G IIII EſdreCa.X
num: ⁊ cor meū iterum turbabat̉ ſicut ante. Etapertum eſt os meum: ⁊ inchoaui dicere coramaltiſſimo. ⁊ dixi: O dn̄e te nobis oſtendens oſtēſus es patribꝰ noſtris in deſerto: quod nō calcatur ⁊ infructuoſo: quādo erant exeuntes de ęgypto. ⁊ dicens dixiſti: Tu iſrael audi me ⁊ ſemeniacob intende ſermonibus meis. Ecce enim egoſemino in vobis legē meā: ⁊ faciet in vobis fructum: ⁊ glorificabimini in eo ꝑ ſęculū. Nam patres noſtri accipientes legem nō ſeruauerūt: etlegitima mea nō cuſtodierūt: ⁊ factus eſt fructꝰlegis non parens. Nec em̄ poterat quoniā tuuserat: nam qui acceperunt perierūt non cuſtodiētes quod in eis ſeminatum fuerat. Et ecce cōſuetudo eſt vt cū acceperit terra ſemen: vel nauemmare: vel vas aliquod eſcā vel potum: cū fueritexterminatū id in quo ſeminatū eſt: vel in quodmiſſum eſt: ſimul id qd̓ ſeminatū vel miſſum eſt:vel quę ſuſcepta ſunt exterminant̉: ⁊ ſuſcepta iānō manent apud nos. Sed nobis ſic nō factumeſt. Nos quidem qui legem accepimus peccantes ꝑiuimꝰ: ⁊ cor noſtrū qd̓ ſuſcepit eam: naꝫ lexnō perijt: ſed ꝑmanſit in ſuo labore. Et cum loquerer hęc in corde meo: reſpexi oculis meis: etvidi mulierē in dextera parte. Et ecce hęc lugebat ⁊ plorabat cū voce magna: et aīo dolebatvalde: ⁊ veſtimēta eiꝰ diſciſſa ⁊ cinis ſuꝑ caputeius. Et dimiſi cogitatus in qͥbus erā cogitans⁊ conuerſus ſum ad eam. ⁊ dixi ei: Ut quid fles:⁊ qͥd doles animo? Et dixit ad me: Dimitte medomine meꝰ vt defleam me: ⁊ adijciam doloremquoniā valde amara ſum animo ⁊ humiliata ſūvalde. Et dixi ei: Quid paſſa es? Dic mihi: Etdixi ad me: Sterilis fui ego famula tua ⁊ nō peperi habēs maritū annis triginta. Ego em̄ perſingulas horas ⁊ ꝑ ſingulos dies ⁊ annos trigīta hos: dep̄cor altiſſimū nocte ac die. Et factumeſt poſt triginta annos exaudiuit me deꝰ ancillātuā: ⁊ vidit humilitatē meā ⁊ attēdit tribulationi mee: ⁊ dedit mihi filiū. Et iocūdata ſum ſupereū valde ego ⁊ vir meus ⁊ oēs ciues mei: ⁊ honorificabamꝰ valde fortem. Et nutriui eum cuꝫlabore multo: ⁊ factū eſt cū creuiſſet ⁊ veniſſet accipere vxorem: feci diem epuli.¶ Ca. XT factū eſt cū introiſſet filiꝰ meus ī thalamo ſuo: cecidit ⁊ mortuꝰ eſt: ⁊ euertimus oēs lumina. Et ſurrexerūt oēs ciues mei ad cōſolādū me: ⁊ quieui vſqꝫ ī aliū diēvſqꝫ nocte. Et factū eſt cū omnes quieuiſſent vtme conſolarent̉ vt quieſcerem: ⁊ ſurrexi nocte ⁊fugi ⁊ veni ſicut vides in hoc cāpo: ⁊ cogito iamnō reuerti in ciuitatē: ſed hic cōſiſtere: ⁊ neqꝫ māducare neqꝫ bibere: ſed ſine intermiſſiōe lugere⁊ ieiunare vſqꝫ dū moriar. Et dereliqui ſermōesin qͥbꝰ erā: ⁊ reſpōdi cū iracūdia ad eam: ⁊ dixi:Stulta ſuꝑ oēs mulieres: nō vides luctū noſtrū
⁊ q̄ nobis cōtingūt? Qm̄ ſion mater nr̄a oī triſticia cōtriſtat̉: ⁊ humilitate humiliata eſt ⁊ luget validiſſime. Et nūc qm̄ oēs lugemꝰ ⁊ triſtesſumꝰ: qm̄ oēs cōtriſtati ſumꝰ: tu aūt cōtriſtarisin vno filio. Interroga eī terrā ⁊ dicet tibi: qm̄hęc eſt quę debeat lugere caſum tantoꝝ ſuꝑ eāgerminātiū. Et ex ipſo ab initio oēs nati ⁊ alijvenient. Et ecce pene oēs in ꝑditionē ambulāt⁊ exterminiū fit multitudo eorū. Et quis ergodebet lugere magꝭ: niſi hęc quę tā magnā multitudinē ꝑdidit: qͣꝫ tu q̨̄ ꝓ vno doles? Si aūt dices mihi: qm̄ nō eſt planctus meus ſimilis terrę: qm̄ fructū ventris mei ꝑdidi: quē cū męroribus peperi: ⁊ cū doloribꝰ genui: terra aūt ſcd̓mviā terrę: abijtqꝫ ī ea multitudo p̨̄ſens: quō euenit ⁊ ego tibi dico: Sicut tu cū labore peperiſtiſic ⁊ terra dat fructū ſuū: hoī ab initio ei qͥ feciteā. Nūc ergo retine apud temetipſam doloremtuū: ⁊ fortiter fer qͥ tibi cōtigerūt caſus. Si eniꝫiuſtificaueris terminū dei ⁊ cōſiliū ſuū: recipiesin tꝑe: ⁊ in talibꝰ collaudaberis. Ingredere ergo in ciuitatē ad virū tuū. Et dixit ad me: Nonfaciā neqꝫ ingrediar ciuitatē: ſed hic moriar. Etappoſui adhuc loqui ad eaꝫ. ⁊ dixi: Noli facerehūc ſermonē: ſed cōſenti ꝑſuadenti. Quot eniꝫcaſus ſion. Conſolare ꝓpter dolorē hierl̓m. Uides em̄ qm̄ ſanctificatio nr̄a deſerta effecta eſt:⁊ altare noſtrū demolitū eſt: ⁊ templū noſtrumdeſtructū eſt: ⁊ pſalteriū noſtrū humiliatū eſt: ⁊hymnꝰ cōticuit: ⁊ exultatio noſtra diſſoluta ē.⁊ lumen cādelabri noſtri extinctū eſt: ⁊ arca teſtamenti noſtri direpta eſt: ⁊ ſancta noſtra contaminata ſunt: ⁊ nomē qd̓ inuocatū eſt ſuꝑ nospene ꝓphanatū eſt: ⁊ liberi noſtri cōtumeliampaſſi ſunt: ⁊ ſacerdotes nr̄i ſuccenſi ſūt: ⁊ leuitęnoſtri in captiuitatē abierūt: ⁊ virgines nr̄ę coinquinate ſūt: ⁊ mulieres noſtrę vim paſſę ſūt:⁊ iuſti noſtri rapti ſūt: ⁊ paruuli nr̄i ꝑditi ſunt:⁊ iuuenes noſtri ſeruierūt: ⁊ fortes noſtri inualidi facti ſūt. Et qd̓ oīm maius ſignaculū ſion:qm̄ reſignata eſt de gloria ſua. Nā ⁊ tradita eſtin manibꝰ eoꝝ qͥ nos oderunt. Tu ergo excutetuā triſticiā multā: ⁊ depone abs te multitudinē doloꝝ vt tibi repropiciet̉ fortis: ⁊ requiē faciet tibi altiſſimꝰ: requietionē laborū. Et factuꝫē cū loquebar ad eā: facies eiꝰ fulgebat ſubito ⁊ſpecies: coruſcus fiebat viſus eius: vt eſſem pauēs valde ad eaꝫ: ⁊ cogitarem quid eēt hoc. Etecce ſubito emiſit ſonitū vocis magnū timoreplenū: vt cōmoueret̉ terra a mulieris ſono. Etvidi: ⁊ ecce ampliꝰ mulier non cōparebat mihi:ſed ciuitas ędificabat̉ ⁊ locus demōſtrabat̉ defundamentis magnis ⁊ timui et clamaui vocemagna. ⁊ dixi: Ubi eſt huriel angelus qui a pͥncipio venit ad me? Qm̄ ipſe me fecit venire inmultitudine in exceſſu mētis huiꝰ. Et factꝰ eſt ſieus
B
A
A