Ca. XX ¶Nico. de lyraIRegū
Accedens autem ꝓpheta ad regem iſrael dixit aei: Uade ⁊ ꝯfortare: et ſcito: ⁊ vide quid facias. ꝰSequenti enī anno rex ſyrię aſcendet cōtra te.Serui vero regis ſyrię dixerūt ei: Dij montium dꝫſunt dij eoꝝ: ideo ſuperauerūt nos. Sed meliuseeſt vt pugnemus ꝯtra eos ī cāpeſtribꝰ: ⁊ obtinebimus eos. Tu ergo verbū hoc fac. Amoue re fges ſingulos ab exercitu tuo: ⁊ pone pͥncipes ꝓeis ⁊ inſtaura numeꝝ militū qͥ ceciderūt d̓ tuis:⁊ equos ſcd̓m equos priſtinos: ⁊ currꝰ ſcd̓m currus qͦs an̄ habuiſti: ⁊ pugnabimꝰ ꝯtra eos in cāpeſtribus: ⁊ videbis ꝙ obtinebimus eos. Credidit conſilio eoꝝ: ⁊ fecit ita. Igit̉ poſtqͣꝫ annustrāſierat recenſuit benadap ſyros ⁊ aſcendit in saphec: vt pugnaret ꝯtra iſrl̓. Porro filij iſrael recenſiti ſūt. Et acceptis cibarijs ꝓfecti ex aduerſo: caſtraqꝫ metati ſunt cōtra eos: qͣſi duo parui hgreges capraꝝ. Syri aūt repleuerūt terrā. Et ac icedens vnꝰ vir dei: dixit ad regem iſrl̓: Hec dicit dn̄s: Quia dixer̄t ſyri: deꝰ mōtiū ē dn̄s ⁊ nō kē deꝰ valliū: dabo oēm multitudinē grādē hācin manu tua: ⁊ ſcietis qꝛ ego ſū dn̄s. Dirigebātqꝫ ſeptē diebꝰ ex aduerſo hi atqꝫ illi acies: ſeptima aūt die cōmiſſū eſt bellū. Percuſſerūtqꝫ filijiſrl̓ de ſyris cētum milia peditū in die vna: fugerunt aūt ſyri qͥ remāſerūt ī aphec ī ciuitatē: ⁊ ce 1cidit murꝰ ſuꝑ vigintiſeptē milia hoīm qͥ remāſerāt. Porro benadap fugiēs ingreſſus ē ciuitatē ī cubiculū qd̓ erat ītra cubiculū. Dixerūtqꝫ ei ſſerui ſui: Ecce audiuimus ꝙ reges domꝰ iſrael oclemētes ſūt. Ponamus itaqꝫ ſaccos in lumbisnr̄is: ⁊ funiculos in capitibꝰ nr̄is: ⁊ egrediamurad regē iſrl̓: forſitā ſaluabit aīas nr̄as. Accinxerunt ſaccis lūbos ſuos: ⁊ poſuerūt funiculos incapitibus ſuis: venerūtqꝫ ad regē iſrl̓: ⁊ dixerūtei: ſeruus tuus benadap dicit: Uiuat oro te aīamea. Et ille ait: Si adhuc viuit frater meus eſt ꝑQd̓ acceperūt viri ꝓ omine. Et feſtinantes rapuerūt v̓bū ex ore eiꝰ atqꝫ dixerūt: Frater tuusᵍbenadap viuit. Et dixit eis: Ite ⁊ adducite euꝫad me. Egreſſus eſt ergo ad eū benadap: ⁊ leua vuit eum in currū ſuū. Qui dixit ei: Ciuitates qͣstulit pr̄ meꝰ a pr̄e tuo reddā: ⁊ plateaſ fac tibi in xdamaſco ſic̄ fec̄ pr̄ meꝰ ī ſamaria: ⁊ ego fęderatꝰſmicheasrecedā a te. Pepigit gͦ fędus ⁊ dimiſit eū. Tunc yvir qͥdā de filijs ꝓph̓aꝝ dixit ad ſociū ſuū ī ẜmo 3I in capitone dn̄i: Percute me. At ille noluit ꝑcutere. Cuiaait: Quia noluiſti audire vocē dn̄i: ecce recedas§ qd̓ cum contingiſſeta me ⁊ ꝑcutiet te leo. Cūqꝫ paululū receſſiſſꝫ ab eo: īueīt euꝫ leo atqꝫ ꝑcuſſit. Sꝫ ⁊ alteꝝ īueniēſ viꝝdixit ad eū: Percute me. Qui ꝑa cuſſit eum ⁊ vulnerauit. Abijt gͦ§ allegato capiteꝓph̓a ⁊ occurrit regi ī via: ⁊ mu
a Abijt gͦ ꝓ.Micheas ꝑabola vſus ē ꝓpter ẜmōeſ qͦsregi erat dicturus: vt oſtēderet hͦ ad illummagꝭ qͣꝫ ad ſeꝑtinere. 1
a Accedēs āt. Hic ꝯn̄r deſcribit̉ ſcd̓a victoria ip̄i ach̓aboceſſa: vbi achab pͥmo d̓ bello futuro p̄monet̉. ſcd̓o victoris qp̄dicit̉. ibi: Et accedēs vnꝰ vir dei. tertio obtēta victoriaab abutit̉: ibi. Dixerūtqꝫ ei ẜui ſui. Circa pͥmū d̓r: h A.⁊cͣ. accipiēdo ꝯſtātiā te defēdēdi ī bello futuro. c Ext ſcira⁊cͣ .i. nō ſis negligēs ī ꝓuidēdo tibi ꝓpt̓ victoriā quā haſti. d Dij mō. ſūt ⁊cͣ. hͦ dicebāt: qꝛ tēplū vbi colebat̉ deꝰ: inhierl̓m erat in monte moria: ⁊ altare qd̓ reparauit heliasmōte carmeli. e Ideo ſuꝑauerūt nos. credebāt em̄gētiles ⁊ erronei ꝙ ptās dei iſrl̓ ſe extēderet tm̄ in montibus.f Amoue reges ſingl̓os ab exercitu tuo ⁊ pone pͥncipes proeis .i. pͥncipes bellatoꝝ qͥ non ſint ita delicati ſic̄ reges: necſtatu tā alto poſiti: ⁊ ſic erūt fortiores ad pugnādū: ⁊ ivolūtarij: vt ꝑ hͦ poſſint aſcendere ad altiorē gradū.aſcēdit in aphec: q̄ ē ciuitas fortis in tribu aſer: quā abſtulerāt ſyri ab hebreis ⁊ ē ſita ī mōte: ſꝫ an̄ eā ē planicies n̄vbi deſcēderūt ſyri vt pugnarent cū hebreis in cāpeſtribuh Quaſi duo ꝑui greges: qꝛ hebrei erāt valde pauci reſpectu ſyroꝝ vt ſic victoria magis appareret ex virtute dii Et accedēs vnꝰ vir. Hic ꝯnr̄ victoria ip̄i achab ꝓmcū d̓r: Et accedēs vnꝰ vir dei: lꝫ nō noīet̉: d̓r tn̄ a docicōiter ꝙ fuit micheas filiꝰ iemla: ⁊ hoc etiam dicūt hebrei.Quia dixer̄t ſyri deꝰ mōtiū ⁊cͣ .i. qꝛ blaſphemauerūt deūiſrl̓ attribuētes ei potentiā limitatā: debellabūt̉ ꝓpter iſtanblaſphemiā: dicūt etiā ꝙ cū hͦ dixit eis ꝓph̓a ꝙ nō ꝑceret ip̄ibenedap ⁊ ppl̓o eiꝰ: ſꝫ magis īterficeret ꝓpter blaſphdei p̄dictā: ⁊ ꝓpt̓ hͦ ī hebreo ponit̉ bis. Et dixit: Un̄ſic habeaccedēs vir dei dixit ad regē iſrl̓. ⁊ dixit: Hoc d̓cit dn̄s deꝰ ⁊cͣ. qꝛ de mādato dei dixit ei ꝙ victoriā illi daretꝙ ſyris deuictis nō ꝑceret. Cetera patēt vſqꝫ ibi: l Et cecidit murꝰ ſuꝑ .xxvij. milia hoīm. volebāt enī fortificare muriad ſe defendēdū ītra ciuitatē: ſed qꝛ edificiū erat aꝯcuſſiōe ⁊ dei volūtate cecidit ſuꝑ blaſphemos.cubiculū qd̓ erat ītra cubiculū .i. in loco valde ſecphꝰ āt dic̄ ꝙ cū paucis ſibi fideliſſimis ītrauit locūneū ſecretū: cuiꝰ īgreſſus erat ītra cubiculū. n Dei ſerui ſui. Hic ꝯſequenter achab victoria ſibi data ain dimiſſiōe blaſphemi quē occidere tenebat̉ de mādatoAudiuimꝰ ꝙ reges domꝰ iſrl̓ clemē. ſunt. Dicit enī Seneca in li. de clemētia: ꝙ nullū ex omnibꝰ magis decetqͣꝫ clemētia: tn̄ ſemꝑ cū ea debet eſſe iuſticia aliter nō eſſet vituoſa: ⁊ ideo in ꝓpoſito magis fuit demētia parcēdo blaſphmis cōtra deum ⁊ iuſticiā: qn̄ dixit achab: p Si adhuc viuit frater meꝰ eſt .i. volo facere pacē cum eo ⁊ ꝯfederatiōem.Qd̓ acceperūt viri .i. ſerui benadap. r Pro omineeſt aūt omen ẜm ꝙ dicit Valeriꝰ maximus verbū ex inſperato ꝓlatum ex quo ſequit̉ bonū alicuiꝰ vel aliquoꝝ: ⁊ tunc dicit̉ omen illius vel illoꝝ: ⁊ ponit exēplū de Romanis q̄rentibus locū aptum vt ibi manerēt: ⁊ ciuitatē edificarēt. ⁊ cuꝫ veniſſent ad locum vbi nūc eſt roma: vexillariꝰ qͥ p̄cedebat fixitvexillū in terra. dicēs: Stemꝰ qꝛ h̓ optime manebimꝰ: ⁊ hͦ vebum fuit acceptū ꝓ omine. s Et feſtinātes rapuerūt verbum ex ore eius: tanqͣꝫ firmiter dictū ne poſſet retractare.t Atqꝫ dixerūt: frater tuus benadap viuit: ac ſi di. ſicut dixiſti. ex nūc eſt fedus inter te ⁊ ip̄m. v Et leuauit eū in cuirum ſuū: pacifice ⁊ honorifice recipiēs ip̄m. x Et plateasfac̓ tibi in damaſco .i. in ciuitate mea regia fac forū rerū venelium: vt inde recipias tributū tanqͣꝫ habēs in regno meo pͥn̄cipale dominiū. Dicit autē Ra. Sa. h̓: ꝙ nō habebat ī animehoc facere: ſed intēdebat achab deciꝑe. y Tunc vir quidam. Poſtqͣꝫ diuina ꝓuidentia reuocauit achab qͣꝫtum in ſefuit ſignis ⁊ victorijs mirabilibꝰ. hic ꝯſequēter eum reuocpria. ſecominationibꝰ: ⁊ primo cōminat̉ ei mortē in ꝑſona ꝓx .qc.cudo cū hoc in vxore ⁊ ꝓle ſua. c. ſequēti. Circa prinꝙ ꝓpheta de mādato dn̄i voluit ꝓponere ip̄i achab parabolam ꝑ quā ignorans ꝯͣtra ſeip̄m daret ſententiā: ſicut nathaꝓpoſuit ip̄i dauid: vt habet̉ ſupra. ij. li. xij. ca. Et ideo ad ꝓponendū pͥmo diſponit̉ ꝑ plagam ſuſceptā. cū dicit̉: 31xit ad ſocium ſuū in ſermone domini: ꝑcute me: at ille nolex quodā horrore. a Cui ait: quia noluiſti ⁊cͣ. et ꝑcutiet īleo: ꝓpter peccatum inobedientie: qꝛ euꝫ cognoſcebat ⁊ ſtūbat eſſe ꝓphetam dn̄i: cui eſt in omnibꝰ obediēdū cum ſit deminus vite ⁊ mortis: ſanitatis et infirmitatis. Cetera patentvſqꝫ ibi: b Et mutauit aſperſione ⁊cͣ. In hebreo habetiEt mutauit pāno .i. inuolutione pāni. quia ligauit caput ſnūvulneratum: ſicut ſolet fieri: ita tamen ꝙ ex illis ligaminibifacies ꝓ magna parte erat oꝑta: ne achab eum cognoſceret⁊ ſic ad parabola ꝓpoſitam reſponderet ſicut vni deꝑqui ꝓpͥb̓a
S
G