Nico. de lyraGlo. ordi. ¶¶ RegumCa. III.

ug abner ⁊ hęc addat ei: niſi quō iurauit domi­ anus dauid ſic faciā cū eo vt trāſferat̉ regnuꝫ deꝰdomo ſaul: ⁊ eleuet̉ thronꝰ dauid ſuꝑ iſrl̓ ⁊ ſuꝑiudā a dan vſqꝫ berſabeę. Et non potuit rn̄dere dei qͥcqͣꝫ qꝛ metuebat illū. Miſit ergo abner nū­ excios ad dauid in hebron ꝓ ſe dicētes: Cuius ē gͦrerra? Et vt loquerēt̉. Fac mecum amicicias ⁊erit manꝰ mea tecū: ⁊ reducā ad te vniuerſū iſrl̓.Qui ait: optīe. Ego faciaꝫ tecū amicicias. Sedvnā rē peto a te dicēs: Nō videbis faciē meaꝫ hyanteqͣꝫ adduxeris mihi michol filiā ſaul: ⁊ ſic venies et videbis me. Miſit autē dauid nunciosad iſboſeth filiū ſaul. dicēs: Redde vxorē meaꝫa Superiꝰ ducēti legunt̉: ſed ſaul cētū poſtulauit.nichol: quā deſpōdi mihi cētū p̨̄putijs philiſtij. Miſit gͦ iſboſeth ⁊ tulit eam a viro ſuo phal fQuia amittebat eā quam nō cognouerat: eo ꝙ illa diligens dauidnper triſtis erafilio lais. Seq̨̄baturqꝫ eā vir ſuus plorās vſmet dixit ad eum abner: Uade ⁊ reuertere. Qui reuerſus eſt.a Sermonē qͦqꝫ intulit abner ad ſeniores iſrl̓. ndicēs: Tā heri qͣꝫ nudiuſtertiꝰ q̨̄rebatꝭ dauidvt regnaret ſuꝑ vos. Nunc gͦ facite: qm̄ dn̄slocutꝰ eſt ad dauid dicēs: In manu ẜui meidauid ſaluabo populuꝫ meū iſrael de manuphiliſtijm et omnium inimicorū eius: Locu­ otus eſt autē abner etiā ad beniamin. Et abiit vt loqueretur ad dauid in hebron omniaquę placuerant iſraeli ⁊ vniuerſo beniamin.Uenitqꝫ ad dauid in hebron cum viginti viris. Et fecit dauid abner et viris eius qui ve qnerant cū eo cōuiuiū. Et dixit abner ad dauid: Surgā vt cōgregē ad te dn̄m meū regeꝫomnē iſrael ⁊ ineam tecū fędus: ⁊ īperes omnibus ſicut deſiderat anima tua. Cum ergo sdeduxiſſet dauid abner: et ille iſſet in pace:ſtatim pueri dauid ⁊ ioab venerunt cęſis latronibus cū pręda magna nimis. Abner autem nō erat cum dauid in hebron: qꝛ iam dimiſerat eū: ⁊ profectus fuerat in pace. Et ioab ⁊ omnis exercitus qui erant cū eo poſteavenerāt. Nunciatū eſt itaqꝫ ioab a narrantibus: Uenit abner filius ner ad regem: ⁊ dimiſit eum et abijt in pace. Et ingreſſus eſt ioab ad regeꝫ. et ait: Quid feciſti? Ecce venitabner ad te. Quare dimiſiſti eum et abijt et receſſit? Ignoras abner filiū ner qm̄ ad hoc vēit vvt deciperet te: ⁊ ſciret exitū tuū ⁊ introitū tuū:et noſſet omnia quę agis? Egreſſus itaqꝫ ioaba dauid miſit nuncios poſt abner: et reduxit eū ẜͣa ciſterna ſyra ignorante dauid. Cunqꝫ rediſſetabner in hebron: ſeorſum adduxit eum ioab ad 3a ſ et iudei ſire. heretici quoſdam preſules eccleſie ob defenſionem fidei necauerunt.medium portę: vt loq̄reret̉ ei in dolo. Et ꝑcuſ­ pſit illū ibi in īguine ⁊ mortuꝰ eū ī vltionē ſangui-

a Sermonē qͦꝫ ℟. Abner hortat̉ vniuerſū iſrl̓vt relicto iſboſeth filioſaul ad dauid cōueniat:qꝛ doctores ſctī (qͥ patrꝭlucerna dicunt̉) lumīe fidei ⁊ ſciētie pleni: oēs ętes exhortant̉: vt ſpretaidoloꝝ cultura ⁊ relictoerrore ꝯfuſiōis cū auctore ſuo diabolo ad veruꝫdauid .i. xp̄m venire feſtinent. Nā ⁊ ioab qͥ abnerin dolo loquēs ⁊ ꝑcutins inuine int̓fecit:hoſtēicat.t̓ ſb̓inimitat̉.us qexpr̄e dihacioīel̓mdeoꝝnificare: qͥ ſeninimici fuer̄t p̄dicato⁊ fidem xp̄i vbiqꝫ perſecuti ſunt.

a Niſi quō iurauit dn̄s dauid ⁊cͣ. Hoc ē niſi īpleā ꝟbū dn̄i.b Ut trāſferat̉. ad dauid. c Regnū. tuū. d Et nō potuit̉ei rn̄dere quicqͣꝫ. tū qꝛ iſboſeth nō erat hō alicuiꝰ valoris. tū:qꝛ abner regebat tota domū illā ⁊ habebat in manu ſua totaꝫmilitiā. e Miſit ergo. Poſita occaſiōe cōfederatiōis cū dauid. h̓ ꝯn̄r ponit̉ ip̄a cōfederatio. ⁊ pͥmo ꝑ nūcios. ſcd̓o ꝑ ſeip̄ꝫibi: Et abijt. Circa pͥmū d̓r: Miſit ergo abner ⁊cͣ. Ad vidēduꝫqͣlit̓ poſſet cū eo fedꝰ cōtrahere. f Dicētes .ſ. ex noīe abner.Cuiꝰ eſt terra? qͣſi dicerēt: tua d̓ iure: ex qͦ voluit te deꝰ ī regē eligere. Cetera patēt vſqꝫ ibi: h Nō videb̓ faciē meā an̄qͣꝫ adduxeris mihi Michol. volebat enī dauid ⁊ debebat p̄cauere honori ſuo. fuerat em̄ dauid vxore ſua iniuſte ſpoliatꝰ. etideo in pͥmis voluit eā ſibi reſtitui. i Miſit aūt dauid nūcios ad iſboſeth: qꝛ abner reſcripſerat ip̄i dauid ꝙ nō poterat ſibi reducere Michol niſi de volūtate iſboſeth: cuiꝰ erat ſoror. etideo tūc dauid petiuit eā ab ip̄o iſboſeth. k Miſit gͦ iſboſethde cōſilio abner. l Et tulit eā a viro ſuo. phaltiel nō erat virſuus niſi putatiuꝰ: qꝛ ẜm veritatē erat vxor dauid: nec poteratſimul habere duos viros ẜm veritatē: qꝛ nūqͣꝫ fuit licitū mulieri habere pl̓es viros ſil̓. m Sequebat̉qꝫ eā. Dicūt expoſitores nr̄i cōiter ꝙ plorabat ex gaudio eo ꝙ ad viꝝ ſuū reducebatur abſqꝫ hͦ ꝙ eā tetigiſſet: ſꝫ ſic̄ ſororē ẜuaſſet. Erat eī doctor inlege: ⁊ ſciebat ſibi eſſe illicitū eā tangere carnalit̓ ip̄o dauid viuēte: ſic̄ dictū fuit. sͣ. j. li. xxv. ca. Ra. Sa. dic̄ ꝙ flebat dolēs eoꝙ exercitiū ꝑfectiōis ab eo recedebat. Reputabat eī exercitiūmagne ꝑfectiōis talē dn̄aꝫ ſic pulchrā ⁊ nobilē ẜuare ſic̄ ſororēabſqꝫ cōpl̓a carnali. n Sermōeꝫ qͦꝫ.vt adhererēt ip̄i dd̓. ſciēſ ꝙ alij vulgares iſtos d̓ facili ſeq̄rēt̉. o Locutꝰē ⁊cͣ. id eſt ad illos d̓ tribu beniamin.iſtos eī oportebat ſpecialiꝰ ⁊ efficaciꝰīducere: eo ꝙ ī ꝓmotiōe dd̓ trāſferebat̉ regnū d̓ tribū eoꝝ. pª Et abijt.Hic ꝯn̄r d̓ſcribit̉ ꝯfederatio abner ꝑſeip̄ꝫ: qꝛ ꝑſonalit̓ vēit ad dd̓. Et pͥmodeſcribit̉ hmōi cōfederatio amicabilis. ſecundo federis violatio deteſtabilis. ibi: Nūciatū eſt itaqꝫ. tertio occiſi tumulatio venerabilis. ibi: Dixitautem dauid. Circa primū ſciendū ꝙiſta federatio fuit amicabilis. tum exparte abner venientis: quia ante īclinauerat corda filiorū iſrael ad dauidvt patet ex p̄dictꝭ. tū: ex ꝑte dauid recipiētꝭ qͥ eū amicabilit̓ ⁊ honorifice receꝑat. ⁊ hͦ notat̉ cū d̓r: q Et fec̄ dd̓⁊c. Ualde ſolēne in federꝭ ſignū: ſimilit̓ ex ꝑte abner recedētis: ad hoc enīa rege receſſit vt ꝓmiſſum impleret īeffectu: quod notatur ibi: r Surī vt cō. ⁊cͣ. Sil̓it̓ ex ꝑte dd̓ eū dimittētꝭ: qꝛ ad ip̄m honorādū ꝯduxit eūper aliqd̓ vie ſpaci. ideo ſubditur:g Cū ergo deduxiſſꝫ dauid abner.Cetera patent in littera. t Nunciatum eſt. Hic ꝯn̄r oſtēdit̉ federꝭ violatio d̓teſtabil̓. pͥmo ī ip̄iꝰ abner falſa diffamatione cū ſubdit̉ poſtea:v Ignoras abner. qd̓ erat falſū: vtptꝫ ex p̄cedētibus: qꝛ venerat ad hͦ vtꝑficeret regnū eiꝰ. ſcd̓o ī ſb̓dola eiꝰ reductiōe. cū d̓r: x Miſit nūci. Ad reducēdū eū qͣi rex hr̄et cū eo loqͥ ⁊ ſibidice̓ aliqͣ q̄ omiſiſſet: qd̓ tn̄ fuit fictū ⁊abſqꝫ ſcitu dd̓: vt ptꝫ ī lr̄aEt redu. Sic āt vocabat̉ locꝰ ille: eo ꝙ ciſterna illa erat ī qͣdā via cōi eūdi ꝟſus ſyriā: vt dicūtaliqͦ. In hebreo hīiſterna ſpīe: qꝛ ibi erat q̄dā ſpīa notabilis ⁊ gr̄oſa. tertio oſtendit̉ deteſtabil̓ ex doloſa occiſiōe. cū d̓r:Adduxit eū. Finvellet ei loqͥ ſecrete ex ꝑte dd̓. iō ſb̓dit̉: a Ut loq̄ret̉ eiolo. qd̓ ptꝫ ex effectu. cū ſb̓dit̉: b Etꝑcuſſit ⁊cͣ. qꝛ ī nullo ſibi p̄cauebat credēs eē in tuto: eo ꝙ iamerat cū rege dd̓ ꝯfederatꝰ: ⁊ ꝑ ꝯn̄s cū oībꝰ alijs d̓ domo regis.qͣrto oſtēdit̉ d̓teſtabil̓ ex ꝑte cauſe. cū d̓r: c In vltiōeꝫ. Quecā erat nulla: eo ꝙ abner int̓fecerat eū ī bello ſe defēdēdo: necpotēs alit̓ manū eiꝰ euadē: vt ptꝫ ex ſupradictꝭ. Aliqͥ ꝟo dicūtꝙ nō ſolū īterfec̄ eū ꝓ iſta cā: ſꝫ motꝰ īuidia: qꝛ timebat ne dd̓faceret abner pͥncipe militie: ſic̄ fuerat cū ſaule. ⁊ hͦ ē ſatꝭ veriſimile: qꝛ ex ſil̓i cā int̓fec̄ amaſā: vt hr̄. jͣ. xx. ca. ⁊ hͦ fuit peſſimū ꝓpter quod

C

.1ij

D

E

2.e.