hō conͣ eū iuſtas q̄rimonias. hecqͦꝫ vidi in diebꝫ vaitatis mee. Iuſtꝰ ꝑit ī iuſtitia ſua ⁊ impiꝰ ml̓toviuit tꝑe ī malicia ſua. Noli eē iuſtꝰ multū neqꝫ plꝰ ſapias ꝙ ncc̄eeſt ne obſtupeſcas Ne ip̄ie agaſmultū ⁊ noli eē ſtultꝰ ne moriai̓ſin tꝑe nō tuo. Bonū ē te ſuſtētareuuiſtū ſꝫ ⁊ ab illo ne ſubtrͣhas manū tuaꝫ. qꝛ qͥ timet deū nihil negligit. Sapīa ꝯfortauit ſapiēteꝫ ſuꝑdece pnͥcipes citatis. Nō ē eī hō iuſtus ī terra qͥ fatiat bonū ⁊ nō peccet Sꝫ ⁊ cūctis ẜmōibꝫ qͥ dicūt̉ neaccōmodes cor tuū ne forte audias ſeruū maledicētē tibi. Scit em̄ꝯſcīa tuā qꝛ ⁊ tu crebro maledixiſti alijs. Cūcta tēptaui ī ſapiētia.dixi. Sapies effitiar ⁊ ip̄a longireceſſit a me multomagis ꝙ eratEt alta ꝓfūditas qͥs inueniet ea?Luſtraui vmuerſa aīo meo ut ſcire ⁊ ꝯſiderare ⁊ q̄rere ſapīaꝫ ⁊ ratione ⁊ ut cognoſcereꝫ impietatēſtulti ⁊ errorē imprudētiū. Et inuein amal̓ore morte muliere que laqueꝰ venatoꝝ ē ⁊ ſagena cor eiꝰ.Vincula ſūt manꝰ illiꝰ qͥ placꝫ doeffugiet illā. qͥ aūt pctōr ē capiet̄ab illa. Ecce hoc iueni dixit eccīaſtes vnū ⁊ alteꝝ ut īuenirē rōeꝫquaꝫ adhuc q̄rit aīa mea ⁊ nō inuem. Viꝝ de mille vnū repicmūliereꝫ ex oībꝫ nō inueni. Solūmōhoc inueni ꝙ fecerit deꝰ hoīem rectū ⁊ ip̄e ſe infinitis miſcuerit q̄ſtionibꝫ. Ruis tal̓ ut ſapīes e. Et qͥſꝯgnouit ſolucōeꝫ vbi.Apīa hōīs lucet ī vultu eiꝰ⁊ potētiſſimꝰ facie illiꝰ ꝯmūtabit. Ego os regis obſeruo et p̄cepta iuramēti dei. Ne feſtines reyde̓ a facie eiꝰ neqꝫ ꝑmaneas inhiꝑe malo. qꝛ oē qd̓ volueī̓t faciet⁊ ẜmo illiꝰ ptāte plenꝰ ē. Nec dicere ei quiſꝙͣ poteſt qͣre ita facis.Qui cuſtodit p̄ceptū nō exꝑieturqͦcꝙͣ mali. Tp̄s ⁊ rn̄ſioneꝫ cor ſapiētis intelligit. Oī negotio tēpꝰeſt ⁊ oportunitas ⁊ ml̓ta hoīs afflictō. qꝛ ignorat p̄terita ⁊ futuranullo p̄t ſcire nutio. Nō eſt ī hoīsptāte ꝓhibe̓ ſpūi nec hꝫ ptāteꝫ īdie mortis nec ſinit̓ qͥeſce̓ īgruētebello neqꝫ ſaluabit īpi etas ip̄iū.Oīa hec ꝯſideraui et dedi cor meū īcūctis oꝑibꝫ q̄ fiūt ſb̓ ſole. Int̓dūdn̄at̉ hō hoī ī malū ſuū. Vidi īpio ſepultos qͥ eciā cū adhuc viueret ī loco ſcō erāt ⁊ laudabāt̉ ī cītate qͣſi iuſtoꝝ opeꝝ. Sꝫ ⁊ hoc vanitas eſt Etem̄ qꝛ nō ꝓfert̉ cito cōtra malos ſentētiā abſqꝫ tīore vllo filij hoīm perpetrāt mala. Attn̄pctōr ex eo ꝙͣ cecies facit malū ⁊ꝑ pacīaꝫ ſuſtētat̉. Ego cognoui ꝙerit bonū tinitibꝫ deū qͥ veret̉ faciēeiꝰ. Nō ſit bonū impio nec ꝓlōgetur dies eiꝰ. ſꝫ qͣſi vnibra trāſeātqui non timent faciem dn̄i. Eſt ⁊alia vanitas que fit ſuper terraꝫ.Sūt iuſti quibꝰ mala proueniūtquaſi oꝑa egernit impioꝝ et ſūtimpij qui ita ſecuri ſūt qͣſi iuſtoꝝfacta habeant. Sed ⁊ hoc vaniſſimū iudico. Laudaui igit̉ leticiaꝫꝙ non eſſet homini bonū ſub ſole niſi ꝙ comederet et biberet atqꝫ gauderet et hoc ſolum ſecumauferret de labore ſuo omnibusdiebus vite ſue quos dedit ei deꝰſub ſole. Et appoſui cor meū ut ſcirem ſapienciaꝫ ⁊ intelligerem diſcenſioneꝫ que verſatur in terra.