Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

QXLI

Tu autem dn̄e ne̓f longe fac.cias miſeratiōes tuas a me:miſcd̓iā tua et vēritas tuaſemꝑ ſuſcęperūt me. Qm̄ cirſͦcūdeder̄t me mala quoꝝ eſt numerus: cōprehenderūt

i me iniquitates meę pof tui vt viderē. Multiplicatęin ſūt ſuꝑ capillos capitis mei: et cor meū dereliqͥt me.s placeat tibi dn̄er vt eruaſ me:Idn̄er ad adiuuādū me reſpice

quiras: Et poſtea addit de vino oleo: Notū fecit dn̄s ſaluare ſuū/ Ecce oleū. In cōſpectu gentiū reuelauit iuſticiā ſuāccce vinū. Vnde exp̄ſſius ſubiūgit: Recordatꝰ eſt miſericordle ſue veritatis ſuę domui iſrl̓. Et alibi: Memor ero raabcpabylonis .i. memorabor .i. reducam ad memoriā audientiūraab: in qua notat̉ſericordia: babylonēin qua notat̉ punitio.Hęc omīa debetp̄dicator tacere ꝓptertimorē concilij: ſic̄ necdn̄s Matth̓ .xxiij. vob̓ ſcribę phariſęi ⁊cͣ. Et apl̓i: Act̉.iiij. d. poſſumꝰ q̨̄vidimꝰ audiuimꝰ noe ſua locutꝰ ē chriſtꝰ/ cōuertit ſe adloqui. Poſtqͣꝫ de p̨̄dicorandū ſe homīe/ mēbris. Et hoc neceſſe fuit: qꝛ p̨̄dicatio veritatis occaſio fuit quare impij cōtra chriſtū ſuos ſęuierūt. Un̄ dicit: a Cu aūt o dn̄e/ pat̓/ b Ne lōge facias .i. ne remoueas. Miſeratiōes tuas a me homine/ a mēbris meis. Et ꝓbat cōſuetudinē miſerēdi: perveritatē ꝓmittentis deus pater debet miſereri. Vnde dicit:d Piſericordia tua/ q̨̄ tibi innata ē: e Et veritas tuaſemper ſuſceperunt me .i. nunqͣꝫ defuit mihi miſericordiacōpatiēs/ miſeratiōes ꝓmittēs: nec veritas ꝓmiſſa ſoluens.Probat etiā idē miſerias quas patit̉. Un̄ addit: f Qm̄circūdederūt me mala. i. pęnę: Quorū eſt nunerꝰ. Eſaię. xxij. e. Coronās coronabit te tribulatiōe. Psͣ.Circūdederūt me dolores mortis. Et qͣre iſta paſſus ſit oſtēdit: qꝛ ꝓpter peccata noſtra. Un̄ ſubiūgit: h Cōprehenderūt me iniqͥtates meę .i. meorū .i. ꝓpter peccata ipſorūcōprehenſus ſum punitus. Thren̄. iiij. d. Spūs oris noſtrichriſtꝰ captus ē in peccatis noſtris. Et ideo/ iniqͥtates/ dicitetiā ſuas: qꝛ licꝫ ꝑpetrauerit culpā/ tamē portauit penā.Psͣ. Quę rapui tūc exoluebā. i Et potui .i. ita metractare ꝑmiſi/ ac ſi impotēs eſſem. Un̄ dicebant Matth̓. xxvij. e. Seipſū pōt ſaluū facere. Et hoc k Ut viderē/ fructum paſſiōis meę. Eſa. liij. d. Si poſuerit animā ſuā pctō:videbit ſemē longęuū. Vel ſic: potui vt videre .i. nonpotui videre: qꝛ ita viliter tractauerunt velata facie dabant ei alapas: dicebāt: ꝓphetica nobis chriſte qͥs eſt qui teꝑcuſſit: Matth̓ xxvj. g. lMultiplicatę ſūt/ iniqͥtatesin mēbris/ pęnę ī me: in Suꝑ capillos capitis mei:q. d. infinitę fuerūt. Nec ī his ꝑſecutionibꝰ cōſolationē habui:Quia n Et cor meū dereliqͥt me .i. apl̓i qui intimi mihierāt: in qͥbꝰ vita eccleſię cōſiſtebat. De quibꝰ etiā alibi dicit̉:Factum eſt cor meū tanqͣꝫ cęra liqueſcēs. Et dereliquerūtdn̄m: p̨̄dixit dn̄s eis Ioh̓. xvj. g. Venit hora vt diſpergaminivnuſqͥſqꝫ in ſua me ſolū relinquatis. Iob. xix. b. De reliquerūt me ꝓpinqui mei: me nouerāt obliti ſūt mei. Oſtenſismiſerijs: petit chriſtꝰ liberari/ dicēs: o Cōplaceat .i. ſimulplaceat Cibi vt ęruas me: de manibꝰ eoꝝ. q. d. ſic̄ placet tibi vt me flagelles: ita etiam hoc placeat tibi vt eruas me. Et ſic facit dn̄s. Un̄ Prouerb̓. iij. b. Quē em̄ diligitdn̄s corripit/ qͣſi pr̄ in filio cōplacet ſibi. Iob. v. c. Increpalione domini ne reprobes: qꝛ ipſe vulnerat medet̉: ꝑcutit etſnanus eius ſanabūt. Et vt interim in tribulatiōe non deficiā:¶¶ Dn̄e ad adiuuandū me reſpice: oculo miſericorPsͣ. Oeꝰ ne elōgeris a me: deꝰ meꝰ ī auxiliū meū reſpice.a Cu autem domine ⁊cͣ. Ita etiam debet dicere prędicator: vt poſtqͣꝫ p̨̄dicauit/ ꝯuertat ſe ad orationē/ defectꝰ ſuosrecognoſcat: poſtqͣꝫ miſit rętia in capturā/ lauare etiā rętia etrencere omittat: ſed dicat: Tu aūt dn̄e ne lōge faciasIſlſeratiōes tuas a me. q. d. p̨̄dicat miſcd̓iā/ dignꝰ eſt vtſſat ei miſcd̓ia: ẜm qd̓ ꝓmittit dn̄s Hiere. xv. d. Si cōuerterꝭ couerta te an̄ faciē meā ſtabis. Hoc allegat Psͣ. dicēs: Uenat̉ mihi miſeratiōes tuę viuā: qꝛ lex tua meditatio mea eſt.ab ip̄ijs aūt longe ē miſcd̓ia: ẜm qd̓ dr̄ Prouer. xv. d. Lōgeet on̄s ab īpijs. Et in Psͣ. Lōge eſt a pctōribꝰ ſalꝰ. Pęnitē-

tes etiā delōge reſpicit dn̄s/ ꝓpe facit eſſe miſericordiā ſuā:ẜm dr̄ Lucꝭ. xv. d. de filio ꝓdigo: adhuc lōge: viditillū pater ipſiꝰ miſcd̓ia motꝰ ē: occurrēs cecidit ſuꝑ collūeiꝰ et oſculatꝰ eſt. Thren̄. iij. d. Se abiecit miſerebit̉ ẜmmultitudinē miſerationū ſuaꝝ. Vt aūt faciliꝰ impetret qd̓ poſtulat/ de receptꝭ ſegratū et memorē eſſedemōſtrat/ dicens: d Miſericordia tuaet vitas tua ſemꝑſuſcęperūt me. Miſericordia ſuſcipit fugientē mala mundi. Un̄j. Regꝭ. xxij. d. Euadēs abiathar fugit addauid: et ait ei dauid:Mane mecū ne timeas: ſi qͥs q̨̄ſierit animā meā/ q̨̄ret aīamtuam. Veritas: ſuſcipit ſequētē bona cęli. Sap̄. iij. b. Quifidūt in illū: intelligent veritatē. Augꝰ. Proijce te ī deū: nonem̄ ita crudelis ē vt ſe ſubtrahat/ te cadere ꝑmittat. Poſteaexponit ſuā neceſſitatē ſubiūgēs: f Qm̄ circūdederūt:q. d. indigeo miſeratiōibꝰ: qꝛ miſer ſum. Qm̄ circūdederūt me mala: pęnę culpę. Thren̄. j. f. In circūitū eiꝰ hoſtes eius. Iob. xix. b. Obſederūt in gyro tabernaculū meū.Mala/ dico pauca: ſed g Quoꝝ eſt numerus.Dn̄e qͥd ml̓tiplicati ſt̓ tribulāt me. Naū. iij. d. Plures feciſti negociatiōes tuas qͣꝫ ſint ſtellę cęli. ij. Paral̓. vlt̓. ī fi. Peccaui ſuꝑ numerū arenę maris. Et qd̓ plus eſt: Cōprehēderūt me iniqͥtates meę/ qͣſi in vinculis. Prouer. v. d.Iniqͥtates ſuę capiūt impiū/ funibꝰ pctōꝝ ſuoꝝ cōſtringit̉.¶¶ Et potui vt viderē .i. hocipſo ego cōprehenſuseſſem nc̄ potui videre. Oſee. vij. c. Comederūt alieni robureius ipſe neſciuit. Eſa. xlij. d. Cōbuſſit eum in circūitucognouit: ſuccēdit intellexit. Vel ſic: potui vtviderē/ deū. q. d. hocipſo cōprehēderūt me iniqͥtates/ excęcatꝰ ſum. Eſa. lix. a. Iniqͥtates vr̄ę diuiſerūt int̓ vos deūveſtrū: peccata vr̄a abſcōderūt faciē eiꝰ a vobis. Sap̄. ij. d.Excęcauit illos malicia eoꝝ. Nec mirū ſi potui videre: qꝛ Multiplicatę ſūt/ iniquitates meę/ ſuꝑ capillos capitis mei. Et eſt recta cōꝑatio. Sicut em̄ creſcūt capillioperiūt oculos: ita peccata oculos cordis: vt dictū ē. Aliaeſt qͣre peccata cōparant̉ capillis: qꝛ ſicut capilli ex ſuꝑfluitate naſcūt̉: ſic pctā ex abūdātia tꝑaliū. Un̄ ī Psͣ. Prodijt qͣſiex adipe iniqͥtas eorū. Et ī cātico Deut̓. Incraſſatꝰ ē dilectꝰ recalcitrauit. Tertia ē: qꝛ ſic̄ capilli radices habēt ī capite: ſic pctā ī corde. Matth̓. xv. b. De corde exeūt cogitatiōeſmalę: homicida/ adulteria ⁊cͣ. Quarta eſt: qꝛ ſic̄ qͥdā fuſcātcapillos ſuos: ſic aliqͥ fuſcāt pctā .ſ. hypocritę. Hiere. xij. c.qͥd auis diſcolor hęreditas mea mihi? Nec abſurdū dꝫ videri hęc de p̨̄dicatore legunt̉/ iuſtꝰ ꝑfectꝰ dꝫ: qꝛ iuſtꝰ ī pͥncipio eſt accuſator ſui: vt dr̄ Prouer. xviij. c. Et.. Ioh̓. j. d.Si dixerimꝰ qm̄ pctm̄ habemꝰ: noſipſos ſeducimꝰ. Et poſſet dicere ei aliqͥs: Hęc oīa de corde ꝓcedūt: qͣre cuſtodis cor tuū: et ſic iſta ceſſarēt? bn̄ ſeqͥt̉: n Et cor meūderelinqͥt me. q. d. ſū dn̄s cordis mei: ſed derelinqͥtme. Psͣ. Cor meū ꝯturbatū ē ⁊cͣ. Un̄ dic̄ Augꝰ. Nihil cordefugaciꝰ. Ideo dic̄ Ecc̄ꝰ. xxx. d. Cōtine ꝯgrega cor tuū ī ſanctitate. Cōtine ne effluat: ſi effluere cęꝑit/ cōgrega ne penitꝰderelinqͣt te. Cor em̄ iuſti debet eſſe qͣſi bonꝰ clauſtralis/tinere ſe ī cęlo: qd̓ ē clauſtrū aīe. Phil̓. iij. d. Cōuerſatio nr̄a īcęlis ē. Et ſi cor noſtrum dereliqͥt nos inſeqͣmur illud reducamꝰ ad clauſtrū. Bn̄ oſtēdit dauid cor ſuū dereliq̄rat erat qͣſi ꝑditū dicit. ij. Regꝭ. vij. d. Inuenit ſeruꝰ tuꝰ corſuū vt oraret te. Niſi pͥus ꝑditū fuiſſet dixiſſet: īuenit. Etqꝛ ab iſtꝭ malis licꝫ velim exire poſſū niſi tu iuues: Ideoo Cōplaceat. q. d. ſil̓ mecū placeat: qꝛ placet mihi exire:p Et tibi cōplaceat vt eruas me: ab his malis. Et qꝛvt dicit Gregꝰ: non ſufficit mala agere niſi etiā qͥſqꝫ bonisoꝑbꝰ ſtudeat infudare: Ideo etiā q Ad adiuuādū me:in bonis faciēdis. Reſpicę .i. intēde.. Intēde in adiutoū meum

psͣ. 86.

Al̓. PlaceatAl̓. ferueAl̓. rin auxilium meum

piſs

Psͣ .3.

Psͣ. 114.

Psͣ. 68.

Pctā cōꝑant̉capillis

Psͣ. 72.Deutꝭ. 32. b.

. 21.

Psͣ. 37.

ter.

Pꝫ 11j.

Psͣ. 37.

q 2