¶ Ca. IIII Nico. de lyra¶ Nico. de lyra IIII Regu
¶ Capitulum:IIIIUlier autē quędam de vxoribus pro-phetarū clamabat ad heliſęum dicēs:¶ Seruus tuꝰ vir meus mortuus ē: ⁊ tunoſti qꝛ ſeruus tuus fuit timēs deū. Et ecce bcreditor vēit: vt tollat duos filios meos adſeruiendū ſibi. Cui dixit heliſęus: Quid visvt faciam tibi? Dic mihi qͥd habes in domotua. At illa dixit: Nō babeo ancilla tua qͥcqͣꝫin domo mea: niſi parū olei quo vngar. Cuiait: Uade ⁊ pete mutuo ab omībus vicinistuis vaſa vacua nō pauca: ⁊ īgredere ⁊ claude oſtium tuū: cū intrinſecus fueris tu et filijtui: ⁊ mitte inde in omīa vaſa hęc: ⁊ cū plenafuerint tolles. Iuit itaqꝫ mulier: ⁊ clauſit oſtium ſuper ſe ⁊ ſuꝑ filios ſuos. Illi offerebantvaſa ⁊ illa infundebat. Cunqꝫ plena fuiſſentvaſe: dixit ad filium ſuum: Affer mihi adhucvas. Et ille rn̄dit: Nō habeo. Stetitqꝫ oleuꝫUenit autē illa: ⁊ indicauit homini dei. Et ille: Uade inquit vende oleum: ⁊ redde creditori tuo. Tu autē ⁊ filij tui viuite de reliquo.Facta eſt autē quędā dies ⁊ trāſibat heliſęꝰꝑ ſunam ciuitatem. Erat autem ibi muliermagna q̨̄ tenuit eū vt comederet panē. Cūqꝫfrequēter inde trāſiret: diuertebat ad eaꝫ vtcomederet paneꝫ. Quę dixit ad virū ſuum.Animaduerto ꝙ vir dei ſanctꝰ eſt iſte: qͥ trankſit ꝑ nos freq̄nt̓. Faciamꝰ gͦ ei cęnaculū paruū: ⁊ ponamꝰ ei in eo lectulū ⁊ mēſam ⁊ ſellā⁊ candelabrū: vt cū venerit ad nos maneat libi. Facta ē igit̉ dies q̨̄dā: ⁊ veniēs diuertit īcęnaculū: ⁊ reqͥeuit ibi: Dixitqꝫ ad gieci puerum ſuū. Uoca ſunamitē iſtā. Qui cū vocaſſet eā: ⁊ illa ſtetiſſet corā eo: dixit ad pueꝝ ſuum: Loq̨̄re ad eam. Ecce ſedule in oībus miniſtraſti nob̓. qͥd vis vt faciā tibi? Nūqͥd hēs innegociū: ⁊ vis vt loqͣr r̄gi ſiue pͥncipi militię?
licet ip̄i iſraelite magꝭ offendiſſent. Nō enī videt̉ rōnabile vtpctm̄ alicuiꝰ aggrauet̉ ex eo ꝙ aliꝰ in eodē genere pctī minuspeccet: tū qꝛ hic nō fit aliqua mentio de angelo moabitarū: ſicut in daniele: tum quia nec ip̄e angelus habuiſſet ratōnē impugnandi iſraelitas ex pctō moabitaꝝ. ⁊ ideo meliꝰ diceret̉.rex moabitaꝝ q̄rens a ſacerdotibꝰ ſuis qd̓ eſſet meritū iſraetarū ꝓpter qd̓ deꝰ eoꝝ tantū feciſſet ꝓ eis? Ad qd̓ ip̄i reſpōderūt ꝙ ppl̓s iſrl̓ colebat deos moloch. ⁊ hͦ cū tanta deuotiōe⁊ affectiōe: ꝙ etiā filios ſuos eis offerrēt ⁊ in ignē: īmolarēt. iuxta illud pſal. allegati .ſ. īmolauerūt filios ſuos ⁊cͣ. ⁊ iō rex audiens hͦ īmolauit filiū ſuuꝫ: Ex qͦ rōnabilit̓ indignatio dei fuit ſuꝑ ppl̓m iſrl̓: ⁊ ꝙ pctā eoꝝ p̄bebāt exēplū ꝑnicioſum ⁊ occaſionē vt etiā alie gentes grauit̓ peccarēt. q̄ qͥdē expoſitio magꝯſonat rōni. veriſil̓e enī ē ꝙ ſacerdotes moabite magꝭ cōmendarēt ppl̓m iſrl̓ de cultū deoꝝ qͣꝫ de cultu dei. Primo qꝛ hͦ eratmagꝭ ꝯforme ritui gētiū. ſcd̓o qꝛ in eodē tꝑe iā ppl̓s iſrl̓ receſſerat a cultu dei. tertio qꝛ magꝭ referendū erat meritū iſraelitaꝝad hͦ ꝙ pͥncipal̓r exercebāt: qͣꝫ ad īmolationē iſaac q̄ tot tēporibus retroactꝭ fuit facta: ⁊ forte nunqͣꝫ venerāt ad moabitaruꝫnoticiā: qui hiſtorias ſacras nō habebant.In ca. iij. qͣrti libri regū vbi poſtill̓. adduACPll CA. cit Ra. ſa. exponētē indignationē dei ꝯtraiſrl̓ ꝓpter factū regꝭ moab qͥ īmolauit filiū ſuū: Burgē. aūt nōOlo. ordi.Capl̓m IIII.Ulier q̄dāSancta ec¶¶ Vcleſia duorū ppl̓oꝝ .i. iudaici⁊ gentil̓ ē mr̄: q̄ prius ex ꝑuerſo opere ꝯſentiēdo callidi ſpūs ꝑſuaſiōi qͣquedā pctī numūa creditore acceperat: ⁊ duos qͦs ī fide genuit amitterefilios timebat: ſꝫ ꝓphete verbis .i. ſacre ſcripture preceptꝭ obediēs: ex paruo qd̓ habebat olei vacua vaſa infudit: qꝛ dū ab vnius ore doctoris parū qͥd de amore diuinitatis ml̓tomagis vacue menteshauriūt: exuberante gr̄a vnguētoꝝ diuini amorꝭ vſqꝫ adſūmū replent̉: et iānūc multoꝝ cordaq̄ pͥus fuerant vacua vaſcl̓a: vnguēto ſpūs plena ſūt:q̄ ex paucitate oleiſolūmodo īfuſa videbant̉. Qd̓ dumalijs atqꝫ alijs dat̉⁊ ab auditoribꝰ fides accipit̉: ereptamulier. id eſt. ſancta eccleſia ſub creditoris ſui iā debito non tenet̉. Mulier q̄ ꝓphetā hoſpitō ſuſcepit orignē inſinuat populiſraelitici qͥ fuit inpr̄iarchis. Und̓ ſic̄iſta heliſeū ꝓph̓amita ⁊ illa dn̄m ꝓptarum hoſpitio ſuſcepit Nā abraanet ſara tres virosſuſcepit ⁊ pauitAt ille
vid̓r expoſitio Ra. Sa. rōnabil̓: lō dic̄ alit̓ ꝙ ſacerdotes moq̄ſiti a rege d̓ merito filioꝝ iſrl̓: rn̄derūt ꝙ coluerūt moloch: ⁊ei filios ſuos īmolauer̄t: ⁊ ſic prauo exēplo motꝰ rex īmolarfiliū ſuū: vn̄ deꝰ indignabat̉ iſraeli. Sꝫ illd̓ Burgē. dicrū videt̉ irrōnabile. Sciebāt eī ſapiētes gētiū ꝙ ex receſſu a d̓o icrael ⁊ cultū idoloꝝ iudeis nō poterat ꝓuenire ꝓſꝑa: ſꝫ potiꝰadu̓ſa: ꝓut Balach de ꝯſilio balaā practicauit cū filijs iſtl̓:de qͣ practica hr̄ Nu. xxij. Sapiētes igit̉ moabitaꝝ hāc pracicā ſciētes n̄ poterāt allegare iudeoꝝ idolatriā ꝓ merito ſꝫ potiꝰ ꝓ demerito: de qͦ rex moab n̄ q̄ſiuit: ſꝫ q̄ſiuit qͥ merito filūjiſrl̓ tāta bōa a d̓o receꝑint. Ad qd̓ bn̄ dic̄ Ra. Sa. Sapiētesrn̄diſſe ꝙ merito pr̄is abraā: qͥ filiū ſuū īmolauit. vn̄ ad īſtaabrae rex ille volēs hr̄e ſil̓em a d̓o ſuo fortunā. īmolauit filiūſuū: ſꝫ offenſus deꝰ ꝓpter crudelitatē illā: qꝛ īnocentē occidit:⁊ nō deo ſꝫ idolo īmolauit: nec ad mādatū dei ſic̄ abraā. ideopotiꝰ debuit ei cedere ad demeritū: quia nō ad inſtar exabrae factū: ſed angelꝰ moabitaꝝ reſtitit: qꝛ exēplū ꝟtuabrae ī exēplū ꝑnicioſū ꝯuertit: allegās corā deo ꝙ filij iſraeīmolauerūt filios ⁊ filias ſuas demonijs: ⁊ ſic fuit ex qͣdā (viita dicā) rememoratiōe dei ꝯͣ iſrl̓ indignatio. ⁊ nō valet quoBurgē. obijcit: qꝛ de illo angelo nō ſcribit̉. eſt eī argumentūīvickleſ ab aucͣte negatiua: ſic̄ nec ſcribit̉ ꝙ rex ꝯſuluerit ſacerdotes: ⁊ tn̄ in hͦ ꝯcordat cū Ra. ſa. cetera Burgē. argumē.ta ſolubilia ſunt facilit̓.Ni. de lyraDUlier aūt. Hic ꝯn̄ter Ca. IIII.bonit̉ miraculū factū ꝑ hēliſeū adꝯſolationē vidue. cum d̓r: Mulieraut quedā de vxoribꝰ ꝓphetaꝝ: ẜm doctores hebraicos ⁊ latinos iſta ml̓r fuit vxorabdie: qͥ ad paſcendū ꝓph̓as tꝑe ꝑſecutionis iezabel. vt hr̄. iij. li. xviij. ꝯtraxit debita. b Et ecce cre. ve. ⁊cͣ. dicit Ra. ſa. ꝙiſte creditor fuit iorā: qͥ viuente adhuc patre ſuo achab accomodauit abdie ad vſuram. cetera patent vſqꝫ ibi: c Niſi parum olei quo vn̄ .i. reficiar aliquātulū adpulmenti ꝯdimentum d Ingredere⁊clau. oſti. tu. cū enī fiūt miracula ad cōfirmationē multitudinis in fide: vl̓ eius ꝯſolationē fiūt in palā. cū aūt ad ꝯſolationeꝫſingularis ꝑſone fiūt cōmunit̉ magꝭ ſecrete: ⁊ hoc modo ſaluator noſter filia archiſynagogi ſuſcitauit a morte: ⁊ nō permiſuibi aliquē intrare niſi petrū ⁊ ioh̓em: et patrē ⁊ mr̄em puelle. vt hr̄ Mar. v. ca. ⁊ hocmō fecit in hͦ loco heliſeus. Cet̓a patēt vſqꝫibi: e Uenit āt il. ⁊ īdi. ho. d̓i: ad renerādū ſibi ne īgrata videret̉: ⁊ ad q̄rēdūꝯſiliū qͥd faceret de illo oleo: qꝛ nolebat agere niſi ẜm diſpoſitiōeꝫ heliſei. f Facta ē aūt. Hic ꝯn̄r ponit̉ miraculū factū ꝑheliſeū ad ꝯſolatōnē ſunamitꝭ deuote.mo mirabil̓r fecūdat̉. ſcd̓o mirabiliꝰ eiꝰ filius ſuſcitatur. ibi: Et egreſſa. Circa pͥmid̓r g Trāſibat hel̓. ꝑ vnā ci. In heb̓. hr̄Per ſunā ciuitatē. Erat aūt ibi ml̓ier magna .i. potēs diues ⁊ deuota. Dic̄ Rab. ſa.hͦ ml̓ier fuit ſoror abiſac vxoris ded: ſꝫhͦ ptꝫ falſuꝫ: qꝛ pꝰ mortē dd̓ ſalomō regͣuitxl. an. roboam .xvij. abia tribꝰ: et aſa. xlj.ioſaphat. xviij. an̄ regnū iorā regꝭ iſrl̓. cuiheliſeꝰ fuit cōtēporaneꝰ. ⁊ ſic iſta mulier ſifuiſſet ſoror abiſac qn̄ cōcepit iā fuiſſet adminꝰ. cxx. an. Et ſic dicat̉ ꝙ miraculoſe cōcepit n̄ valet: qꝛ ꝙ n̄ habuerat filiū hͦ ſoluꝫfuit ꝓpt̓ ſenectute viri ſui quā allegauit.eci: ⁊ nō ml̓ierꝭ. h Que te. eū. l. inſtant̉īuitauit. i Vt co. pa. i. acciꝑet cōpetētē refectionē: qꝛ noīe panis ītelligit̉ oīs cibꝰ vt freq̄nt̓ dictū ē. k Anīaduerto ꝙvir d̓i ſcūs ē iſte. Dic̄ Ra. ſa. ꝙ hͦ ꝑcepit eoynll̓a muſca vl̓ alia īmūdicia ſuꝑ mēſamiꝰ reſidebat. Faciamꝰ gͦ ei ⁊c̄. ſeqͥt̉. Atcū ve. ⁊cͣ .i. decēt̓ recipiat̉: ſic̄ decꝫ viꝝ ſenreciꝑe. eet̓a patēt vſqꝫ ibi m Nūqͥd ha. ⁊cͣhēbāt eī heliſeū ī reuerētia: eo ꝙ ſuccurrerat exercitui ī aq̄ pēuria. vt dcm̄ ē ca. p̄ce.Que ridit.
A
C