Plo. ordi. ¶ Neemie Ca. XIINico. de lyra
manu regis: iuxta omne averbū populi: ⁊ in domi vbꝰ ꝑ oēs regiones eorū.De filijs iuda habitauerūt ī cariatharbe ⁊ ī filiabus eiꝰ: ⁊ ī dibon ⁊ in filiabus eiꝰ: ⁊ in capſeel ⁊ inviculis eiꝰ et in ieſue ⁊ inmolada: ⁊ ī bethfaleth: ⁊ī aſerſual: ⁊ in berſabee ⁊ī filiabꝰ eiꝰ: ⁊ ī ſicelech: ⁊ īmochona ⁊ in filiabꝰ eiꝰ⁊ in remmon: ⁊ in ſaraa:⁊ ī ierimuth c̨onoa: odollam: ⁊ ī villis eaꝝ lachis⁊ in regionibꝰ eiꝰ: azecha⁊ in filiabꝰ eiꝰ. Et manſe§ q̄ eſt ad auſtralē plagā .ſ. terminꝰibꝰ iude. bF que eſt ad aquilonēerminꝰ iude iuxta hierl̓m ad oriētērūt ī berſabee vſqꝫ ad va̓llē hennō. Filij aūt beniamin ī ageba mechmas ⁊hai ⁊ bethel ⁊ filiabꝰ eiꝰ:anathot: nob: ānana: aſor rama: gethai: madid:ſeboim: neballath ⁊ onoēignificat ꝙ in poſſeſſiōe fiiorū iut beniamī leuite ſortē iuxta decretum legis acceperunt.valle artificū: ⁊ de leuitꝭ fportiōes iude ⁊ beniamīIſūt ¶ Ca. XII SIh Hautē ſacerdotesE leuite qͥ aſcēderūt cū corob̓abel filio ſalathiel. Ioſue: ſaraia: hie hremias eſdras: amaria:melluth: accus: ſechniasreum: merimuth: addo:genthō abia: miamī: madia belga ſemęia: et ioarib: ⁊ idaia: ſelluꝫ: amochelceia adaia. Iſti princi ipes ſacerdotuꝫ ⁊ fratres keorū in diebꝰ ioſue. Porro lęuite: ieſua: bennui:cedmihel: ſarabia: iuda:mathanias: ſuꝑ himnosipſi et fratres eorum: etbechecia: atqꝫ ethanni: ⁊fratres eorum vnuſquiſqꝫ ī officio ſuo. Ioſue au 1tem genuit ioachī: ⁊ ioa Rchim genuit eliaſib: elia oſib genuit ioiadā: et io ꝑiada genuit ionathan: ⁊ ꝙionathan genuit iedda.
XXIIIſuntautēHed.xg.ca acederūbusint̉ ⁊ ilqꝫ ad initiumīcedeſer̄t.chim ⁊cͣ. Iedui inda veettfiſtrtū: occiqꝫ ei cum fratribꝰ ſuis humiliterificquēnat: ⁊ dicit eſſe patremonye ſacerdotis magni: dequo ī libri ſcribit̉: nō ꝙ huiconditor libris ad ilviuere ī carihixxiiad ſaciit: nāfine huiꝰ litio eſt ꝙex einer ſabalIIn di
Iuxta omne verbū populi .i. ẜm ordinē rem exhibēdā populo: adhoc em̄ erat ordinatꝰ iſte meſecebel: vt quicqͥd de ſumptū regis erat adminiſtrādū ppl̓o ꝑ manū eiꝰ fieret: vt videt̉ melior iſta expoſitio.Et in domibꝰ ꝑ oēs regiones de filijs iuda ⁊cͣ. Hic incipit verſusẜm hebreos vbi ſic habet̉. Et in villis campeſtribꝰ de filijs iuda ⁊cͣ. Hicꝯn̄r oſtendit̉ q̄ loca inhabitauerūt filij iuda extra hierl̓m: ⁊ ptꝫ lr̄a vſqꝫibi: c Et māſerūt in berſabee ⁊cͣ. berſabee aūt ē in termino ſortis iude verſus auſtrū: vallis aūt hennon in termino eiuſdē ſortis verſus aqͦlonē: ⁊ ꝑ hoc intelligit̉ ꝙ habitauerūt ī locis intermedijs. d Filij aūtbeniamin. Hic agit̉ de locis extra hierl̓m habitatis a filijs beniamin: ⁊ptꝫ lr̄a vſqꝫ ibi: e Et ono valle artificū: ſic noīata fuit eo ꝙ a principio manebāt ibi artifices. f Et de leuitis portiones iude ⁊ beniamī:id eſt de tribu leui aliqͥ manebant extra hierl̓m in vtraqꝫ ſorte .ſ. in ſorteiude ⁊ in ſorte beniamin: qꝛ nō habebāt ſortē ibi ꝓpriā aſſignatā.Habitauerūt aūt principes popu Ca. XIMO2AllL Cr. li. ⁊c̄. Sicut ptꝫ ex p̄dictis gentiles in circūituiudee habitātes valde dolebāt de reedificatiōe hierl̓m q̄ erat metropolis: ⁊ querebāt eiꝰ ſubuerſionē: nō ſic aūt erat d̓ alijs iudee locis: ꝓpterquod periculoſius erat habitare in hieruſaleꝫ qͣꝫ in alijs ciuitatibus etvillis: ⁊ tamē magis neceſſariū erat ꝙ eſſent ibi plures et fortiores habitatores qui poſſent eā defendere cōtra impugnatores: ad habitandūaūt ibi aliqͥ de ppl̓o ſponte ſe obtulerūt: ⁊ illi dicunt̉ in textu principes:⁊ optimates: ⁊ de ipſis dicit̉ ibidē ꝙ ppl̓us eis benedixit: ſed qm̄ iſti nōerant in numero ſufficienti ꝓ cuſtodia ciuitatis: ideo de reliquo populo ꝑ ſortes fuit ordinatum ꝙ decima pars in hierl̓m habitaret. Igit̉ ꝑhieruſalem ſic impugnatā ſignificari poteſt quelibet eccleſia vl̓ ciuitasvel res publica iniuſte impugnata. Illi vero qui ſponte ſe offerunt adeiꝰ defenſionē dicunt̉ principes: id eſt domini ſuaꝝ paſſionū: qꝛ timorepericuli corporalis nō retrahunt̉ a bono virtutis: nec ꝑ cōſequēs ſuperant̉ a paſſionibus alijs: qꝛ ſicut dicit Auguſtinꝰ nō eſt cōſentaneū rationi: vt qui metu nō frangit̉ cōcupiſcentia frāgi dicat̉: etiā optimatesid eſt optimi de populo: qꝛ ſequunt̉ dictamen rationis recte: que vt dicit ph̓us ſemper ad optima dep̄cat̉. illis etiā bn̄dicit populus: qꝛ benedicti ſunt a deo et hominibꝰ. Per hoc aūt ꝙ aliorū decima pars compulſa fuit ꝑ ſortes ad habitandū in hieruſalem ꝓ eius defenſione: oſtēdit̉ ꝙ ꝓ defenſione eccleſie iuſta vel ciuitatis ſeu reipublice cōpellendiſunt aliqui ſi ſit neceſſe: qꝛ tamē talis defenſio eſt opus virtutis ideo ſi¶ Ca. XIIgnificat̉ ꝑ decimā ꝑtē que ſignat ꝑfectionem.ſunt aūt. Poſtqͣꝫ deſcripta eſt ciuitatꝰ hieruſaleꝫ populatio:h Hic cōſequēter ⁊ vltimo deſcribit̉ eiuſdē dedicatio. Circa quāEprimo ponunt̉ quedā p̄ambula: ſecūdo dedicatio ipſa. ibi: Inpedicatione aūt. tertio quedā ad ipſam ſequētia. ibi: Receſſerūt quoqꝫ.Circa primū ſciendū ꝙ iſta dedicatio erat principaliter agenda ꝑ ſacerdotes et leuitas: ⁊ ideo deſcribit̉ hoc a principio reditꝰ captiuitatis bahylonice vſqꝫ ad tēpus huiꝰ dedicatiōis ⁊ etiā vltra: ⁊ primo ponūt̉ illi qui fuerūt tꝑe ioſue qͥ cū corobabel aſcēderūt de babylone. cū dicit̉:Ioſue ſaraia hieremias eſdras ⁊cͣ. iſte eſdras fuit ille qui ſcripſit librū eſdre: qꝛ primo venit hierl̓m cū corobabel: ſed poſtea redijt ad regēvt plures iudeos ſecū adduceret: ⁊ a rege ampliores gr̄as īpetraret.i Iſti principes ſacerdotū .i. principales. ideo expreſſe ſunt noīati.k Et fratres eorū. iſti erāt minꝰ principales ſacerdotes. ideo ſub noīecōi exprimunt̉. Et eodē modo dicendū eſt de leuitis ⁊ eorū fratribꝰ quifuerūt tꝑe ioſue: de quibꝰ ſubdit̉: Porro leuite ieſua ⁊cͣ. ſubdit̉:l Ioſue aūt. Hic cōſequēter deſcribit̉ genealogia ſummoꝝ pontificuꝫa ioſue vſqꝫ ad iaddū qui fuit ſummꝰ ſacerdos tempore alexandri magni: cū dicit̉: Ioſue aūt. iſte alibi noīat̉ ieſus filius ioſedech. Ioſedechem̄ ſummus ſacerdos ductus fuit in captiuitatē babylonicā: vt habet̉j. Paral̓. ca. vlti. ⁊ ieſus eius filius poſt captiuitatē babylonicā fuit pͥmus qui functꝰ eſt ſummo ſacerdotio. m Genuit ioachim. iſte autēvocat̉ eliachim. Iudith. iiij. ⁊ ſub eo dicit̉ illa hiſtoria fuiſſe.n Et ioachim genuit eliaſib: ⁊ iſte fuit ſummꝰ ſacerdos circa finē viteipſius neemie: vt habet̉. jͣ. ſequenti ca. o Et eliaſib genuit ioiada. Hicvocat̉ iudas a Ioſepho iudaice antiquitatis. xj. libro. p Et ioiadagenuit ionathan: hūc Ioſephus nominat iohannē ibidē. q Et ionathangenuit iedda: que Ioſephus nominat iaddum: vt. sͣ. ⁊ de iſto dicit Ioſephus ꝙ cū alexander iratus cōtra hieruſalē veniret ad deſtruēdū ipſā eo ꝙ iaddus reſponderat ei per nūcios ꝙ viuente dario nō poterat frangere iuramētū qd̓ habebat cū ipſo: dominꝰ ſibi in ſomnis apparuit dices: ꝙ nō timeret ſed portas aperiret et obuiaret Alexandroindutis ornamentis pontificalibus: ⁊ ſimiliter alij ſacerdotes ī veſtibꝰalbis: quē cū vidiſſet alexander venientē ſibi obuiā: deſcēdit d̓ equo faciens ſibi reuerētiā: ⁊ tūc principes alexādri mirati ſunt credentes mētē eius ludificatam: ꝓpter quod Parmeniꝰ alexandro familiaris queſiuit ab eo cur hoc feciſſet: et reſpondit ꝙ cū eſſem adhuc in macedonia⁊ cogitarē quō aſiā mihi ſubiugarem: apparuit mihi deus ī tali effigie⁊ dixit: ꝙ ſecure tm̄ negociū acciperē: ⁊ ꝙ ip̄o duce cōplerē: ꝓpter qd̓ d̓um qui mihi apparuerat in homine veneratus ſum tenēs firmiter qd̓ ſicut p̄cepit: ita ꝓmiſſum adimpleuit.In diebus
A