Pſalmus

gͦ fauū. Etem̄ ſeruꝰ tuꝰ cuſtocdit ea: ircuſtodiēdis illis red tributio multa. Delicta qͥsē intelligit? ab occultis meismunda me: ⁊ ab alienis pa̓ce ſeruo tuo. Si me̓i non fukerintꝭ dominati tunc imma-

lculatus ero: ⁊ emundaborin a delicto maximo. Et eruntn vt complaceāt eloquia oriso mei: ⁊ meditatio cordis meipͦ in conſpectu tuo ſemꝑ. Doq̇ mine adiutor meus: ⁊ redēptor meus.

voluptate carnali/ etiā in p̨̄ſenti: ⁊ pro cuſtodia eorū erit infuturo gloria ęterna. Prouerb̓. iij. b. Beatus vir qui inuenitſapientiā ⁊ qui affluit prudentia: melior eſt acquiſitio eiusnegociacione auri ⁊ argenti: pͥmi ⁊ puriſſimi fructus eiꝰ: precioſior ē cūctis oꝑibꝰ ſapiētia: ⁊ oīa q̨̄ deſiderant̉ nō valēt eicōparari. Sequitur:a ¶ Etenī ſeruꝰ tuus. q. d. probatio ꝙſunt dulciora ſuꝑ mel⁊ fauum palato ſano:quia ſeruus tuus:qui .ſ. habet palatumbene diſpoſitū cui nōſapiunt mundana ſeucarnalia: b ¶ Cuſtodit ea: Qd̓ nō faceret niſi eſſent dulciciora mundanis ⁊ carnalibus. Seruꝰ dei nō eſt/ cui iſta nonſapiunt: Nā ipſe dicit Matth̓. xvj. d. Qui vult venire poſtme abneget ſemetipſū. Venire .ſ. poſt me/ ſicut ſeruꝰ poſt dominū. Vnde: Qui mihi miniſtrat me ſequatur. Abnegareſemetipſū eſt abnegare omne quod in mundo eſt. De quo. j.Ioh̓ .ij. c. Omne quod in mundo eſt/ concupiſcentia carniseſt: ⁊ concupiſcentia oculorū/ ⁊ ſuperbia vitę. Itē ille ſe abnegat: qͥ ī ſuo corꝑe ſe abnegat ꝑ tormēta ⁊ afflictiōes: et hͦ ꝯͣꝯcupiſcentiā carnis. Et hͦ d̓r de corꝑe chriſti: Gal̓. v. d. Quiaūt ſunt chriſti: carnē ſuam crucifixerūt cū vitijs ⁊ concupiſcentijs. Abnegat ſemetipſū: qui corpus abnegans/ etiā mūdum contemnit: ꝯtra concupiſcentiam oculorū. Et qui regnum mundi contemnit habebit regnū dei: quod non eſt dehoc mundo. Matth̓. v. a. Beati pauperes ſpiritu: quoniāipſorū eſt regnum cęloꝝ. Abnegat autē ſemetipſum: qui carnem macerans ⁊ mundū contemnens/ etiā proprię voluntati abrenunciat: quod eſt contra ſuperbiā vitę: Et talis fit cōformis imagini filij dei. Ro. viij. f. Conformes fieri imagini filij dei. Talis eſt ſeruus dei: qui ipſius iudicia cuſtodit:Et merito: Quia c ¶ In cuſtodiendis illis retributio multa: Nō ſolū ī futuro: ẜm illd̓ Sap̄. iij. a. In paucis vexati: in multis bene diſponetur: ſed etiam in pręſenti.Un̄ non dicit: pro cuſtodiendis: ſed in cuſtodiendis:id eſt dum cuſtodiunt̉ in hac vita: quia quanto quis magiscuſtodit: tanto minus trepidat ⁊ magis gaudet. Gregꝰ. Tāto minus an̄ iudicem trepidat: quanto in bonis actibus ſolidius ſtat. Gaudet quippe qꝛ ei ſeruit/ cui ſeruire regnare eſt.d ¶ Delicta quis intelligit. Tertia pars: in qua ſe petitpurgari a vitijs. Et ſic poteſt continuari pręmiſſis. Dicoꝙ ſeruꝰ tuus cuſtodit ea: Sed quis ſcit quis in veritate ſit ſeruus: Quia qui facit peccatum/ ſeruus eſt peccati:Ioh̓. viij. d. Et ita non eſt ſeruus dei. Sed neſcitur quis faciat peccatum: Quia/ delicta quis intelligit? q. d. nullꝰomnia. Et eſt peccatū in cōmiſſis: Delictum ꝟo in omiſſis:Et hͦ difficiliꝰ ē ītelligere: Propterea dicit Iob. ix. d. Uerebar om̄ia oꝑa mea. Et dicit Glo. etiam bona. Quia vt dicitur ibi in Glo. in bonis operibus duo timenda ſunt: deſidia ⁊ fraus. Deſidiam facit minor amor dei: Fraudem facitproprius amor ſui: dum pro bene actis/ tacita humani cordis gratia/ vel fauoris aura/ vel quęlibet res exterior deſideratur. Et ſic patet ꝙ etiā bona faciendo incidit homo in delictum .ſ. in omiſſionem: Uel diligentię debitę ꝑ deſidiam.Hiere. xlviij. b. Maledictus qui opus dei negligenter facit: Vel intentionis rectę. Matth̓. vj. c. Si oculus tuus fuerit nequā: totū corpus tuū tenebroſum erit. Et ſi bona faciendo incidit in delictum: multo fortius bona dimittendo etmala agendo. Et ideo difficile vel impoſſibile eſt delicta intelligere. Et ideo bene quęrit: Delicta quis intelligit:¶ Nota ꝙ quis quandoqꝫ remouet vniuerſitatem: vt hic.Quādoqꝫ notat raritatem: vt Matth̓. xxiiij. d. Quis putasi eſt fidelis ſeruus ⁊ prudens. q. d. rari. Quandoqꝫ ſingularitatē: vt Iob. xiiij. a. Quis poteſt facere mundū de immundo concęptū ſemine? Quādoqꝫ admirationē. Un̄ Eſa. lxiij.

a. Quis eſt iſte qui venit de edom/ tinctꝭ veſtibus de hoſra?Quandoqꝫ dubitationem. Ioh̓. j. c. Quis es: vt demus reſponſū his qͥ miſerūt nos? Et qꝛ nullꝰ om̄ia delicta ītelligit:Ergo O dn̄e e ¶ Ab occultꝭ meis munda me. Inſtruimur h̓ vt oremꝰ ꝓ pctīs nr̄is oblitꝭ vel ignoratꝭ. Un̄ dic̄Augꝰ. Piꝰ dn̄ſ pie petētibꝰ/ aut pctā dimittit/ aut oblita ad memoriā reducit. Męis/ dic̄ .i. ex me ꝓueniētibꝰ: ⁊ n̄ ex alio. Quogenere peccauit diabolus. f ¶ Et ab alienis: q̄ .ſ. ſuggeſtionediaboli vl̓ hominis fiunt. Quę dicūt̉ aliena: qꝛ pͥmo ſūt illiꝰ qͥſuggerit: Scd̓o efficiūt̉ illiꝰ cui ſuggerit̉/ ſi ꝯſentiat. Quo genere peccauit adā. Psͣ. Declinātes aūt ī obligatiōes adducetdn̄s cū oꝑantibꝰ iniqͥtatē. g ¶ Parce ſeruo tuo: Tu cuiꝓpriū eſt miſereri ſꝑ ⁊ parcere. Qd̓ facit dn̄s ī cuſtodiendone labamur: vel lapſis īdulgendo pctm̄. Seruū aūt ſe vocat:vt dn̄m ad miſericordiam ꝓuocet: Sic̄ ⁊ filiꝰ ꝓdigꝰ Lucꝭ.xv. d. dicit: Iam nō ſū dignus vocari filius tuus ⁊cͣ. Et hisduobus generibus comprehendunt̉ omnia peccata. Deinde oſtendit modū liberationis ⁊ mundationis/ quā petit: ſcꝫſi peccatum mortale nō dominet̉ ei. Vnde ſubdit: h ¶ Simei: genitiue: i ¶ Non fuerint dominati dęmones vl̓peccatores .i. peccata: Scd̓m qd̓ alibi dr̄: In matutino interficiebam omnes peccatores terrę .i. omnia peccata. Veldominata/ ẜm aliam litteram .ſ. aliena peccata vel delicta.k ¶ Tunc īmaculatꝰ ero. Et nota ꝙ nō dicit: Si me nōinuaſerint vel temptauerint: ſed Si mei nō fuerint dominati: quia vt dicit Augꝰ. temptatio cui non conſentit̉ nōeſt peccatū ſed materia exercendę virtutis. Si ergo ita/ nōfuerint dominati/ vel dn̄ata: vt dictū eſt: Tunc immaculatus ero: quia ſi econtrario/ maculatus ero. Iob.xxxj. a. Si ſecutus eſt oculus meus cor meū/ ⁊ manibus meis adhęſit macula? l ¶ Et emundabor a delicto maximo .i. a peccato ſuperbię: quo peccauit diabolus: qui pͥmoper ſuperbiā deū dereliquit. Et ideo dicitur delictū/ quaſi adelinquente factū. Et dicitur maximū: quia recte opponit̉deo. Eſa. xlij. b. Gloriam meā alteri nō dabo. Superbia autē ſibi vendicat gloriā ⁊ honorem. Et ideo. j. Pet̓. v. b. dicitur: Deus ſuperbis reſiſtit humilibus autem dat gratiam.m ¶ Et erūt vt cōplaceant: qͣſi ſi ita īmaculatus ⁊ emūdatus fuero: tunc ero dignꝰ tanta ſacramenta referre ⁊ te laudare. Et hoc eſt: Et erūt vt cōplaceant .i. talia/ vt bn̄ cōplaceant deo n ¶ Eloqͥa oris mei. Un̄ Cantꝭ. ij. d. cumdebuit dicere: Sonet vox tua in auribus meis: pręmiſit:Oſtende mihi faciē tuā: ſi .ſ. eſt īmaculata: Quia nō eſt ſpecioſa laus in ore pctōris: Eccͣj .xv. c. Sic̄ ecōtrario dicitur:Peccatori dixit deꝰ: quare tu enarras iuſticiā meā? ¶ Percōplaceāt/ duo notant̉ .ſ. placentia in ſpū ⁊ veritate. Ioh̓.iiij. d. Oportet adorare ī ſpiritu ⁊ veritate. jͣ. Ioh̓. iij. d. Nodiligamus verbo neqꝫ lingua: ſꝫ opere ⁊ veritate. Ul̓ complaceant .i. ſimul deo placeāt ⁊ hoībus. Un̄ Eccͣj .xlv. a.Dilectus deo ⁊ hoībus moyſes .i. aſſumptus de aqͥs peccatoꝝ. Et labia eſaię mūdata ſunt an̄qͣꝫ a dn̄o mitteretur/ vl̓a ppl̓o audiret̉. o ¶ Et meditatio. Quaſi ex mūdicia nōſolū ſequit̉ actio p̨̄dicandi: ſꝫ ⁊ vacatio ꝯtēplandi. Et meditatio cordis mei in ꝯſpectu tuo ſꝑ: et actiuę ⁊ paſſiue.Et qꝛ deū ꝯſpicit: ẜm illud: Beati mūdo corde: qm̄ ip̄i deūvidebūt: Matth̓. v. a. Et a deo ꝯſpicit̉: Quia oculi dn̄i ſuꝑiuſtos. p ¶ Dn̄ adiutor. q. d. merito ē meditatio cordis mei in ꝯſpectu tuo: Quia O dn̄e/ tu es adiutormeꝰ: ad bonū faciendū. Scd̓m hͦ dicit alibi: Leuaui oculosmeos in montē: vn̄ veniet auxiliū mihi. Nec ſolū adiutor inbono: ſed q ¶ Et redemptor meꝰ/ a malo: ẜm illud Eſa.xliiij. d. Reuertere ad me: qꝛ redemi te.Exaudiat te ⁊cͣ.

Al̓. N am et.Al̓. Pcuſtodiendo ea

Al̓. rmagnor.

Al̓. ⁊ dn̄ata-

Psͣ. .124.1

Ioh̓. 12. d.

Triplex abnegatio ſuijpſius.

Psͣ. .100.

Differētia interpctm̄ ⁊ delictū.

Eſa. 6. c.

Psͣ. 33.

Nota hͦ nomenqͥs diuerſimodeaccipitur in ſcriptura.

Psͣ .120.