multuꝫ vero tēꝑis mortuo ſalmanaſar rege: cū regnarꝫ ſēnacheibfiliꝰ eius ꝓ eo ⁊ filios iſrahel exoſos hret in cōſpectu ſuo tobias ꝑgebat per onēni cogtiōem ſuam⁊ cōſolabatur eos diuiīdebatqꝫvnicuiqꝫ ꝓut poterat de facultatibꝰ ſuis Efurientes alebat nudiſqꝫveſtimēta prebebat ⁊ mortuis atqꝫ occiſis ſepulturā ſollicitꝰ exhibebat. dennqꝫ cū reuerſus eēt rexſēnacherib fugiēs a iudea plagā.quā circa eum fecea̓t deꝰ ꝓpt̓ blaſp̄hemiā ſuam ⁊ ia̓tus multos occiderꝫ ex filijs iſrl̓: tobias ſepeliebat corꝑa eorū. At vbi nuntiatūeſt regi iuſſit eū occidi ⁊ tulit omnem ſb̓ſtantiā eiꝰ. Tobias verocū filio ſuo ⁊ cuꝫ vxorē fugiēs nudꝰ latuit quia multi diligebāt eūPoſt dies vero qͣdragintaquīqꝫocciderūt regem filij ipſiꝰ. Et r̓uerſus ē tobias ad domū ſuaꝫ oīſqꝫfacultas eiꝰ reſtituta ē ei. ¶ Ca. ij.:Oſt hec vero cū eſſet dies feſtꝰ domī ⁊ factū eſſꝫ prandium bonū ī domo tobie dixit filioſuo. Vade ⁊ adduc aliquos de tribū noſtra timentes deū ut epulētur nobiſcū. Cūqꝫ abiſſet reu̓ſusnūciauit ei vnū ex filijs iſrl̓ ingulatū iacere in platea. Statīqꝫ exiliens de accubitu ſuo: r̓linqn̄s prādium ieiunꝰ ꝑuenit ad corpꝰ tollenſqꝫ illud: portauit ad domū ſuam occulte ut dū ſol occubuiſſetcaute ſepeliret eū. Cūqꝫ occultaſſꝫcorpꝰ māducauit panē cū luctu ⁊tremore memoras illū ſermōemque dixit dominꝰ ꝑ amos ꝓph̓aꝫ.dies feſti vr̄i cōuertetur in lamētacōem ⁊ luctū. Cuꝫ vero ſol occubuiſſꝫ abijt ⁊ ſepeliuit eū. Arguebant autē eū onēs ꝓximi ſui dicetes. Iā huiꝰ rei cauſa interfici iuſſus es ⁊ vix effugiſti mortis īperium ⁊ iterū ſepelis mortuos.? Sꝫ tobias plꝰ timens deū ꝙ regem: rapiebat corpora occiſorū et occultabat in domo ſua ⁊ medijs noctibus ſepeliebat ea. Contigit autēut quadā die fatigatꝰ a ſepultua̓veniēs domū iactaſſet ſe iuxta ꝑietem ⁊ obdormiſſet ⁊ ex nido hirūdinū dormienti illi calida ſtercora inciderēt ſuꝑ oculos eiꝰ fierꝫqꝫ cecus. Hac autē tēptacōem idoꝑmiſit dn̄s euenire illi ut poſteiˢdaret̉ exemplū patientie eiꝰ ſicut⁊ ſācti iob. Nam cuꝫ ab infantiaſua ſemꝑ deū timuerit ⁊ mādataeiꝰ cuſtodi ei̓t: nō eſt ꝯtriſtatꝰ cōtra deū ꝙ plaga cecitatis eueneitei: ſꝫ immobilis in dei timore pmaſit ages gratias deo onbꝰ diebꝰvite ſue. Nam ſicut beato iob īſultabant reges ita iſti ꝑentes ⁊ ꝯgti eiꝰ irridebant vitaꝫ eius dicēteſVbi ē ſpes tua ꝓ qua elemoſiās⁊ ſepulturas faciebas. Tobiavero increꝑabat eos dicēs. Nolite ita loqui quoniā filij ſanctorūſumꝰ ⁊ vitam illaꝫ expectamꝰ quadeꝰ daturus eſt hijs qui fidē ſuaꝫniūꝙͣ mutāt ab eo. Anna vero vxor eiꝰ ibat ad opꝰ textrinū qͦtidie⁊ de laboe̓ manuū ſuaꝝ victū queꝯſeqͥ potuiſſꝫ deferebat. Vn̄ fcm̄ ēut hēdū caprū accipiēs detuliſſetdoī Cuiꝰ cū vocē balātis vir eiꝰ audiſſet dixit. Videte ne forte furtiuꝰ ſit. Reddite eū dn̄is ſuis qꝛ nōlicꝫ nob̓ a̓ edere ex futuro aliqͥd a̓ꝯtinge̓. Ad hec vxor eiꝰ irata rn̄dit