Incipit liber ymnorum vel ſolloquiorumEatꝰ vir q̄ nō abijtin cōſilio impīoꝝ: ⁊in via peccatoꝝ nōſtetit ⁊ ī cathedrͣ peſtilentie non ſedit.Ved in lege dn̄i volūtas eiꝰ: ⁊ īlege eius meditabit̉ die ac nocte.t erit tanꝙͣ lignū qd̓ plātatūē ſecus decurſus aqͣꝝ qd̓ fructuꝫſuū dabit in tꝑe ſuo. t foliuꝫeiꝰ nō defluet: ⁊ oma quecūqꝫ faciet ꝓſperabunt̉. on ſic impijnō ſic? ſꝫ tāꝙͣ puluis quē ꝓicit vetus a facie terre. Ideo nō reſurgūt impij ī iuditio? neqꝫ peccatores in cōſilio iuſtoꝝ. Quoniamnouit dn̄s viā iuſtoꝝ: ⁊ īter ip̄iorū peribit. ¶ OPſalmus dd̓.Vare freniuerūt gētes: ⁊ populi meditati ſunt mania.Aſtiterūt reges terre ⁊ pn̓cipeſcōuenerūt ī vnū; adu̓ſus dn̄m ⁊aduerſus xp̄m eiꝰ. Dirupamꝰvinicula eoꝝ: ⁊ ꝓiciamꝰ a nob̓ iugū ipſorū. Qui hītat ī celis irridebit eos: ⁊ dn̄s ſb̓ſānabit eos.Tunc loq̄tur ad eos ī ira ſua: ⁊ī furoe̓ ſuo ꝯturbabit eos. Egoautē ꝯſtitutꝰ ſū rex ab eo ſuꝑ ſyōmontē ſcm̄ eius: p̄dicans p̄ceptueius. Dn̄s dixit ad me filiꝰ meꝰes tu: ego hodie genui te Coſtula a me ⁊ dabo tibi gētes hereditatē tuā: ⁊ poſſeſſiōem tuā terminos terre. Reges eos ī virga ferrea: ⁊ tanꝙͣ vas figuli cōfringeseos. St nūc reges ītelligite: erudimini qͥ iudicatis terrā. Seruite dn̄o ī timore: ⁊ exultate ei cū tremore. Ap̄p̄hēdite diſciplīaꝫ neqn̄ iraſcatur dn̄s: ⁊ ꝑ eatis de viaCCAiuſta. Cum exarſerit in breui iraeiꝰ: bt̄i onēs qͥ cōfidunt in eo.De. dd̓ cuꝫ fuge̓t a facie abſolonOmne qͥd mul Ifilij fui.tiplicati ſūt qͥ tribulant memulti īſurgunt aduerſū me Multi dicunt aīe mee: nō ē ſalꝰ ipſi ind̓o eiꝰ. Tu āt dn̄e ſuſceptor meꝰes: gl̓ia mea ⁊ exaltās caput meūVoce mea ad dn̄m clamaui: ⁊exaudiuit me de mote ſancto ſuoEgo dormiui ⁊ ſopoa̓tꝰ ſū ⁊ exurrexi: qꝛ dn̄s ſuſcepit me. Non timebo milia ppl̓i circūdantis meexurge dn̄e ſaluū me fac deus meus. Qm̄ tu ꝑcuſſiſti ōnes aduerſātes mihi ſine cauſa: dētes peccatoꝝ cōtriuiſti. D ni ē ſalus: ⁊ ſuꝑ populū tuū bn̄dictio tua.Un finē ī carmmibꝫ Pſal. dd̓.Vmi īuocareꝫ exaudiuit medeꝰ iuſtitie mee: ī tribulacōedila taſti mͥ. Miſerere mei: ⁊ exaudi oracōem meā. Filij hoīnū vſqꝫ quo grui corde: ut qͥd diligitisvanitate ⁊ q̄ritis mendaciū? Etſcitote qm̄ mirificauit dn̄s ſāctūſuū: dn̄iſ exaudiet me cū clamauero ad eū. Traſcimini ⁊ nolite peccae̓: q̄ dicitis ī cordibꝫ vr̄is ī cubilibꝰ veſtris cōpugimini. Sacrificate ſacrifitiū iuſtitie ⁊ ſperate indn̄o: multi dicūt qͥs on̄dit nobisboͣ. Signatū ē ſuꝑ nos lumē vultus tui dn̄e: dediſti leticiā in cordemeo. A fructu fruniti vini ⁊ oleiſui: ml̓tiplicati ſūt. In pace midipſū: dormiā ⁊ reqͥeſcā. Quoniātu dn̄e ſingularit̓ in ſpe ꝯſtituiſtime. ¶ In fine pro ea que hereditatē ꝯſeqͥtur Pſalmus dd̓.