V
ꝫ daciū. Uirū ſanguinū ⁊ docloſū abominabit̉ dn̄s: egōd̓ aūt ī multitudineˣ miſericoredię tuę: Intrōibo in domūę tuā: adorabo ad templū ſā-
ctū tuū in timore tuo. Dn̄ef deduc me ī iu̓ſticia tua ꝓpt̓in inimicos meoſ: dirige̓ ī ꝯſpeI ctu tuor viā me̓ā. Qm̄ nō ē īp oͣre eoꝝ v̓itas: cor eoꝝ vanū
qti Uel aliter poteſt ſolui: quia eſt duplex odium .ſ. odiumaffectus/ ⁊ odiū effectꝰ. Odio affectꝰ nō odit deus. Un̄ Leuiri. xix. d. Ne oderis fratrē tuū in corde tuo. Sꝫ odit odiogtectus: De quo eſt illud intelligendū: Odiſti oēs qͥ operant̉ iniqͥtatē: ꝑdes oēs qͥ loquunt̉ mēdaciū. Sedꝯtra. Psͣ. Om̄is hōn Sal teſiſitdaciū qd̓ eſt peccatūmortale: de qͦ hͦ intelligēdū: Perdeſ omnes ⁊cͣ. Et eſt mendaciū qd̓ ē veniale: deqͥ ītelligit̉ illd̓: Om̄ishō mendax. Sed adſciendū qd̓ mendaciū ſit mortale/ ⁊ qd̓ veniale: notanda eſtdiſtinctio Augꝭ. qui ponit octo genera mendaciorum. Primum mendacium ē quod fit in doctrina religionis: vt chriſtū nō eſſe paſſū vel natū: vel cętera q̨̄ ſūt ꝯtra articulos fidei. Secundū eſt qd̓ nulli ꝓdeſt/ ⁊ alicui obeſt: vt mendaciūdetractionis/ ⁊ falſi teſtꝭ ī cauſa criminali. Tertiū qd̓ ꝓdeſtalicui/ ita vt obſit alteri: vt mendaciū teſtis in cauſa pecuniaria. Quartū eſt qd̓ fit ſola mētiendi fallendiqꝫ libidine/ qͣſiſine cauſa ⁊ vtilitate. Quintū eſt qd̓ fit placendi cupiditate:vt mēdaciū adulatiōis. Sextū/ qd̓ nulli obeſt ⁊ ꝓdeſt alicuiad euitandū periculū pecunię: vt ſi qͥs ſciat pecuniā alicuiꝰiniuſte tollendā: ⁊ vbi ſit/ ſe neſcire mētiat̉. Septimū qd̓ nulli obeſt ⁊ ꝓdeſt alicui ad euitandū ꝑiculū ꝑſonę: vt ſi mētiat̉nolēs ꝑdere hoīem ad mortē q̨̄ſitū. Octauū qd̓ nulli obeſt⁊ ad hoc ꝓdeſt vt aliquid tueat̉ ab īmundicia corꝑali: vt ſivolenti corrūpere virginē/ mentiat̉ eā eſſe coniugatā. A magiſtris aūt fit trimembris diuiſio: Quia mendaciū: aliud eſtpernitioſum: aliud officioſum: aliud iocoſum. Sub pernitioſo continentur quinqꝫ genera primę diſtinctionis. Subofficioſo tria vltima. Iocoſum eſt/ qd̓ fit ioco/ ⁊ nō fallit: ſcitem̄ cui dicit̉/ cauſa ioci dici/ ẜm Augꝭ. Omne genus mendacij eſt peccatū: ſed mendaciū pernitioſum .i. quicquid cōtinet̉ in quinqꝫ generibus primę diſtinctionis ē mortale: O fficioſum ꝟo ⁊ iocoſum/ ẜm omnes ē veniale. Sed in hoc eſtopinio: quia quidā dicunt ꝙ officioſum eſt maius peccatūqͣꝫ iocoſū. Alij dicunt contrariū. In homine aūt perfecto dicunt quidā ⁊ bene ꝙ tā officioſū qͣꝫ iocoſū veniale ſit. Quidam aūt dicunt/ ſed male ꝙ officioſum ſemper eſt mortalein homine perfecto. a ¶ Uirū ſanguinū ⁊cͣ. Vir ſanguinū eſt: qui aperte nocet proximo: vt homicida. Un̄ ꝓhibitꝰfuit dauid ne ędificaret domū dn̄o/ eo ꝙ multū ſanguinē effudiſſet. ij. Regꝭ. vij. a. Et hoc etiā recitat ipſe dauid. j. Paral̓. xxviij. a. Item raptores ⁊ hmōi prędatores dicunt̉ viriſanguinū. Eccͣj. xxxiiij. d. Panis egentiū vita pauperū eſt:qui defraudat illū/ homo ſanguinis eſt. Nota ſanguis dicit̉peccatū. Oſee. iiij. a. Sanguis ſanguinē tetigit. Dicit̉ etiāſanguis ſenſualitas. Matth̓. xvj. c. Beatus es ſimon bariona: qꝛ caro ⁊ ſanguis nō reuelauit tibi. Dicit̉ etiā affectꝰ carnalis. Mich̓. iij. d. Qui ędificatis ſion in ſanguinibus. Dicit̉ etiā amaritudo pęnitentię. Vn̄ Augꝰ. Sic eſt penitendūvt quidā ſanguis animę ꝑ oculos effluat. b ¶ Et doloſū:qͥ occulte nocet. Hęc duo .ſ. virū ſāguinū et doloſū: poſunt referri ad iſta duo q̨̄ pręcedunt .ſ. Qui oꝑant̉ inidͥtatē: hi ſunt viri ſanguinū. Et qͥ loquūt̉ mendaciū: hiſunt doloſi. Hęc duo nō fuerunt in dn̄o: De quo dicit̉ Eſa.lliij. c. ꝙ iniqͥtatē nō fecit: nec dolus fuit in ore eius. Et ideobene dicit̉ / ꝙ virū ſanguinū et doloſū abominabit̉dn̄s: In p̨̄ſenti ſubtrahendo eis gratiā: ⁊ etiā ipſos on̄dendo nō eē dignos vita p̨̄ſenti. Psͣ. Uiri ſanguinū ⁊ doloſi nōnidiabūt dies ſuos. Et ī futuro exules faciendo eos a regnō iuſtorū: Exhęredati em̄ vocant̉ abominati: ita illi eijcient. c ¶ Ego aūt. Hic on̄dit pͥmo cauſā efficientē huiusitroitꝰ: cū dicit: In ml̓titudine miſericordię tue. Poſtea on̄dit qͦͥ ītrabit: cū dicit: In domū tuā. Itē on̄dit qͥdibi īgreſſus faciet/ cū dicit: Adorabo ad tēplū ſanctūtuū. ibi: in timore tuo. Dicit gͦ: e ¶ Intrōibo ī domū
tuā: cęleſtē: Nō meis meritꝭ: Sꝫ d ¶ In ml̓titudinę miſericordię tuę .i. in multa miſericordia tua. Thren̄. iij. c.Miſericordię dn̄i ē ꝙ nō ſumꝰ ꝯſūpti. Ul̓ in ml̓titudinemiſericordię tuę .i. cū multitudine hoīm miſericordia tuaſaluatoꝝ: introibo in domū tuā .i. in eccl̓iaꝫ triūphantē/vt lapis in ędificium.Nota ꝙ eſt domusdei inferior/ ⁊ ſuꝑior:īterior ⁊ exterior: anterior ⁊ poſterior. Inferior ē eccl̓ia militāſ.Psͣ. Dn̄e dilexi decorē domꝰ tuę. Hancintramꝰ ꝑ ſacramētoꝝpercęptionē. Superior eſt eccl̓ia triumphās: De qͣ Psͣ. Indomū dn̄i ibimꝰ. Hanc intramꝰ ꝑ contēplationē in p̨̄ſenti: ꝑp̨̄mij adeptionē ītrabimꝰ ī futuro: vt Matth̓. xxv. b. Intra īgaudiū dn̄i tui. Interior eſt conſcientia: De qua Psͣ. Perambulabā ī innocentia cordis mei ī medio domꝰ meę. Hācintramus ꝑ ipſius diſcuſſionē. Exterior eſt corpus noſtrū.Iob. iiij. d. Qui habitant domus luteas. In hāc intramusper vanitatis noſtrę circūſpectionē. Naū. iij. c. Intra in lutū. Anterior eſt ſacra ſcriptura. Psͣ. In domo dei ambulauimus cū ꝯſenſu. Hāc intramꝰ ꝑ frequēs ſtudiū ⁊ iugē meditationē. Poſterior eſt ſynagoga/ qua intramꝰ conſiderandoeius fatuitatē. Matth̓. xxiij. d. Relinquet̉ vobis domus veſtra deſerta. f ¶ Adorabo .i. totam voluntatē ⁊ intentionē meā inclinabo: ⁊ laudabo. g ¶ Ad templū ſanctū tuum .i. ad chriſtū: in qͦ plenitudo diuinitatis inhabitat: Col̓.ij. b. h ¶ In timore tuo .ſ. reuerentię q̨̄ erit ī patria. Psͣ.Timor dn̄i ſctūs ꝑmanens in ſęculū ſeculi. Ul̓ poteſt legi deſtatu p̨̄ſentꝭ vitę: g ¶ Adorabo ⁊c̄. qͣſi introibo in domū tuā/ cęleſtē: Et interim/ adorabo ad templū ſctm̄tuū .i. iuxa illud orabo. i. in ingreſſu templi tui cęleſtꝭ ꝑ ſpē.Un̄ alibi dicit: Lętatus ſū in his q̨̄ dicta ſunt mihi: in domūdn̄i .ſ. cęleſtē/ ibimus. Et poſtea ſubdit: Stantes erant .ſ. cūhęc dicerent̉/ pedes noſtri .i. affectus: in atrijs tuis hieruſalem .ſ. ꝑ ſpē ⁊ deſideriū. Et licet ita ſperē: tn̄ nō p̨̄ſumā. Ethoc etiā faciā in timore tuo .i. te timendo/ qui es cuſtos ⁊collator virtutū: iudex ⁊ ponderator operū. Iob. ix. d. Uerebar om̄ia oꝑa mea: ſciens ꝙ nō parceres delinquēti. Glo.dicit: Oīa oꝑa/ etiā bona. Et ibi dicit Gregꝰ. Sancti oē qd̓agūt metuūt/ dū ꝯſiderant an̄ quē iudicē ſtabūt: Cōſiderātem̄ mala qͣꝫ diſtricte iudicet: ⁊ bona qͣꝫ ſubtiliter penſet.i ¶ Dn̄e deduc me ⁊cͣ. Hęc eſt ſecunda pars in qͣ petit auxiliū dn̄i ꝯͣ īpedimēta. Et petit duo .ſ. vt dn̄s ſit deductor illius: ibi: Dn̄e deduc. Itē vt ſit ductor illiꝰ: ibi: Dirige īcōſpectu tuo. Cōtinuatio. Supra dixit: Introibo ⁊cͣ.Sed ne impediar: O dn̄e deduc me .i. de bono in meliusfac me ꝓficere: k ¶ In iuſticia tua .i. in pręcęptis iuſticię tuę. Uel in iuſticia tua .i. ẜm iuſticiā tuā: qua pęnitētes recipis: ⁊ ſi punis nō tuū malū īfers: ſed eos ſuis malisrelinquis: Nō in iuſticia hominis/ qui malū ꝓ malo reddit:⁊ ſuū malum inferendo/ malo voto malū vindicans/ prior efficitur malus. Deduc dico: l¶ Propter inimicos meos .ſ. dęmones cōfundendos ⁊ amouendos/ vel hominescorrigendos. m ¶ Dirige in conſpectu tuo. i. in conſcientia: vbi tu vides: n ¶ Uiam meam .i. opera vel voluntatē quā itur ad deū. Uel Uiam meam .i. p̨̄cępta velpęnitentiā: quę pręcipua via eſt nobis inter alias vias. Hicdicūt̉ duo .ſ. Deduc/ et dirige. Primū pertinet ad bonaopera. Secundū ad bonā intentionē. Simile Exo. xxxiij. c.Si nō tuipſe pręcedas nos: ne educas nos de loco iſto. Etpoſtea on̄dit ꝙ neceſſe eſt ꝙ dn̄s deducat ⁊ dirigat viā ꝓpi̓inimicos: Quia ſunt mendaces: Un̄ ſubdit: o ¶ Qm̄ nō ēin ore eoꝝ v̓itas. Itē qꝛ vani ſunt: Un̄ addit: p ¶ Coreoꝝ vanū eſt. Iſtud eſt cā p̨̄cedentꝭ. Gregꝰ. Qd̓ leuis cōſciētia ꝯcipit/ ꝓtinꝰ lingua leuior ꝓdit. Idē: Qualis ſermooſtendit̉: talis animꝰ cōprobat̉. Et Matth̓. xij. c. Ex abundantia cordis os loquit̉. Itē qꝛ ſūt adulatores: Un̄ ſubdit:Sepulchrū
I. 115.
Domus deimultiplex.
mniẜatiōis
Al̓. Fiter meū.Psͣ .25.
Psͣ. .121.
eramendacioꝝ.
Psͣ. .100.
Psͣ. 54.
Psͣ .18.Alit̓.
Psͣ. 121.
qulinis dicit̉
Psͣ. 54.
b 5