LXXII
Ideorcōu̓ertet̉ ppl̓us meusrhic: ⁊ diēs pleni īuenient̉ ine ēis. Et dixer̄t/ quōrſcit deꝰ: ⁊ſͦ ſi eſt ſciētia in fexcelſo? Ecce̓i ip̄i peccatores ⁊ abūdantesf ī ſęculo: obtinu̓erūt diuitias.n Et dixi/ ergo ſine cauſa iuſti-
oficaui cor meū: ⁊ laui īter inpͦ nocentes manꝰ meas. Et fuiflagellatꝰ tota die: ⁊cāſtigas tio mea ī matutinis. Si dice̓bā naͣrrabo ſic: eccemationēfilioꝝ tuoꝝ re ꝓbaui. Exiſtia mabā vt cōgͦſcerē: hͦ lābor ē
in terra/ cū p̨̄dicant peccatoribus. Vnde ſequit̉: Ideo cōuertet̉ populꝰ meus hic. Rimant̉ em̄ ⁊ verſant terrenospeccatores vomere p̨̄dicatiōis: ⁊ in eis vitia extirpāt/ ⁊ virtutes ſemināt. Iudicꝭ. iij. d. Sangar ꝑcuſſit ſexcētos viros vomere .ſ. multo plures qͣꝫ aioth gladio. Vomer ē groſſa p̨̄dicatio: gladiꝰ ſubtilis. Etvtilior ē vomer qͣꝫ gladius. a ¶ Ideo ⁊cͣ.Secūda pars: in quaoſtēdit ſe cōuerſum aberrore in quē incideratꝓpter ꝓſperitatē maloꝝ an̄qͣꝫ ipſoꝝ ꝯditionē ⁊ interitum ꝓximūagͦſceret: q̨̄ qͥ cōgͦſcitdefacili conuertitur addn̄m. Vn̄ dicit: Iō. i.qꝛ p̄dicta mala in eis cognouit. b ¶ Cōuertet̉ populꝰ meꝰvt cōueniat mecū ciHic .i. in eadē ſentētia .ſ. in cōtemptu ſęculi. Naū. iij. b. dicit̉ de niniue: Oīs qͥ viderit te reſiliet a te.Niniue interp̄tat̉ ſpecioſa: ⁊ ſignificat mūdū: ⁊ nō tm̄ cōuertet̉ ꝓpter malū vitandū: ſed ⁊ ꝓpt̓ bonū ęternę vitę adipiſcēdū.Un̄ addit: d ¶ Et dies pleni inuenient̉/ in futuro. e Ineis .i. dies ęternitatꝭ pleni om̄i gaudio ⁊ ſuauitate. Iob. v. d.Ingredieris in abūdantia ſepulchrū: ſicut infert̉ aceruꝰ triticiin tꝑe meſſis. Iob. xlij. d. Mortuꝰ eſt iob ſenex ⁊ plenꝰ dierū.Mō ſunt dies vacui ab his. Iob. vij. a. Ego habui mēſes vacuos/ ⁊ noctes laborioſas enumeraui mihi. Chryſoſtomꝰ. Sicōputet qͥs tempꝰ ſuū ⁊ diāna ⁊ dietas ſuas/ qͥd oī die recępita dn̄o/ quid vę fecerit ꝓ deo: inueniet omni die deum p̨̄ſtitiſſemercedē oꝑis ſeruo .ſ. cibū/ veſtē/ ſanitatē/ poteſtatē/ facultatēet hmōi oīa: nos ꝟo quātū tꝑis expēdimꝰ in rebꝰ ſuꝑuacuis?Uel de falſa cōuerſione pōt legi: a ¶ Ideo .ſ. ꝓpter linguā malā: de qua p̨̄miſſum eſt. b¶ Cōuertet̉/ qͣꝫtū ad exteriorē apparentiā ppl̓us meus. Multi em̄ qn̄qꝫ cōuertūt̉ magis timore linguaꝝ: et ideo dicit: ciHic. q. d. nō vere: ſed apparēter.Et huic expoſitiōi cōcordat id qd̓ ſequit̉: ẜm aliā litteraꝫ. Etqͥs plenꝰ inueniet̉ in eis? q. d. nullꝰ: Daniel̓. v. g. Appenſus es ī ſtathera: ⁊ inuētus es minꝰ habēs. Et poſſet quęri vn̄cōuertet̉ populꝰ: Ideo oſtēdit duplicē errorē a quo cōuertendi ſūt. Primo: qꝛ dicūt deū neſcire hęc inferiora. Vnde dicit:¶ Et dixerunt quō ſcit deꝰ. Et ī hoc notant̉ duo vitia .ſ.curioſitas inqͥrēdi/ quo ſcit deꝰ: Impoſſibile eſt em̄ hoīeꝫ ſciremodū ſciēdi dei. Et blaſphemia etiā h̓ notat̉ qͦ dubitāt an deꝰſciat hęc īferiora. Eſa. xl. g. Quare dicis iacob ⁊ loq̄ris iſrl̓ abſcōdita ē via mea a dn̄o? Iob. xxij. b. Quid em̄ nouit dn̄s? Etqͣſi ꝑ caliginē iudicat: nubes latibulū eiꝰ: nec nr̄a cōſiderat: circa cardines cęli ꝑambulat. Ecce illa duo/ quō ſcit: ⁊ ſi ſcit. Secūdus error ē: qꝛ dicūt ꝙ etiā ſi ſciat deꝰ oīa: nō tn̄ curat hęcinferiora. Un̄ addit qd̓ dixerūt: gͦ ¶ Et ſi eſt ſciētia ī excelſo. q. d. nūquid ipſe qui eſt excelſus curat de terrenis? Ezech̓.viij. e. Dicunt em̄: nō videt dn̄s nos: dereliquit dn̄s terrā. Etſeqͥt̉ ibi pęna. Igit̉ nō parcet oculꝰ meꝰ: ſupple qꝛ dicitꝭ me nōvldere. Ecc̄i. xvj. c. In ppl̓o magno nō agͦſcar: Quę ē em̄ aīamea ī tā īmēſa creatura? Et etiā qͣſi cauſā errorꝭ ſui aſſignātesdixer̄t: h ¶ Ecce ipſi ⁊cͣ. obtinuerūt .ſ. violēt̉: diuitias.q. d. ſi deus iſta inferiora ſciret aut curaret: non ſuſtineret ꝙ ꝑviolētia haberēt diuitias ipſi pctōres/ qui digni nō ſūt pane qͦveſcunt̉. Et abundātes ī ſęculo/ qͥ nō indigē̓t. Iob. xij.b. Abudant tabernacula p̨̄donū. Iob. xxj. a. Quare impij viuūt: ſublimati ſunt: cōfortatiqꝫ diuitijs. Et abundātes ī ſęculo: nō in cęlo nō in deo. Lucꝭ. xij. c. Sic eſt qͥ ſibi theſauriat ⁊ nō eſt ī deū diues. k ¶ Obtinuerūt/ ꝑ vim. Iob. xxij.b. In fortitudine brachij tui poſſidebas terra: ⁊ potētiſſimusobtinebas eā. Sap̄. ij. c. Sit fortitudo nr̄a lex iuſticię. Sed qͥderit talibꝰ? Lucꝭ. xij. c. Stulte hac nocte repetēt aīaꝫ tuā a tereq̄ ꝑaſti cuiꝰ erūt? Ecc̄i. xxj. a. Sub̓a ſuꝑbi eradicabit̉. l ¶ Etdixi/ſ anteqͣꝫ cōuerterer/ cū ſolū terrena q̨̄rebā: m Ergo .ſ.ce quo peccatores habent ita ꝓſperitatem/ ⁊ nō ego: n Sine cauſa iuſtificaui cor meū .i. in vanū. o Et fruſtra/ la
ui inter innocētes manꝰ meas .i. fruſtra mūdaui/ ⁊ cogitatiōes ⁊ oꝑa. Sic dicūt multi/ qͥbꝰ videt̉ ꝙ amiſerint operasſuas niſi remunerent̉ ī tꝑalibꝰ. Iob. xxj. b. Quid nobis ꝓdeſtſi orauerimꝰ deū? Malach̓. iij. d. Dixiſtis: vanꝰ ē oīs qͥ ſeruitdeo: ⁊ qd̓ emolimētū qꝛ cuſtodiuimꝰ p̨̄cepta eiꝰ? Et laui inter innocētes manꝰ meas. Iob. xxij.d. Saluabit̉ innocēs:ſaluabit̉ autē mūdiciamanuū ſuaꝝ. Lauādęſt̓ manꝰ a ſtercoribꝰ pecunię: ⁊ luto luxurię: ⁊pice inuidię. Quę etiāſi lauent̉/ adhuc tn̄ remanet fetor. Hiere. ij.e. Si lauerꝭ te nitro: ⁊ml̓tiplicauerꝭ tibi herbā borith: maculata es ī iniqͥtate tua. Multi etiā lauāt manꝰ:ſꝫ nō lauāt pedes .i. affectꝰ. Iob. ix. d. Si lotꝰ fuero velut aqͥsniuiſ: ⁊ fulſerint velut mūdiſſimę manꝰ meę: tn̄ ſordibꝰ ītingesme. Iō dic̄ dn̄s Ioh̓. xiij. b. Qui lotꝰ ē nō indiget niſi vt pedes lauet: ſed ē mūdus totꝰ. Quō aūt lauet̉/ ſubiūgit .ſ. ꝑ pęnitentiā. Un̄ dicit: p ¶ Et fui flagellatꝰ/ flagello pęnitētię.q ¶ Tota die/ nō ad horā. Sꝑ em̄ debet eſſe hō in pęnitētiavel ꝑ ieiuniū/ vel ꝑ orationē/ vel ꝑ ciliciū: ⁊ hmōi. Ecc̄i .xxij. a.Flagella ⁊ doctrina ī oī tꝑe ſapīa. Et. xxx. a. Qui diligit filiūſuū aſſiduat ei flagella. Filiꝰ ē affectꝰ: pat̓ liberū arbitriū: mat̉cōcupiſcētia. Et hęc pęnitētia nō tarde incępta eſt. Un̄ dicit:r ¶ Et caſtigatio mea in matutinis .i. ab initio diei vitęmeę: ſic̄ Matth̓. xx. a. Exijt pͥmo mane cōducere oꝑarios invineā ſuā. Psͣ. Mane aſtabo tibi. Thren̄. iij. c. Bonū ē virocū portauerit iugū dn̄i ab adoleſcētia ſua. Ul̓ In matutinis/ laudibꝰ: vbi de nocte ſurgētes ⁊ vigilātes viri ſācti caſtigāt corpꝰ ſuū. Ecc̄i .xxxj. a. Uigilia honeſtatꝭ tabefaciet carnes. Hęc gͦ oīa dixit ſe fruſtra feciſſe ꝓpter hoc ꝙ malos videbat ꝓſperari in mūdo. Sed on̄dit ſe reuerſum ab hͦ erroreſuo: ⁊ ſolutionē inueniſſe. Vn̄ addit. s. Si dicebā/ ī corde.Narrabo ī ore/ ¶Sic alijs: ſic̄ hęſito ī corde meo. x¶ Natione filioꝝ tuoꝝ .i. ſāctoꝝ oīm. y Reprobaui .i. reprobos oſtēdi. q. d. nō vſqꝫ ad hͦ ꝓcedet hęſitatio mea ꝙ alijsp̨̄dicē impunitatē pctōꝝ: ⁊ vana eſſe pęnitētiā. Peius eſt em̄malū narrare qͣꝫ cogitare: qꝛ narratio alios inficit: cogitatioaūt tm̄ ſe. j. Corꝭ. xv. d. Corrūpūt bonos mores colloqͥa praua. Et ideo hͦ nō faciā: qꝛ ſi facerē/ vitā ſanctorū reprobarē/ qͥhic nullas ꝓſꝑitates ſequūt̉: ⁊ om̄s moleſtias amplectunt̉. .j.Corꝭ. xv. c. Si ī hac vita tm̄ in chriſto ſperātes ſumꝰ: miſerabiliores ſumꝰ oībꝰ hoībꝰ. Et on̄dit ſe iſtā ſolutionē ⁊ ꝟitatiscognitionē nō a ſe īueniſſe: ſꝫ a deo: Vnde addit: z ¶ Exiſtimabam vt cognoſcerem .i. putabam primo cito inuenire veritatē. Sed a Hoc labor eſt an̄ me. i. ſupra me.Donec intrēz ¶ Exiſtimabā ⁊cͣ. Hoc potuit dicere adā poſt peccatū: vl̓etiā genꝰ hūanū ꝓ adā: Exiſtimabā vt cogͦſcerē bonū⁊ malū comedēdo de pomo. Gen̄. iij. a. Eritis ſic̄ dij/ ſciētesbonū et malū. Sꝫ at Hoc labor an̄ me: qꝛ inde ſecutꝰ eſtA omnis laborz ¶ Exiſtimabā ⁊cͣ. Hoc pōt dicere/ qͥ magnā habēs ſcientiam/ cōuertit ſe ad meditationē ⁊ imitationē paſſiōis chriſti.Exiſtimabā aliqn̄ hoc: vt cognoſcerem: id eſt ſtudēdoacquirerē magnā ſcientiam: et eſſem magnus clericus. Sediam nolo. Et quare? a Labor: ſcꝫ labor chriſti: eſt anteme: id eſt coram me ad meditandū ⁊ imitādum: nec aliud volo ſcire: ſicut dicit apoſtolus. jͣ. Corinth̓. ij. a. Nihil reputauiX me ſcirez ¶ Exiſtimabā vt cogͦſcerē ⁊cͣ. Hoc poſſēt dicere multiclerici: p̨̄cipue theologi qͥ p̨̄ſumūt ſe ſtatim hr̄e vl̓ habituroseē ſciētiā ſcpͥturę diuinę. Sed al hoc labor eſt. Ecc̄s. j. d.I Dedi eor meūItē ſic z Exiſtimabā vt cogͦſcęrē/ vel ſuſcępi cogͦſcere.i. ꝓpoſui ſtudere. Et aj hoc labor eſt ante me .ſ. ſtudiūO 3ut ſtuden-
ertet̉c:tūciuitpſ
Al̓. rargutioAl̓. rgenerationemAl̓. Et ſuſcepicognoſcere
Psͣ. .5.
Aliter
l De adam velgenere hūano
De valdedoctis
De clericis
Alit̓ de clericis