Nico. de lyraOlo. ordi. Ad Titum Ca. III
prębe exēplū bonoꝝ opeꝝ in doctri aa I vite vel corꝑis.b ne leuis ſꝫ autēticusna: ī integritate: ī grauitate. Uerbū ꝯa I tuū ſit. I loco dictū ⁊ tꝑe. I. i. vobis cōtrarius.ſānū: irrep̄hēſibile: vt is qͥ ex aduerſo eſt vereat̉: nihil habens malū di ga ſhortare. b 5 qͥbuſlibet tā bonis qͣꝫ maliscere de nobis Seruos ſubditos do̓ʰ§ que nō ſunt cōtra deum.minis ſuis eſſe: in oībꝰ placētes nō ka F hoc modo placere poterūt cū nō muſitauerintdn̄i eos aliqͥd iuſſerint. b F eos debito ſeruitutiI etiā ī minimisꝯtradicētes non fraudātes: ſꝫ ī oībꝰ iI hoc refert̉ ad oīa.a bonā fidē oſtendentesᵏ vt doctrinā ᵍa ſ bonis operibus ⁊ fide.b Factibus ſuis.bſaluatoris noſtri dei ornent in omnia ſ ꝑ carnē. § deus ꝑ gratiam ⁊ ſi inuiſibilis.bus. Apparuit eī gratia dei ⁊ ſalua pa §ad vtilitatē oīs generis hoīm ſine quo nō ꝓfuiſſenaſci. I quantū ad ſe. b § exemplo vite ⁊ doctritin quo eum ſequi debestoris noſtri omnibus hoībus erudi ꝙa F vane culture ⁊ ignorantie.ens nos: ⁊vt abnegātes impiētatē ⁊ sI in nobis. § ad ꝓximum.ſęcularia deſideria: ſobrie ⁊ iuſte etad deū. I tā fragili. § ꝑ hoc. § certi ⁊ ſolliciti.pie viuamus in hoc ſęculo: expectā ẜa § gloriā eternā. b5 vel manifeſtationē. cſ nō ho. 3minis infirmi nō mortalis: nō paſſibilis vt prius.e tes beatā ſpem ⁊ aduētū glorię māgni dei ⁊ ſaluatoris noſtri ieſu xp̄i:I nō ſolū erudiuit. § ꝑ hͦ ſumꝰ ſecuri d̓ ſpe. §ad hocqui dedit ſemetipſum ꝓ nobis: vt ʰI per ſanguinē.nos redimeret ab oī iniqͥtate: ⁊ mū 9ºa ſtam ab originali qͣꝫ actuali. § vel peculiarem .i.t daret ſibi ppl̓m acceptabilē ſectatoꝓprium.I neſcientibus.rē bonorū operū. Hęc loquere ⁊ ex fIſciētibꝰ. I negligētes ⁊ rebelles. I ita cū īperios hortare: ⁊ argue cuꝫ omni imperio.§ pro ſimplicitate.Ca. III INemo te tōtēnat.§ ⁊ ſi habes imperiū ſpūale tn̄ admoregibus ⁊ ducibuh Ta ¶Dmone illos principibꝰ ⁊ Rminoribus.Fillorum.Aptātibꝰ ſubditos eſſe: dicto ſͦnunqͣꝫ ad malum.obedire: ad oē opus bonū paratosªſ et ſi premunt̉ ab illis.eſſe: neminē blaſphemare: nō litigioᵉI verbis ⁊ factis.ſos eē: ſꝫ modeſtos: oēm oſtendētes va ſ qꝛ ſic infideles ⁊ ꝑfidi ad futurā ſpem vocari.s vel malos. c5 hoc iō debiˢ ʰoſunt. bI bod̓ ipſi. ſic ⁊ ipſi poterūt eſſe qd̓ nos⁊ nos aliqn̄ fuimſumus ꝑ eandē grai manſue̓tudinē ad oēs hoīes. Erāmꝰ ẜeī ⁊ nos aliqn̄ īſipiētes ⁊ īcreduli: er āI per mala opera. FanimiF carnis.rātes: ẜuiētes deſiderijs ⁊ volupta bſnocēdi. b de aliorū ſucceſſibꝰ. I ſi nocere nōc5 vitam noſtratibꝰ varijs: ī maͣlicia ⁊ īuidia agētesdeo vel alijs hoībus. b § benignꝰ ⁊ humanatꝰs: vel larga miſcd̓ia ⁊ clementia dekodibiles: odiētes īuicē. Cū aūt be̓ni
G
C
FExColo1. Pe. 3.5
3. q. 5i apud.
De cōſe.di. 4. c. prinū intgaDF De cōſe.di. 5. c. ieiunium.
A46. di. §. j.q. 7. c.ſicut ſacerdotes.
B