Druckschrift 
Biblia latina
Entstehung
Seite
146r
Einzelbild herunterladen
 

Qd̓ ſi nolueris dicemꝰ cōtra te teſtimoniū ꝙ fuerit tecū iuuenis ⁊ob hāc cam emiſeis puellas a teIngenuit fuſāna ⁊ ait Anguſtiemͥ ſunt vndiqꝫ. Si em̄ hoc egeromors mͥ ē. ſi aut nō egero nō effugiā manꝰ vr̄as Sꝫ meliꝰ eſt mihiabſqꝫ oꝑe incidere in manꝰ vr̄asꝙͣ peccare ī ꝯſpcū dn̄i. Et exclamauit voce mag fuſāna. exclamauerūt aūt ⁊ ſenes adu̓ſus eaꝫ. Et cucurrit vnꝰ ad oſtia pomerij ⁊ aperuit. Cū gͦ audiſſent clamoreꝫ famuli domꝰ ī pomeio irruerunt ꝑpoſtica ut videret qͥdnā eēt Poſtꝙͣ aūt ſenes locuti ſūt erubuerūtẜui vehemēt̓. qꝛ nūꝙͣ dictꝰ fuerātẜmo huiuſcemōi de fuſāna. Et facta ē dies craſtinā. Cūqꝫ veniſſetppl̓us ad viꝝ eiꝰ ioakim. venertet duo preſbitei̓ pleni imqͣ cogitacōne adu̓ſus fuſānā ut int̓ficerētea. Et dixerunt corā ppl̓o. Mittitead fuſānā filiā helchie vxorē iōakim. Et ſtatī miſerunt Et venit cūparētibꝰ ⁊ filijs et vniu̓ſis ꝯgnatis ſuis. Porro fuſāna erat delicata minis ⁊ pulcr̄ ſpētie. At iniqͥ illi iiſſer̄t ut diſcooꝑiret̉. erat em̄cooꝑta ut vel ſic ſatiarent̉ decoreeiꝰ. Flebāt igit̉ ſui et oēs qͥ nouerāt ea. Cōſurgentes aūt duo preſbitei̓ in medio ppl̓i: poſuerūt manus ſuas ſuꝑ caput eiꝰ. Que flēsſuſpexit ad celū. frat em̄ cor eiꝰ fidutiā hn̄s in dn̄o. Et dixerūt preſbiteri. Cū deambularemꝰ ī pomerio ſoli. ingreſſa ē hec cū duabuspuell̓ ⁊ clauſit oſtia pomerij ⁊ dimiſit a ſe puellas. Venitqꝫ ad eāadoleſcēs qͥ erat abſcōditus ⁊ cōcubuit cum ea. Porro nos cū eſſe.1. Danicl.mꝰ ī angulo pomerij vidētes iniquitatē cucurrimꝰ ad eos ⁊ vidimus eos ꝑiter cōmiſceri. Et illū qͥdeꝫ nō quimꝰ ꝯp̄hende̓. qꝛ fortiornobis erat et aꝑto oſtio exiliuit.Hāc aūt cū apprehēdiſſemꝰ interrogauimꝰ qͥſnā eēt adoleſcens ⁊noluit indicare nob̓. Huius rei teſtes ſumꝰ. Credidit eis ml̓titudoqͣſi ſenibꝰ ⁊ iudicibꝰ ppl̓i ⁊ ꝯdēnauerūt ea ad mortē. Exclamauit atvoce mag̓ fuſāna ⁊ dixit. deꝰ eterne q̄ abſcōditoꝝ es cognitor quinoſti oma anꝙͣ fiant. tu ſcis qm̄falſū teſtimoniū tulerūt ꝯtra me⁊ ecce morior cū nͥl horū feceri queiſti malitioſi ꝯpoſuerūt aduerſūme. Exaudiuit aūt dn̄s vocē eiusCūqꝫ duceret̉ ad mortē fuſcitauitdn̄s ſpm̄ſcm puel iunioris cuiusnomen daniel ⁊ exclamauit vocemag. MAudꝰ ego ſū a ſāguine huius. Et ꝯu̓ſus oīs ppl̓us ad eū dixit. Quis ē iſte ẜmo queꝫ tu locutus es. cQui cū ſtae̓t ī medio eoꝝait. Sic fatui filij iſrl̓ nō iudicantes neqꝫ qd̓ veꝝ eſt cognoſcenteˢꝯdēnaſtis filiā iſrl̓. Reu̓timini adiuditiū. qꝛ falſuꝫ teſtimomū locuti ſūt aduerſus eaꝫ. Reu̓ſus eſt gͦppl̓us cū feſtinatiōe. Et dixerūt eiſenes. Veni ⁊ ſede in medio nriet īdica nob̓. qꝛ tibi deus dedit honoreꝫ ſenectutis. Et dixit ad eosdaniel. Seꝑate illos ab inuicē ꝓcul ⁊ diuīdicabo eos. Cū gͦ diuiſieēnt alt̓ ab altero vocauit vnū deeis ⁊ dixit ad eū. Inuētea̓te dieꝝmaloꝝ nūc venerūt peccata tua q̄oꝑabaris pͥus iudicas iuditia īiuſta. mocētes opprimēs ⁊ dimittens noxios dicēte dn̄o. innocētē