ſpūalia ꝯparātes. Am̄al̓ aūt hōnō ꝑcipit ea q̄ ſūt ſpūs dei. Stulticia em̄ ē illi ⁊ nō pōt ītelligere. qͥaſpūalit̓ examnat̉. Spual̓ autē iudicat oīa ⁊ ip̄e a nemine iudicat̉ſicut ſcriptū ē. Quis em̄ ꝯgnouitſēſū dn̄i: aut qͥs īſtruxit eū.Nosaūt ſenſū xp̄i hēmꝰ. ¶ Ca. iij.Tego frēs nō potui vob̓ loqͥ qͣſi ſpūalibꝰ. ſꝫ qͣſi carnalibꝰ. Tanꝙͣ ꝑuul̓ ī xpo lac vob̓ potū dedi: nō eſcā. Nōdū ei poteratiſſꝫ nec nūc quidē poteſtis. Adhucem̄ carnales eſtis. Cū em̄ fuerit īter vos zelꝰ ⁊ ꝯtētio: nōne carnales eſtis ⁊ ſcd̓m hoīeꝫ ābulatis.Cū em̄ qͥs dicat ego quidē ſū pauli. aliꝰ āt ego appollo: nōne hoīeseſtis. Quid igit̉ ē appollo. ? Quidvero paulꝰ. Miniſtri eiꝰ cui credidiſtis. Et vnicuiqꝫ ſicut dn̄s deditEgo plātaui. appollo rigauit. ſꝫ deus incremētuꝫ dedit. Itaqꝫ neqꝫ qͥplātat ē aliqͥd neqꝫ qͥ rigat. ſꝫ qͥ incrementū dat deꝰ. Qui plātat aut⁊ qͥ rigat vnū ſūt. Vnuſquiſqꝫ ātpriā mercedē accipiet ẜm ſuū laborē. dei em̄ ſumꝰ adiutores. deiagricultua̓ eſtiſ. d̓i edificacō eſtiſScd̓m graꝫ dei q̄ data ē in ut ſapiens architectꝰ fūdamētū poſui.aliꝰ aūt ſupedificat. vnuſquiſqꝫaut videat qͦ mō ſupedificet Fundamiētū eī aliud nemo pōt ponere pret̓ id qd̓ poſitū ē: qd̓ ē xp̄s iheſus. Si qͥs at ſuꝑedificat ſuꝑͣ fundamētū hoc auꝝ argētuꝫ lapideſptioſos ligna fenū ſtipulaꝫ: vniuſcuiuſqꝫ opꝰ maīfeſtū erit. diesem̄ dn̄i declarabit. qꝛ in igne reuelabit̓ ⁊ vniuſcuiuſqꝫ opꝰ qͣle ſit ignis ꝓbabit. Si cuiꝰ opꝰ maſeritqd̓ ſuꝑedificauit: mercedē accipiet. Si cuiꝰ opus arſerit detrimentu patiet̉. ip̄e aūt ſaluꝰ erit: ſic tn̄quaſi ꝑ ignē. Neſcitis qꝛ tēplū d̓ieſtis ⁊ ſpūs dei habitat in vob̓?Si quis aut templū dei violauei̓tdiſꝑdet illū deus. Templū em̄ deiſanctū ē: qd̓ eſtis vos. Nemo ſe ſeducat. Si quis videt̉ int̓ vos ſapiens eē ī hoc ſeculo: ſtultus fiat utſit ſapīes. Sapiētiā em̄ huiꝰ mūdiſtulticiā eſt apud deū. Scriptūeſt em̄. Cōprehendā ſapiētes inaſtutia eoꝝ. Et iterū. deus nouitcogitacōnes ſapientiū: qm̄ vaneſūt. Nemo itaqꝫ gloriet̉ in hominibꝰ. Oīa em̄ vr̄a ſunt: ſiue pauluſſiue appollo ſiue cephaſ ſiue mūdꝰ ſiue vitā ſiue mors ſiue pn̄tiaſiue futurā. Gīa em̄ vrā ſunt. vosaut xp̄i. xp̄s aūt dei. ¶ Ca. iiij.Ic noſ exiſtimet hō ut miniſtros xp̄i et diſpēſatores iniſtei̓oꝝ dei. Hic iā querit̉ int̓ diſpēſatores: ut fidel̓ quis inueniaturMihi aūt ꝓ minimo ē ut a vobisiudicer aut ab humano die. Sedneqꝫ meip̄m iudico. Nihil em̄ mihi ꝯſciꝰ ſū. ſꝫ nō in hoc iuſtificatꝰſuꝫ. Qui aūt iudicat me: dn̄s eſt.Itaqꝫ nolite an tempꝰ iudicare:quo aduſqꝫ veniat dn̄s qͥ ⁊ illuminabit abſcōdita tenebraꝝ ⁊ manifeſtabit ꝯſilia cordiū ⁊ tūc lauſerit vnicuiqꝫ a deo. Hec autē frēstnͣſfigua̓ui ī me ⁊ appolloꝓpt̓ vosut ī vobis diſcatis ne ſuprͣ ꝙ ſcriptū eſt vnus adu̓ſus alteꝝ infletur pro alio. Quis enim te diſcernit? Quid autem habes qd̓ nonaccepiſti. Si autem accepiſti: qͥdgloriaris quaſi non acceperis.