Druckschrift 
Secunda pars huius operis in se continens glos[s]am ordinaria[m] cu[m] expositione lyre litterali [et] morali: necnon additionibus ac replicis .. (1498)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Ꝙ Heſter Ca. XIIII XV

ſua diſſenſione violaret. Qd̓ cum didiciſſemus:vidētes vnā gētē rebellē aduerſus omne hominū genus ꝑuerſis vti legibꝰ: nr̄iſqꝫ iuſſionibusꝯtraire: ⁊ turbare ſubiectaꝝ nob̓ ꝓuinciarū pacem atqꝫ cōcordiā: iuſſimus vt qͦſcūqꝫ aman quiomnibus ꝓuincijs p̨̄poſitꝰ eſt ⁊ ſecūdꝰ a rege: etquē patris loco colimꝰ mōſtrauerit: cū cōiugibꝰac liberꝭ deleant̉ ab inimicis ſuis: nulluſqꝫ eorūmiſereatur: quartadecima die duodecimi mēſisadar anni p̨̄ſentis: vt nepharij hoīes vno die adinferos deſcēdenteſ: reddāt īperio nr̄o pacē quāturbauerāt. Hie. Hucuſqꝫ exēplar epl̓ę. ¶Quęſequunt̉ poſt eū locum ſcripta repperi: vbi legit̉:Pergenſqꝫ mardocheꝰ fecit oīa q̨̄ ei mādaueratheſter: nec tamē habent̉ in hebraico: ⁊ apud nullum penitus ferunt̉ interp̄tū. Mardocheusautē dep̄catus eſt dn̄m: memor omniū operumeius. ⁊ dixit: Domīe dn̄e rex oīpotēs: ī ditiōe em̄tua cuncta ſunt poſita: ⁊ non eſt qui poſſꝫ tue reſiſtere voluntati: ſi decreueris ſaluare iſrael. Tufeciſti cęlū ⁊ terrā: ⁊ qͥcquid celi ambitu cōtinet̉:dn̄s omniū es: nec eſt qui reſiſtat maieſtati tuę.Cūcta noſti: ⁊ ſcis qꝛ nō ꝓ ſuꝑbia ⁊ cōtumelia etaliqua glorię cupiditate fecerim hoc: vt nō adorarē aman ſuꝑbiſſimū: libenter enī ꝓ ſalute iſrael etiā veſtigia pedū eius deoſculari paratus eſſem: ſed timui ne honorē dei mei tranſferrem adhominē: ⁊ ne quenqꝫ adorarē: excepto deo meo.Et nūc dn̄e rex deus abraā miſerere populi tui:quia volūt nos inimici noſtri ꝑdere: ⁊ hereditatem tuam delere. Ne deſpicias partē tuā quamredemiſti de ęgypto. Exaudi deprecationē meā⁊ ꝓpitius eſto ſorti ⁊ funiculo tuo: ⁊ conuerte luctum noſtrum in gaudium: vt viuentes laudemus nomen tuū dn̄e: ⁊ ne claudas ora te canentiū. Omnis qͦꝫ iſrael pari mente ⁊ obſecrationeclamauit ad dominū: eo ꝙ eis certa mors impēderēt. Ca. XIIII¶h Eſter quoqꝫ regina cōfugit ad dn̄m:pauēs periculū qd̓ imminebat. Cunqꝫ depoſuiſſet veſtes regias: fletibꝰ⁊ luctui aptā indumenta ſuſcepit: ⁊ ꝓ vnguentis varijs cinere et ſtercore impleuit caput: ⁊ corpus ſuū humiliauit ieiunijs: omniaqꝫ loca in qͥbus ante lętari ꝯſueuerat: criniū laceratione cōpleuit. Et deprecabat̉ dn̄m deuꝫ iſrl̓. dicēs: Dn̄emi qͥ rex noſter es ſolus: adiuua me ſolitariā: etcuius p̨̄ter te nullꝰ auxiliator eſt alius. Periculūmeū in manibus meis eſt. Audiui a patre meoꝙ tu dn̄e tuliſſes iſrl̓ de cūctꝭ gētibꝰ: ⁊ patres noſtros ex omnibꝰ retro maioribꝰ ſuis: vt poſſideres hęreditatē ſempiternā: feciſtiqꝫ eis ſicut locutus es. Peccauimus in conſpectu tuo: ⁊ idcircotradidiſti nos in manus inimicorū noſtrorum.Coluimꝰ enī deos eoꝝ. Iuſtꝰ es dn̄e. Et nūc nōeis ſufficit ꝙ duriſſima nos opprimunt ſeruitu-

te: ſed robur manuū ſuarū idoloꝝ potētię deputātes volūt tua mutare ꝓmiſſa: ⁊ delere heręditatē tuā: ⁊ claudere ora laudātiū te: atqꝫ extinguere gl̓iam tēpli ⁊ altaris tui: vt aperiant oragētiū ⁊ laudēt idoloꝝ fortitudinē: ⁊ p̨̄dicēt carnalē regē in ſēpiternū. Ne tradas dn̄e ſceptrumtuū his qͥ nō ſūt: ne rideāt ad ruinā nr̄am: ſꝫ cōuerte cōſiliū eoꝝ ſuꝑ eos: ⁊ eū qͥ in nos cepit ſeuire diſꝑde. Memēto dn̄e ⁊ oſtēde te nobis ī tēpore tribulatiōis nr̄ę: ⁊ da mihi fiduciā dn̄e rexdeoꝝ ⁊ vniuerſę poteſtatis: tribue ẜmonē cōpoſitū in ore meo in ꝯſpectu leonis: ⁊ trāſfer cor illius in odiū hoſtis nr̄i: vt ⁊ ip̄e pereat ⁊ cęteri qͥei ꝯſentiūt. Nos aūt libera in manu tua ⁊ adiuua me nullū aliud auxiliuꝫ habētē: niſi te dn̄e qͥhabes omniū ſciētiā: ⁊ noſti qꝛ oderim gl̓iaꝫ iniquorū: ⁊ deteſter cubile incircūciſoꝝ ⁊ oīs alienigenę. Tu ſcis neceſſitatē meā ꝙ abominer ſignū ſuꝑbię ⁊ gl̓ię meę qd̓ ē ſuꝑ caput meū ī diebus oſtētatiōis meę: ⁊ deteſter illud qͣſi pānummēſtruatę: ⁊ nō portē in diebꝰ ſilētij mei: ⁊ ꝙ nōcomederī in mēſa aman: nec mihi placuerit conuiuiū regis: ⁊ nō biberī vinū libaminū: ⁊ nunqͣꝫlętata ſit ancilla tua: exquo huc trāſlata ſū vſqꝫin p̨̄ſentē diē: niſi in te dn̄e deꝰ abraā. Deꝰ fortꝭſuꝑ oēs exaudi vocē eoꝝ qͥ nullā aliā ſpē habēt⁊ libera nos de manu iniqͦrū: ⁊ erue me a timore meo. Hiero. Hęc qͦꝫ addita repperi in ędition vulgata. Ca. XV.T mādauit ei: haud dubiū quin heſtermardocheꝰ: vt ingrederet̉ ad regē: etrogaret ꝓ ppl̓o ſuo ⁊ ꝓ patria ſua. Memorare īquit dierū humilitatiſ tuę: quō nutrita ſis ī manu mea: qꝛ aman ſecūdꝰ a rege locutus eſt ꝯtranos in mortē: ⁊ tu īuoca dn̄m ⁊ loquere regi ꝓnobis: ⁊ libera nos de morte. Hiero. Necnō⁊ iſta quę ſubdita ſūt in editiōe vulgata repperi Die aūt tertio depoſuit veſtimēta ornatusſui: ⁊ circūdata eſt gloria ſua. Cunqꝫ regio fulgeret habitu ⁊ inuocaſſet omniū rectorē ⁊ ſaluatorē deū: aſſumpſit duas famulas: ⁊ ſuꝑ vnam qͥdem innitebatur quaſi prę delitijſ ⁊ nimia teneritudine corpus ſuū ferre nō ſuſtinēs: altera autē famularū ſequebat̉ dn̄am defluētia in humūindumēta ſuſtentās. Ipſa aūt roſeo colore vultū ꝑfuſa: ⁊ gratis ac nitētibꝰ ocul̓ triſtē celabatanimū ⁊ nimio tīore ꝯtractū. Ingreſſa igit̉ cuncta per ordinem oſtia ſtetit contra regem: vbi ille reſidebat ſuper ſolium regni ſui: indutus veſtibus regijs auroqꝫ fulgens ⁊ p̄cioſis lapidibꝰ:eratqꝫ terribilis aſpectu. Cunqꝫ eleuaſſet facieꝫ⁊ ardentibus oculis furorē pectoris indicaſſet:regina corruit ⁊ in pallorem colore mutato: laſſum ſuꝑ ancillulā reclinauit caput. Conuertitqꝫdeus ſpiritū regis in manſuetudinē: ⁊ feſtinusac metuens exiliuit de ſolio et ſuſtentans eam

C

I. 4. d

A

Psͣ .145.

A

A

B

B

C