ideo oſtēdit duplicē errorē a quo cōuertendi ſūt. Primo: qꝛ dicūt deū neſcire hęc inferiora. Vnde dicit: Et dixerunt quō ſcit deꝰ. Et ī hoc notant̉ duo vitia .ſ.curioſitas inqͥrēdi/ quo ſcit deꝰ: Impoſſibile eſt em̄ hoīeꝫ ſciremodū ſciēdi dei. Et blaſphemia etiā notat̉ dubitāt an deꝰſciat hęc īferiora. Eſa. xl. g. Quare dicis iacob loq̄ris iſrl̓ abſcōdita ē via mea a dn̄o? Iob. xxij. b. Quid em̄ nouit dn̄s? Etqͣſi caliginē iudicat: nubes latibulū eiꝰ: nec nr̄a cōſiderat: circa cardines cęli ꝑambulat. Ecce illa duo/ quō ſcit: ſi ſcit. Secūdus error ē: qꝛ dicūt etiā ſi ſciat deꝰ oīa: tn̄ curat hęcinferiora. Un̄ addit qd̓ dixerūt: Et ſi eſt ſciētia ī excelſo. q. d. nūquid ipſe qui eſt excelſus curat de terrenis? Ezech̓.viij. e. Dicunt em̄: videt dn̄s nos: dereliquit dn̄s terrā. Etſeqͥt̉ ibi pęna. Igit̉ parcet oculꝰ meꝰ: ſupple qꝛ dicitꝭ mevldere. Ecc̄i. xvj. c. In ppl̓o magno agͦſcar: Quę ē em̄ aīamea ī īmēſa creatura? Et etiā qͣſi cauſā errorꝭ ſui aſſignātesdixer̄t: h Ecce ipſi ⁊cͣ. obtinuerūt .ſ. violēt̉: diuitias.q. d. ſi deus iſta inferiora ſciret aut curaret: non ſuſtineretviolētia haberēt diuitias ipſi pctōres/ qui digni ſūt paneveſcunt̉. Et abundātes ī ſęculo/ indigē̓t. Iob. xij.b. Abudant tabernacula p̨̄donū. Iob. xxj. a. Quare impij viuūt: ſublimati ſunt: cōfortatiqꝫ diuitijs. Et abundātes ī ſęculo: in cęlo in deo. Lucꝭ. xij. c. Sic eſt ſibi theſauriat eſt ī deū diues. k Obtinuerūt/ vim. Iob. xxij.b. In fortitudine brachij tui poſſidebas terra: potētiſſimusobtinebas. Sap̄. ij. c. Sit fortitudo nr̄a lex iuſticię. Sed qͥderit talibꝰ? Lucꝭ. xij. c. Stulte hac nocte repetēt aīaꝫ tuā a tereq̄ ꝑaſti cuiꝰ erūt? Ecc̄i. xxj. a. Sub̓a ſuꝑbi eradicabit̉. l Etdixi/ſ anteqͣꝫ cōuerterer/ ſolū terrena q̨̄rebā: m Ergo .ſ.ce quo peccatores habent ita ꝓſperitatem/ ego: n Sine cauſa iuſtificaui cor meū .i. in vanū. o Et fruſtra/ la

ui inter innocētes manꝰ meas .i. fruſtra mūdaui/ cogitatiōes oꝑa. Sic dicūt multi/ qͥbꝰ videt̉ amiſerint operasſuas niſi remunerent̉ ī tꝑalibꝰ. Iob. xxj. b. Quid nobis ꝓdeſtſi orauerimꝰ deū? Malach̓. iij. d. Dixiſtis: vanꝰ ē oīs ſeruitdeo: qd̓ emolimētū qꝛ cuſtodiuimꝰ p̨̄cepta eiꝰ? Et laui inter innocētes manꝰ meas. Iob. xxij.d. Saluabit̉ innocēs:ſaluabit̉ autē mūdiciamanuū ſuaꝝ. Lauādęſt̓ manꝰ a ſtercoribꝰ pecunię: luto luxurię:pice inuidię. Quę etiāſi lauent̉/ adhuc tn̄ remanet fetor. Hiere. ij.e. Si lauerꝭ te nitro:ml̓tiplicauerꝭ tibi her borith: maculata es ī iniqͥtate tua. Multi etiā lauāt manꝰ:ſꝫ lauāt pedes .i. affectꝰ. Iob. ix. d. Si lotꝰ fuero velut aqͥsniuiſ: fulſerint velut mūdiſſimę manꝰ meę: tn̄ ſordibꝰ ītingesme. dic̄ dn̄s Ioh̓. xiij. b. Qui lotꝰ ē indiget niſi vt pedes lauet: ſed ē mūdus totꝰ. Quō aūt lauet̉/ ſubiūgit .ſ. pęnitentiā. Un̄ dicit: p Et fui flagellatꝰ/ flagello pęnitētię.q Tota die/ ad horā. Sꝑ em̄ debet eſſe in pęnitētiavel ieiuniū/ vel orationē/ vel ciliciū: hmōi. Ecc̄i .xxij. a.Flagella doctrina ī tꝑe ſapīa. Et. xxx. a. Qui diligit filiūſuū aſſiduat ei flagella. Filiꝰ ē affectꝰ: pat̓ liberū arbitriū: mat̉cōcupiſcētia. Et hęc pęnitētia tarde incępta eſt. Un̄ dicit:r Et caſtigatio mea in matutinis .i. ab initio diei vitęmeę: ſic̄ Matth̓. xx. a. Exijt pͥmo mane cōducere oꝑarios invineā ſuā. Psͣ. Mane aſtabo tibi. Thren̄. iij. c. Bonū ē viro portauerit iugū dn̄i ab adoleſcētia ſua. Ul̓ In matutinis/ laudibꝰ: vbi de nocte ſurgētes vigilātes viri ſācti caſtigāt corpꝰ ſuū. Ecc̄i .xxxj. a. Uigilia honeſtatꝭ tabefaciet carnes. Hęc oīa dixit ſe fruſtra feciſſe ꝓpter hoc malos videbat ꝓſperari in mūdo. Sed on̄dit ſe reuerſum ab erroreſuo: ſolutionē inueniſſe. Vn̄ addit. s. Si dicebā/ ī corde.Narrabo ī ore/ ¶Sic alijs: ſic̄ hęſito ī corde meo. x Natione filioꝝ tuoꝝ .i. ſāctoꝝ oīm. y Reprobaui .i. reprobos oſtēdi. q. d. vſqꝫ ad ꝓcedet hęſitatio mea alijsp̨̄dicē impunitatē pctōꝝ: vana eſſe pęnitētiā. Peius eſt em̄malū narrare qͣꝫ cogitare: qꝛ narratio alios inficit: cogitatioaūt tm̄ ſe. j. Corꝭ. xv. d. Corrūpūt bonos mores colloqͥa praua. Et ideo faciā: qꝛ ſi facerē/ vitā ſanctorū reprobarē/hic nullas ꝓſꝑitates ſequūt̉: om̄s moleſtias amplectunt̉. .j.Corꝭ. xv. c. Si ī hac vita tm̄ in chriſto ſperātes ſumꝰ: miſerabiliores ſumꝰ oībꝰ hoībꝰ. Et on̄dit ſe iſtā ſolutionē ꝟitatiscognitionē a ſe īueniſſe: ſꝫ a deo: Vnde addit: z Exiſtimabam vt cognoſcerem .i. putabam primo cito inuenire veritatē. Sed a Hoc labor eſt an̄ me. i. ſupra me.Donec intrēz Exiſtimabā ⁊cͣ. Hoc potuit dicere adā poſt peccatū: vl̓etiā genꝰ hūanū adā: Exiſtimabā vt cogͦſcerē bonū malū comedēdo de pomo. Gen̄. iij. a. Eritis ſic̄ dij/ ſciētesbonū et malū. Sꝫ at Hoc labor an̄ me: qꝛ inde ſecutꝰ eſtA omnis laborz Exiſtimabā ⁊cͣ. Hoc pōt dicere/ magnā habēs ſcientiam/ cōuertit ſe ad meditationē imitationē paſſiōis chriſti.Exiſtimabā aliqn̄ hoc: vt cognoſcerem: id eſt ſtudēdoacquirerē magnā ſcientiam: et eſſem magnus clericus. Sediam nolo. Et quare? a Labor: ſcꝫ labor chriſti: eſt anteme: id eſt coram me ad meditandū imitādum: nec aliud volo ſcire: ſicut dicit apoſtolus.. Corinth̓. ij. a. Nihil reputauiX me ſcirez Exiſtimabā vt cogͦſcerē ⁊cͣ. Hoc poſſēt dicere multiclerici: p̨̄cipue theologi p̨̄ſumūt ſe ſtatim hr̄e vl̓ habituros ſciētiā ſcpͥturę diuinę. Sed al hoc labor eſt. Ecc̄s. j. d.I Dedi eor meūItē ſic z Exiſtimabā vt cogͦſcęrē/ vel ſuſcępi cogͦſcere.i. ꝓpoſui ſtudere. Et aj hoc labor eſt ante me .ſ. ſtudiūO 3ut ſtuden-

ertet̉c:ciuitpſ

Al̓. rargutioAl̓. rgenerationemAl̓. Et ſuſcepicognoſcere

Psͣ. .5.

Aliter

l De adam velgenere hūano

De valdedoctis

De clericis

Alit̓ de clericis