Pſalmus
⁊ qu̓i diligunt ſall̓itare tuum.Ego̓ v̓o egenus ⁊ pauꝑ ſū:deus adiuua me. Adiutorſꝫ meus ⁊ liberator meꝰ ēs tu:dn̄e ner moreris.Psͣ dauid filioꝝ ionadab
⁊ prioꝝ captiuoꝝ. ¶ LXX.iijN te dn̄e ſꝑaui noͣnꝯfundar in ęternum:nin iu̓ſticia tua ⁊ lib̓ame ⁊ ⁊eripe̓ me. Inclina adme aurē tuam: etꝭ ſalua me.
vos: nō dij falſi. Hoc dicāt illi/ a ¶ Qui diligūt ſalutare tuū .ſ. me. Un̄ dixit ſimeon Luc̄. ij. e. Quia viderūt oculi mei / ſalutare tuū. Ul̓/ Qui diligunt ſalutare tuū/ cōmunicare alijs .ſ. fidei ſalutē. Sed ad hoc ꝙ ipſi exultēt ⁊ lętent̉ ⁊ laudēt/ oportet ꝙ p̨̄cedat reſurrectio mea: Vn̄ tibi dico pater d ¶ Egov̓o egenus ſū: velmendicꝰ .i. petēs ⁊ dicēs ī cruce/ Ioh̓. xix.e. Sitio. e ¶ Et pauper rebus: nō habēsvbi caput reclinē. Un̄ſcriptū ē Ioh̓. xix. f.ꝙ inclinato capite tradidit ſpm̄. Ul̓ Pauper amicis: qꝛ amicimei apl̓i receſſerūt a me: Sꝫ tu f ¶ Deꝰ pr̄ adiuuatribulatiōe paſſiōis. Et ꝟe ſcio ꝙ adiuuabis: qꝛ g ¶ Etor meꝰ: vt poſſim ſuſtinere: h ¶ Et liberator meꝰvtpoſſim euadere: i ¶ Es tu/ om̄ipotens pater. Adiutor fuitin paſſione: vbi chriſtus tulit pondus peccatoꝝ nr̄oꝝ. Liberator in reſurrectione: vbi liber a pęna ⁊ miſeria ſurrexit. Etad hoc faciendū dn̄e pater k ¶ Nę moreris: quin .ſ. dietertia me ſuſcites.3 ſubeſſe vl̓ ſeruire. Oſee. x. a. Nō eſt rex nobis: nō em̄ timemus dn̄m: ⁊ rex qͥd faciet nobis .i. pręlatꝰ. a ¶ Qui diligūt: ꝯtra odio habētes. Amos. v. c. Odio habuerūt corripientē ī porta. b Salutare: nō infirmitoriū. Ecc̄i. xxx.c. Salus aīę in ſanctitate iuſticię. c ¶ Luū: nō medicorūvl̓ apothecaꝝ. Prouer. xxj. d. Dn̄s aūt ſalutē tribuet. Sūtaūt qͥdā qͥ deū laudāt ⁊ magnificāt in ꝓſꝑitate ſed blaſphemāt ī aduerſitate: Sicut intēdebat ſathan ꝙ poſſet īducereiob: dicēs ad dn̄m: Nūqͥd fruſtra timet deū iob: oꝑibꝰ manuū eiꝰ bn̄dixiſti/ ⁊ poſſeſſio eiꝰ creuit ī terra: ſed extēde paululū manū tuā ⁊ tange cūcta q̨̄ poſſidet: niſi in faciē bn̄dixerit tibi. Psͣ. Cōfitebit̉ tibi cū bn̄feceris ei. Ideo oſtēdit viriuſtus ꝯſequēter ſe pauperē eſſe: ⁊ tn̄ in pauꝑtate ⁊ laudaredeū/ ⁊ alios ad laudē monere. Un̄ dicit: d. ¶ Ego ꝟo egēnus ſū ⁊ pauꝑ. Duo dicit: Sūt em̄ qͥdā egeni .i. mēdici ⁊q̨̄rētes qͥ nō ſūt pauꝑes: vt ſūt trutāni. Alij ꝟo ſūt pauꝑesſed tn̄ nō ſūt egeni: qꝛ mēdicare erubeſcūt. Primi peccant ꝑcupiditatē ⁊ auariciā: Secūdi peccāt ꝑ ſuꝑbiā. Sed vir iuſtꝰdic̄ ſe ſimul eſſe egenū ⁊ pauperē: ⁊ ideo ſecure petit/ dicēs:f ¶ Deꝰ adiuua me: Ul̓ ẜm aliā lr̄aꝫ affirmat: quę habet:Deus adiuuat me pauperē: qͥ adiutor eſt pauperū/ nondiuitū: qͥbus ꝓmittit nō auxiliū: ſꝫ ſuppliciū. Lucꝭ. vj. d. Uęvobis diuitibꝰ. Un̄ vulgariter ſolet dici de diuite ꝙ nō eſthomo quē deus adiuuet: de paupere ꝟo ⁊ miſerabili ꝑſonadicit̉: iſte eſt homo quē deꝰ adiuuet .i. egens ⁊ dignꝰ auxiliodei. Un̄ adiūgit: g ¶ Adiuior meꝰ: in operādo: h ¶ Etliberator meꝰ/ in patiēdo: i Es tu: nō hō: nō mūdus:nō diuitię. Eſa. xxxj. a. Uę qͥ dēſcēdūt in ęgyptū ad auxiliū⁊cͣ. .i. ī mundū. Ul̓ Adiutor/ in p̨̄ſenti: cū tēpus eſt operādi. Et liberator/ in futuro. Ro. viij. d. Ipſa creatura liberabit̉ a ſeruitute corruptiōiſ in libertatē glorię filioꝝ dei. Etqꝛ vt dicit̉ Prouer. xiij. b. ſpes quę differt̉/ affligit aīam: etetiā qꝛ mora trahit periculū: addit: k ¶ Nę morerꝭ .i. nedifferas auxiliū ⁊ liberationē. Dan̄. ix. e. Ne moreris ꝓptertemetipſū deꝰ meus. Ioh̓. iiij. g. Dn̄e deſcende priuſqͣꝫ moriat̉ filius meus. Ioh̓. xj. a. Miſerūt ſorores lazari ad ieſūdicētes: Dn̄e ecce quē amas infirmat̉ ⁊cͣ. Tūc qͥdē māſit ineodē loco duobꝰ diebꝰ. Et pꝰ: Uenit ieſus ⁊ īuenit eū qͣttuor dies habentē iā in monumento. Expone.¶ Expoſitio Pſalmi. LXX.N te dn̄e ⁊c̄. Titulꝰ. Psͣ. dauid filioꝝ ionapſalmū de cruce ⁊ pſalmum de donis ſpiritus/ podab ⁊ prioꝝ captiuorum. Continuatio. Poſtnit hic pſalmū de cōmēdatiōe gr̄aꝝ ⁊ donoꝝ eorundē. Et ēſenſus tituli. Pſalmꝰ/ iſte/ qͥ ē dauid ꝓph̓ę: agit de filijsionad ab .i. de ſignificatis ꝑ eos .ſ. de illis qͥ obediūt ſpon
3tanee dei volūtati. Et de primis captiuis .i. de illis qͥ pͥus erāt captiui qͣꝫ deo obedirēt: cui ſeruire regnare ē. De inlegit̉ Hiere. xxxv. b. ꝙ p̨̄cępit dn̄s hieremię vt ꝓpinaret eisvinū: ⁊ noluerūt accipere: dicentes ꝙ pater eoꝝ ionadab p̄cęꝑat eis ꝙ ip̄i nō biberēt vinū/ neqꝫ plātarēt vineaſ. Et hosmultotiēs ꝓponit dn̄sin exemplū filijs iſrl̓qͥ nolebāt ſeruare mādata dn̄i: ⁊ iſti ſeruabāt mādata pr̄is ſui.Per hoſ ergo ſignificant̉ viri obediēteſ: tūꝓpt̓ factū ſuū: tū ꝓpt̓interpretationē huiꝰ ꝓnoīs ionadab: qd̓ īterpretat̉ ſpontaneꝰ. Intentio eſt monere nos ne de nobiſipſis p̨̄ſumamꝰ: ſꝫ totā ſpēin dei gratiā ponamꝰ. Modus. Triꝑtitꝰ ē pſalmꝰ. Primoꝓpt̓ ſpem ſuā petit hic vir deo obediēs ab om̄ibꝰ malis liberari/ ⁊ laude impleri. Scd̓o agit de gr̄a tꝑe ſenectutꝭ ⁊ ſenij:ibi: Ne ꝓijcias me. Tertio dicit cui ꝑſonę ſit gr̄a: ⁊ quęſit illa gr̄a: ibi: Deꝰ qͥs ſimilis. Agēs ergo de gr̄a an̄qͣꝫ aliquid petat/ meritū ſuę ſpei oſtendit/ dicēs: l¶ In te dn̄eſꝑaui. In te/ nō in hoīe: nō in diuitijs. Hiere. xvij. a. Maledictꝰ qͥ ꝯfidit ī hoīe: ⁊ ponit carnē brachiū ſuū. j. Timoth̓.vj. d. Pręcipe diuitibꝰ nō ſperare in incerto diuitiaꝝ: ſed indeo viuo. Un̄ dicit: In te dn̄e ſꝑaui: et ideoᵐ m ¶ Noconfundar. Eccͣj. ij. b. Nullus ſperauit in eo ⁊ ꝯfuſus eſt.n ¶ In ęternū: licet ad tp̄s bona ꝯfuſione ꝯfundar. Hiere.xx. c. Qui ꝑſequūt̉ me cadēt ⁊ infirmi erūt/ ⁊ ꝯfūdent̉ vehementer: qꝛ nō intellexerūt opprobriū ſempiternū. Ita ꝯfundent̉ illi qͥ hic nolūt leuiter ⁊ modicū cōfūdi corā ſacerdoteconfitendo peccatū. Hiere. ij. e. Quō confundit̉ fur qn̄ deprehendit̉: ſic cōfundit̉ domus iſrl̓: ipſi ⁊ reges eoꝝ/ principes ⁊ ſacerdotes ⁊ ꝓphetę eoꝝ. Fur eſt qͥ furat̉ ꝯfeſſionē ſuā:qui tūc deprehēdit̉/ cū in crimine morit̉: pęnitens aūt ſuumfurtū ꝓijcit. Sꝫ dic̄ Hieremias ꝙ ſic cōfūdent̉ domꝰ iſrl̓. i.clerici ⁊ reges eoꝝ/ maiores p̨̄lati ⁊ principes: vt archidiaconi ⁊ decani ⁊ ſacerdotes ad litterā: et ꝓphetę .i. p̨̄dicatores.Clerici em̄ et iſti p̨̄dicti/ plus īterdū cōmittūt iſtud furtū qͣꝫalij. Et vt ſic n̄ cōfūdar o ¶ In iuſticia tua .i. a te mihidata: p ¶ Libera me. Iuſticia dei eſt forū pęnitentiale:vl̓ ipſa pęnitētia: in qͣ fit iuſticia de latronibꝰ .i. de peccatoribus vel dęmonibus vel de vitijs: de quibus Iob. xix. b.Uenerūt latrones eiꝰ ⁊ fecerūt ſibi viā ꝑ me. Pęnitētia autiſtos latrones ſuſpēdit / ⁊ ſic liberat̉ homo: qn̄ aūt nō ſuſpendunt̉ a pęnitētia/ hō mortꝭ periculo expoſitꝰ ē. Eſa. xxvj. b.Cū fecerꝭ iudicia tua ī terra: iuſticiā diſcēt oēs habitatoresorbis: miſereamur imꝑio ⁊ nō diſcet facere iuſticiā. Et ī eodem. d. Iuſticiam nō fecimus in terra: ideo non ceciderunthabitatores t̓rę .i. latrōes. In hac ergo tua iuſticia: Libera me ab his latronibꝰ: q Et eripe me de ore leonis. l.diaboli. Psͣ. Libera me de ore leonis. Vel Erip̄e me:a malis beſtijs .i. deſiderijs: q̨̄ etiā poſt vitia ſuſpenſa remanent: ⁊ qn̄qꝫ tantū p̨̄ualent ꝙ animā deuorāt. Un̄ dicit ſanctus: Quot putas lupi ſeuicie: quot leones ſuꝑbię: quot vulpes aſtutię: quot vultures ingluuie lacerant cadauer animę:Apocal̓. xviij. a. Babylon facta eſt habitatio om̄is volucriimmūdę. Et qꝛ laceratus ſurgere nō poſſū: r ¶ Inclinaad me infirmū ⁊ iacentē: s Aurē tuā/ miſericordię. Dequa Sap̄. j. c. Auris c̨eli audit oīa. Hoc eſt ꝯtra qͦſdā ꝯferſoreſ/ qͥ nolūt audire fęda. Sꝫ ſcire debēt ꝙ nō poteſt mēſanare vulnera/ niſi tangat ſaniē. Oſee. ij. d. Exaudia cęlos.i. ſpūales: ⁊ ipſi exaudiēt terrā .i. pctōreſ. t Et ſalua me.Sic em̄ ſaluat̉ iacēs in lecto peccati/ cū deꝰ aurē miſericordięad eū inclinat: qd̓ fit mediāte aure cōfeſſorꝭ .ſ. ꝑ confeſſione.Prouerb̓. xxviij. b. Qui abſcōdit ſcelera ſua nō diriget̉ .i. nōſurget de lecto peccati: qͥ aūt ꝯfeſſus fuerit ⁊ reliq̄rit ea muericordiā conſequet̉. Et docemur hic qͥd petere debeam .i.ſalutē. Cū em̄ dixiſſet: Inclina ad me aurē tuā: nō ſudiunxit/ ⁊ dita me:
Alegorice .x
Al. Poij.ſpaui: dn̄e
Al̓. rerutorAl̓. ctardauerꝭ
tū Al̓. rerueAl̓. xexincAl̓. zſaluū. jme fac
Partitiopſalmi.
Moxaliter
Iob .1. b.
Iob .1. b.Psͣ .48.
Psͣ .21.