a miſericordiā et veritatē eiusquis requiret? Sicipſalmuꝫd dicam nomini tuorin ſęculūtͦ ſęculi: ut reddā vota mea degͦ die̓ in diem.In finē ꝓ idithū: psͣ dauid.

hOnne̓ deo ¶ LXI.ſb̓iecta erit aīa mea:nLab ipſo enim ſalutarel meū. NNam et ipſe deus meꝰſꝫ et ſalutaris meus: ſūſcęptoro meꝰ non mouebor amplius.

¶¶Miſericordiā ⁊ veritateꝫ eiꝰ/ quis requiret? q. d.non erit ibi miſeria: et ideo nullꝰ reqͥret miſericordiā: Nec eritaliqd̓ de ꝓmiſſis non ſolutū: et ideo nullꝰ requiret veritatē eiꝰ.h¶ Sic .i. cū in illa hęreditate introductus ero: c ¶ Pſalmūdicā nomini tuo .i. laudabo nomē tuū. d ¶ In ſęculū/ cōſecutiuū/ ſęculi. Sicinqͣꝫ faciā illd̓ ī futuro:¶ Ut in p̄ſenti­ fReddā vota meabaptiſmi et religiōis.Non ſemel vel ad horam: ſed g ¶DDe diein diē .i. aſſidue et cūꝑſeuerātia. q. d. ꝑ hocveniā ad deū laudandum in ęternum: ſi hicꝑſeuerabo in ſeruitio eiꝰ: alit̓ nō: qꝛ hoc ē votū qd̓ in baptiſmovouet qͥlibet chriſtianꝰ. Eccͣs. v. a. Si qͥd vouiſti deo/ ne moreris reddere: diſplicet em̄ deo infidelis ⁊ ſtulta ꝓmiſſio. Infideliſ dr̄ ꝓmiſſio: qn̄ a bono ꝓmiſſo reſilit̓. Stulta ꝟo qn̄ malūꝯmittit̉. Ezech̓. xvij. e. Qui diſſoluit pactū/ nūquid effugiet?Poteſt etiam aliter legi illud qd̓ dicit: a ¶Miſericordiā etveritatē eius ⁊cͣ. vſqꝫ in finē. q. d. multi ſunt qui requiruntmiſericordiā ſibi fieri ⁊ nō veritatē: ſed pauci vel nulli requirūtſimul miſericordiā ⁊ veritatē. Un̄ qͣſi admirās q̨̄rit: Miſericordiā et veritatē eiꝰ/ ſimul quis requiret .i. petet? Uelquis requiret .i. cogitabit ⁊ recogitabit apud ſe quāta ē deimiſericordia/ ⁊ quāta ē eiꝰ veritas? Quis em̄/ requiret miſericordiā qua ꝓ nob̓ tot ⁊ tāta ſuſtinuit? Pauci aūt nulli.Eſa. lvij. a. Iuſtus perit/ ⁊ nō eſt qͥ recogitet ī corde ſuo. Eccͣixxix. c. Gratiā fideiuſſoris ne obliuiſcaris: dedit em̄ ꝓ te animā ſuā. Itē/ quis requiret miſericordiā qua ꝓ talibusilla ſuſtinuit? Roma. v. b. Cōmēdat deus ſuā charitatē in nobis: qm̄ cū adhuc peccatores eſſemꝰ: chriſtꝰ ꝓ nobis mortuuseſt. Itē/ quis requiret miſericordiā qͣ peccata dimittit?Titū. iij. b. Nō ex oꝑibus iuſticię q̨̄ fecimꝰ nos: ſꝫ ẜm miſericordiā ſuā ſaluos nos fecit. Itē/ quis requiret miſericordiam/ qua ipſe confert gratiam? Ezech̓. xvj. b. Laui te aqͣ: etemūdaui ſāguinē tuū ex te: et vnxi te oleo. Itē/ quis reqͥretmiſericordiā qua expectat ad pęnitentiā? Ro. ij. a. Ignoras quoniā miſericordia dei ad pęnitentiā te adducit. Item/quis requiret miſericordiā qua peccātes reuocat? Eſa.xxx. e. Erut aures tuę audiētes vocē poſt tergū monētis. Itēquis reqͥret miſericordiā/ qua paſcit ingratos? Matth̓.v. g. Solē ſuū oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ malos. Quis gͦ oēſ iſtasmiſericordias reqͥret? Pauci vere. Oſee. xiij. b. Adimpleti ſūt⁊ ſaturati ſūt: ⁊ eleuauerūt cor ſuū ⁊ obliti ſūt mei. Itē quisrequiret veritatē/ quā puniet vniuerſalit̓? Eccͣs. xij. d. Deomni reatu/ adducet dn̄s in iudiciū. Et Matth̓. xij. c. De omīverbo ocioſo qd̓ locuti fuerint homīes: reddituri ſunt rationēin die iudicij. Itē/ quis requiret veritatē qua tā diſtricteiudicabit? Prouerb̓. vj. d. Nō acquieſcet cuiuſqͣꝫ p̄cibus: necſuſcipiet ꝓ redēptione dona plurima. Item/ quis requiretveritate/ qua tā grauit̓ puniet? Eſa. xxxiij. b. Quis ex vobispoterit habitare cū ardoribꝰ ſempiternis? Itē/ quis requiret veritatē/ qua tādiu puniet .i. ſine fine? Apocꝭ. xiiij. c. Fumus tormētoꝝ eius aſcēdet in ſęcula ſęculoꝝ. Loquit̉ de babyione .i. de mūdo. Eſa. lxv. a. Iſte ſumꝰ erit ī furore meo: ignisardens tota die. Quis gͦ requiret miſericordiā ⁊ veritatē eiꝰ; b.¶ Sic .i. ſi ita requirā: c Pſalmū dica nomītuo .i. bona oꝑa faciā ad honorē noīs tui. d ¶ In ſęculū ſęculi .i. qͣꝫdiu vixero in hoc ſęculo. e ¶ Ut redda vota meade die in diem: ſicut ſupra expoſitū eſt.¶ Expoſitio Psͣ. LXI.Onne deo ſubiecta erit ⁊cͣ. Titulꝰ. In finē ꝓA idithū pſalmꝰ dauid. In p̨̄cedēti pſalmo ęgit decęleſti hęreditate. Et dicit Gregꝰ: ꝙ vileſcūt tꝑalia cūꝯſiderat̉ ęt̓na. Iō in hͦ pſalmo agit de trāſiliēte ſpūali: qͥ cordetrena trāſilit. De hoc eſt titulꝰ. Idithū em̄ interp̄tat̉ trāſiliēseos. l. mūdanos/ terrena amantes. Vnde ſenſus tituli talis eſt.

Pſalmꝰ iſte eſt/ dauid ꝯphete habitꝰ/ ꝓ idithū: id eſtagens de trāſiliēte: qui trāſilit: in finē chriſtū: qui nō in viaremanet: ſed vſqꝫ in finem tranſilit. Intentio patet: qꝛ monetvt ꝯtēptis tēporalibꝰ: ad ęterna aſpiremꝰ. Modus. Tripertitus eſt pſalmꝰ. Primo trāſiliens iſte reſpōdet inuidis volētibꝰ decipere. Secūdoſeipſuꝫ hortat̉ ſubijcideo: Et ad idē monetalios: ibi: Uerūtamē deo ſubiecta.Tertio errātes increpat monēs in deo nōī caducis ⁊ trāſitorijsconfidere: ibi: Uerūtamē vani. Trāſiliens gͦ iſte .i. vir iuſtusvel eccleſia .i. clericus aut religioſus videns ꝙ qui ſe trāſilitdefacili trāſilit̓ cętera oīa. Se aūt trāſilit hō ꝑ humilitatē: abhūilitate incipit/ dicēs: h ¶ Nōne deo ſubiecta erit anima mea? q. d. ſic: ſubiecta erit. j. Pet̓. v. b. Hūiliamī ſubpotēti manu dei. Deo nō auro. Matth̓. vj. d. Nō poteſtisdeo ẜuire ⁊ māmonę. Nec ſpūi ⁊ carni. Eccͣs. x. b. Vidi ẜuoſambulātes in equis .i. carnē dominantē ſpiritui. Gen̄. xvj. a.Agar cōtēpſit dominā ſuā. Itē nec peccato. Ro. vj. b. Nonregnet peccatū in veſtro mortali corpore. Anima mea/ nōdicit caro: qꝛ vt dicit̉ Gal̓. v. c. Caro cōcupiſcit aduerſus ſpiritū. Et non vult deo ſubijci: iō dicit̉ Lucꝭ. j. e. Magnificataīa mea dn̄m. Subiecta erit deo: vt diſcipula magiſtro.Eſa. l. b. Audiā quaſi magiſtrū .i. obediā euāgelio. Roma. x.c. Nō oēs obediūt euāgelio. Item vt creatura creatori. Eſa.xlv. b. Uę qui contradicit factori ſuo. Itē vt materia artifici.Hiere. xviij. a. Sic̄ lutū in manu figuli: ſic vos in manu meadicit dn̄s. Itē vt ſponſa ſpōſo. Eſa. lxj. d. Exultabit aīa meain deo meo: qꝛ induit me veſtimento ſalutis: ⁊ indumēto iuſticię circūdedit me: quaſi ſpōſam ornatā monilibꝰ ſuis. Iteꝫvt ancilla dominę. j. Regꝭ. xxv. g. Famula tua ſit in ancillamvt lauet pedes ſeruorum domini mei. Poſtea oſtēdit cauſasiſtius humiliatiōis. Prima eſt: quia filium ſuum nobis dedit:Unde dicit: i ¶ Ab ipſo enim .i. a deo patre. k ¶ Salutare meū: id eſt chriſtꝰ: De qͦ Matth̓. j. d. Vocabis nomēeius ieſum: et ipſe ſaluum faciet populū ſuum a peccatis eorum. Et bene dicit: ab ipſo/ quaſi non a me: a quo nō eſt niſimalum. Vnde Oſee. xiij. c. Perditio tua iſrael ex te eſt: tantūmodo ex me auxiliū tuū. Secūda cā eſt bonū creatiōis. Vnde addit: l¶ Nam et ipſe deus meus: qui creauit me.Tertia eſt beneficiū ſaluationis. Unde addit: m ¶ Et ſalutaris meus/ per recreationē. Iohel̓. ij. g. In ſion ⁊ in hieruſalē erit ſaluatio: id eſt in vita cōtemplatiua ⁊ actiua. Quarta: quia adiuuat. Unde dicit: n ¶ Suſcęptor meus. Alialr̄a habet: Adiutor/ vel fortitudo. Pͣsͣ. Adiutor in tribulationibus quę inuenerunt nos nimis. Quinta: quia confirmat in bono; Vnde adiungit: o ¶ Non mouebor amplius: licꝫ hoſtis impellat temptando .j. Pet̓. v. c. Deusom̄is gratię qui vocauit nos in ęternam gloriā ſuam in chriſto ieſu modicū paſſos: ipſe perficiet cōfirmabit ſolidabitqꝫ.Bene autem poſtqͣꝫ dixit: Suſcęptor meus/ adiungit:Non mouebor amplius. q. d. anteqͣꝫ me ſuſciperes mouebar. Sed nunc poſtqͣꝫ me ſuſcępiſti: non mouebor amplius. Hoc eſt quod dicit Auguſtinus. Inquietum eſt cornoſtrū dn̄e donec ꝑueniat ī te. Deus em̄ eſt locꝰ aīę Un̄ nō ēmirū ſi poſtqͣꝫ ſuſcipit̉ a loco ſuo: ſi nō moueat̉ ampliꝰ. Ecc̄i.xj. c. Cōfide in deo ⁊ mane ī loco tuo. Ecc̄ͣs. x. a. Si ſpūs poteſtatē habentis aſcēderit ſuꝑ te: locū tuū ne dimiſeris.h ¶ Nōne deo ⁊cͣ. Moralit̓/ vita clauſtraliū deſcribit̉ hic inſeptē. Primū ē obediētia: Nōne deo ſubiecta. Secūdū/hūilitas: Ab ipſo em̄. q. d. nihil a me. Lucꝭ. xvij. c. Cū oīabn̄ feceritis/ dicatis: ſerui īutiles ſumus. Tertiū/ fides: Nam⁊ ipſe deus meus. Quartū/ gratitudo bn̄ficij: Salutaris meus. Quītū/ ſodalitas: Suſcęptor meꝰ ī ſocietatēfratrum. Sextum ꝑſeuerantia: Non mouebor amplius.Septimū patiētie

Partitiopſalmi

Al. Niubijciet̉

ſig o

Al̓. ⁊ ſubijciet̉Al̓. Etem̄Al̓. Fadiutor

Aīa debet)ſubijci deo

Quare aīadebeat ſubijci

Psͣ .45.

Locus aīedeus eſt

Moraliter.