a do patre noſtro ⁊ dn̄o ih̓u xp̄oBenedictꝰ deus et pat̓ dn̄i noſtriih̓u xp̄i pat̓ miſericordiaꝝ ⁊ deuſtotius ꝯſolacōis qͥ ꝯſolat̉ noſ inomni tribulatiōe nr̄a: ut poſſimꝰ⁊ ip̄i ꝯſolai eos q̄ in omni preſſura ſūt ꝑ exhortacōne qua exhortamur ⁊ ip̄i a deo. qm̄ ſicut abūdātpaſſiones xp̄i ī nob̓ ita ⁊ ꝑ criſtūabūdat conſolatio noſtra. Siueaut tribulamur ꝓ vra exhortacōne ⁊ ſalute: ſiue ꝯſolamur ꝓ vrāꝯſolacōne: ſiue exhortamur ꝓ veſtrā exhortacōne q̄ oꝑat̉ tolerantiā earundē paſſionū quas ⁊ noſpatimur ut ſpes noſtra firma ſitꝓ vob̓: ſcientes qm̄ ſicut ſocij paſſionū eſtis: ſic eritis ⁊ ꝯſolacōisNō em̄ volumꝰ ignorare vos fratres de tribulatiōe nr̄a que factaē in aſia. qm̄ ſupra modū grauati ſumꝰ ſupra virtuteꝫ: ita ut tederet nos etiā viuere. Sed ip̄i in nōbiſmetipſis rn̄ſum mortis habuimꝰ: ut nō ſimus fidentes in nob̓ſꝫ in deo qui ſuſcitat mortuos qͥ detātis ꝑiculis nos eripuit et eruitin que ſperamus qm̄ ⁊ adhuc eriꝑiet adiuuantibꝰ ⁊ vob̓ in oracōne ꝓ nobis: ut ex multaꝝ ꝑſoniſfatieꝝ eiꝰ q̄ in nob̓ eſt donacōnisꝑ multos gratie agant̉ ꝓ nobis.Nā gloriā noſtrͣ hec ē teſtimoniūꝯſcīe noſtre ꝙ in ſimplicitate cordis ⁊ ſinceritate dei et nō in ſapiētia carnali ſꝫ in gratia dei ꝯuerſati ſumꝰ in hoc mūdo: abūdantiusaūt ad vos. Nō em̄ alia ſcribimꝰvobis ꝙ que legiſtis et cognouiſtis. Spero āt ꝙ vſqꝫ in finē ꝯgnoſcetis ſicut ⁊ cognouiſtis nos exꝑ te. qꝛ gl̓ia vrā ſumꝰ ſicut et vosnoſtra in die dn̄i nr̄i iheſu xp̄i. Ethac cōfidentiā volui prius veniread vos ut ſcd̓am grāꝫ haberetis⁊ ꝑ voſ trāſie̓ ī macedomā ⁊ iteꝝ amacedonia venire ad vos ⁊ a vobis deduci in iudeaꝫ. Cū gͦ hoc voluiſſeꝫ: nūquid leuitate vſus ſuꝫ?Aut que cogito ſcd̓m carne cogito ut ſit apud me eſt ⁊ nō. Fidelis aūt deus. qꝛ ſermo noſter quifuit apud vos: nō eſt in illo eſt ⁊nō. ſꝫ ē in illo eſt. dei em̄ filiꝰ iheſus criſtꝰ qͥ in vobis ꝑ nos prediſtcitcatus eꝑ me ⁊ ſiluanuꝫ ⁊ thimotheū nō fuit in illo ē et nō. ſꝫ ī illofuit. Quotquot eī ꝓmiſſiones d̓iſūt: in illo ē. Ideo ⁊ ipſū amen deoad gloriā nr̄am Qui aūt ꝯfirmatnos vobiſcū in criſto ⁊ qui vnxitnos deꝰ ⁊ q̄ ſignauit nos ⁊ deditpignꝰ ſpūs in cordibꝰ nr̄is. Egoaut teſte deū īuoco in amam meaſtat p nos mn oꝙ p̄cens vob̓ nō veni vltra cornimiſumꝰ hibijs qu ſatathū nō qꝛ dn̄amur fidei vre. ſꝫ adiutores ſumus gaudij veſtri. Naꝫfide ſtatis.¶ Capitulū. ij.Tatui āt hocipſū apud meydontus? ſiōene iteꝝ in triſtitiā venire advos. Si eī ego ꝯtriſto vos ⁊ qͥs ē qͥme letificet niſi qͥ ꝯtriſtat̉ ex meEt hoc ipſū ſcripſi vob̓ ut nō cū venero triſtitiā ſuꝑ triſtitiā habeaꝫde quibꝰ oportuerāt me gaudere:ꝯfidens in omnibꝰ vobis qꝛ ineūgaudiū ōmū veſtꝝ ē. Naꝫ ex multa tribulacōne ⁊ anguſtia cordisſcripſi vobis ꝑ multas lacrimasnon ut contriſtemni. ſed ut ſciatis quaꝫ caritatē habea abudantiꝰ in vobis. Si qͥs aūt ꝯtriſtauitme: non me contriſtauit. ſed exparte ut non onereꝫ omnes vos.