¶ Heſco.22 3.ſupbiſſimū. libenter em̄ ꝓ ſaluteiſrahel etiā veſtigia pedū eiꝰ deoſculari patus eſſem ſꝫ timui ne honorē dei mei trāſferreꝫ ad hōiema ne quenꝙͣ adorare excepto deomeo. Et nūc dn̄e rex deus abrahāmiſere̓ ppl̓i tui qꝛ volūt nos immiti noſtri p̄dere ⁊ hereditatē tuā delere Ne deſpitias ꝑtē tuam quā redemiſti tibi de egipto. Exaudi dep̄cacōeꝫ mea ⁊ꝓpiciꝰ eſto ſorti ⁊ fuinculo tuo ⁊ ꝯuerte luctū noſtrūin gaudiū. ut viuētes laudemusnomē tuū dn̄e ⁊ ne claudas oracanētiuꝫ te. Oīs qͦꝫ iſrahel pari mēte ⁊ obſecracōe clamauit ad dominū eo ꝙ eis certa mors impenderet.¶ Capitulū. xiiij.Eſterqꝫ regina ꝯfugit ad dominū paues periculū qd̓ im⁊ menſis adat anip̄Cā: ut nepharij fpmnci vno dimminebat. Cūqꝫ depōſuiſſet veſtesregias. fletibꝰ ⁊ luctu āpta idum̄qō noſta paci quā tubaueratta ſuſcepit ⁊ ꝓ vngētis varijs ciPaaiſqꝫ tumplat epiſtule duenere ⁊ ſtercore impleuit caput ⁊eqruax ptꝰ cum locij ſtuptaūcorpꝰ ſuū huīliauit ieiunijs oīaqꝫ loca in quibꝫ an̄ letari cōſueuerat crimū laceracōnē ꝯpleuit. Etdep̄cabat̉ dn̄m deū iſrl̓ dicēs. domine in qͥ rex noſter es ſolꝰ adiuua me ſolitariā ⁊ cuiꝰ p̄ter te nullus auxiliator ē alius. Periculuꝫmeū in manibꝰ meis ē. Audiui apre meo ꝙ tu dn̄e tuliſſes iſraheldecūctis gentibꝰ ⁊ pr̄es noſtrosex oībus retro māioribꝫ ſuis. utpoſſideres hereditatē ſēpiternamfeciſtiqꝫ eis ſicut locutꝰ es. Peccauimꝰ in ꝯſpectu tuo ⁊ idcircō tr̄didiſti nos ī manꝰ immicoꝝ nr̄orūColuimꝰ em̄ deos eoꝝ Iuſtus esdn̄e Et nūc nō eis ſufficit ꝙ duriſſima nos opprimūt ſeruitute ſedrobur manuū ſuaꝝ ydoloꝝ potēcie deputates volūt tua mutare ꝓmiſſa ⁊ dele̓ hereditatē tuā ⁊ claudere ora laudaciū te atqꝫ extīguere gloriā tēpli ⁊ altaris tui ut aperiat ora gentium ⁊ laudēt ydlolorū fortitudinē ⁊ predicet carnalēregē in ſēpiternū. Ne tradas dn̄eſceptrū tuū hijs qͥ nō ſūt. ne rideant ad ruma noſtrā ſꝫ ꝯuerte ꝯſiliū eorū ſuꝑ eos ⁊ eū qui ī nos cepit ſeuire diſperde. Aemēto dn̄e⁊ oſtēde te nob̓ in tēpoe̓ tribulacionis nr̄e ⁊ da mihi fidutiā dn̄erex deorū ⁊ vniuerſe poteſtatis tribue ſermonē ꝯpoſitu in ore meoin ꝯſpectu leonis ⁊ trāſfer cor illiꝰin odiū hoſtis noſtri ut ⁊ ip̄e pereat ⁊ ceteri qui ei ꝯſētiūt Nos aūtlibera in manu tua ⁊ adiuuā menullū aliū auxiliū habente niſi tedn̄e. qͥ habes oīm ſciētiaꝫ ⁊ noſtiqꝛ oderim gloriā inquorū ⁊ deteſter cubile incircūciſoꝝ ⁊ oīs alieingene Tu ſcis neceſſitatē meammea ꝙ abhominer ſignū ſuꝑbie⁊ glorie mee qd̓ ē ſuꝑ caput meūin diebus oſtētacionis mee ⁊ deteſter illud qͣſi panuꝫ mēſtruate⁊ nō portē in diebꝰ ſilencij mei etꝙ nō comederim ī mēſa amā necmihi placuerit ꝯuiuiū regis ⁊ nōbiberiꝫ vniū libaminū ⁊ nunꝙͣ letata ſit acilla tua exqͦ hūc trāſlata ſū vſqꝫ in preſentē diē niſi in tedn̄e deus abrahā. Deus fortis ſuper omēs exaudi vocē eorū qͥ nullam aliā ſpem habēt ⁊ libera noſde manū inquoꝝ et erue me a timore meo. Hecqͦꝫ audita repei̓ inedicōe vulgata. ¶ Ca. xv.Tmādauit ei haut dubiuꝫ