⁊ nihil auferet ſecū de labore ſuemiſerabil̓ ꝓrſus infirmitas Rūvenit ſic reuertet̉. Quid gͦ ꝓdeſt eiꝙ laborauit in ventū. Cūctis diebus vite ſue cōmedit in tenebris⁊ in curis multis ⁊ in eruna atqꝫtriſticiā. Hoc itaqꝫ viſū ē mͥ bonūut comedat qͦs ⁊ bibat ⁊ fruat̉ leticiā ex labore ſuo qͦ laborauit ip̄eſb̓ ſolenu̓o dieꝝ vite ſue qͦs deditei deꝰ ⁊ hec ē ps illiꝰ. Et ōni hoī cuidedit deus diuicias atqꝫ ſb̓am poteſtatēqꝫ ei tribuit ut cōmēdat exeis ⁊ fruat̉ ꝑte ſuā ⁊ letet̉ de laboe̓ſuo hoc eſt donū dei. Nō em̄ ſatisrecordabit̉ dieꝝ vite ſue eo ꝙ deꝰoccupet delicijs cor eius.on̄ ẜmoSt ⁊ aliud malū qd̓ vidi ſb̓oꝑa maſole ⁊ quideꝫ freqn̄s apudhoīes. Vir cui dedit deꝰ diuiciasiones in⁊ ſb̓aꝫ ⁊ honoreꝫ ⁊ nihil deeſt aīeſue ex oībꝫ q̄ deſiderat nec tribuitei ptāteꝫ deꝰ ut ꝯmēdat ex eo. ſedhō extraneꝰ vorabit illd̓. Hoc vanitas ⁊ magna miſeriā eſt. Si genuerit quiſpiā centu liberos ⁊ viniu̓ſe trexerit multos ānos ⁊ plue̓s diesetatis habuerit ⁊ aīa illiꝰ nō vtarꝰ nō imtur boīs ſb̓e ſue ſepulturāqꝫ careat: de hoc ego ꝓnutio ꝙ melior illo ſit ab ortiuꝰ. Fruſtra em̄ venit⁊ ꝑgit ad tenebrās ⁊ obliuiōe ded ꝓdeſtlebit̉ nomē eiꝰ. Nō vidit ſolē neiuiciasqꝫ ꝯgnouit diſtātiaꝫ boni ⁊ malieciā ſi duobꝫ milibꝫ annis vixei̓tiedat. ſa⁊ nō fuerit ꝑfruitus bonis. nōnenit eū dorad vnū locum ꝓperat oīa Ois latas peſſiābor hoīs in ore eiꝰ. ſꝫ aīa eiꝰ nō imſepuſplebit̉. Quid hꝫ ampliꝰ ſapiensa ſtulto ⁊ qͥd pauper niſi ut ꝑgatilluc vbi ē vitā Meliꝰ ē vide̓ qd̓cupias ꝙ deſiderare qd̓ neſcias.ſꝫ ⁊ hoc vanitas e ⁊ p̄ſūptio ſpūſQui futurꝰ eſt iā vocatū eſt nomēeiꝰ ⁊ ſcit̉ ꝙ hō ſit ⁊ non poſſit conͣfortiorē ſe in iuditio ꝯtende̓. Verba ſūt plurima multāqꝫ in diſputanda habencia vanitatem.Vid ncc̄e eſt hoī maiora ſeqrere cū ignoe̓t qͥd ꝯducatſibi in vita ſua nuero dieꝝ ꝑegrinacōis ſue ⁊ tꝑe qd̓ velut vmbrap̄terit. Aut qͥs ei poterit indicae̓quid poſt eū futuꝝ ſb̓ ſole ſit Melius ē nomē bonū ꝙ vngeta p̄tioſa ⁊ dies mortis die natiuitatis.Meliꝰ ē ire ad domū luctꝰ ꝙͣ ad domū cōuiuij. In illa em̄ finis cūctorū ammonet̉ hoīm ⁊ viues cogitat qͥd futuꝝ ſit. Melior ē ira riſu.qꝛ ꝑ triſtitiā vultus corrigit̉ aīmꝰdelinqͣntis. Cor ſapīētiū vbi triſticia ē ⁊ cor ſtultoꝝ vbi leticiā. Melius eſt a ſapiente corripi ꝙ ſtultoꝝ adulacōne decipi. qꝛ ſicut ſonitus ſpinaꝝ ardēciū ſub olla. ſicriſus ſtulti. ſꝫ ⁊ hoc vanitas. Calūmia cōturbat ſapiētem ⁊ p̄det rōbur cordis eiꝰ. Meliorē finis oronis ꝙ pͥncipiū. MAelior ē paciēsarrogate. Ne ſis velox ad iraſcendū. qꝛ irain ſinu ſtulti reqͥeſcit Nedicas qͥd putas cauſe ē ꝙ prioratꝑa meliorā fuereꝙͣ nūc ſūt Stulta eſt em̄ huiuſcemōi int̓rogacōVtilior ē ſapīa cū diuicijs ⁊ magis ꝓdeſt vidētibꝫ ſolē. Sic̄ ei ꝓtegit ſapīa ſic ꝓtegit pecunia. Hocaūt plꝰ hꝫ erudicō ⁊ ſapīa ꝙ vitātribuūt poſſeſſori ſuo. Conſideraoꝑa dei ꝙ nemo poſſit corrigereque ille deſpexei̓t. in die boͣ fruerebonis ⁊ malā die p̄caue Sicut em̄hāc ſic ⁊ illā fecit deꝰ ut n̄ inueīat