donoꝝ inclinet te depone magnitudīeꝫ tuā abſqꝫ tribulacōe ⁊ omnes robuſtos fortitudīe. Ne ꝓtrahas nocteꝫ ut aſcēdāt ppl̓i ꝓ eis.Caue ne declīes ad iniqͥtatē. Hācei cepiſti ſequi ptꝰ miſeriā. Ecce deus excelſus in fortitudīe ſua ⁊ nl̓lus ei ſimilis ī legiſlatoribꝰ Cuispotei̓t ſcrutari vias eiꝰ aūt qͥs poteſt ei dice̓ oꝑatꝰ es iniqͥtatē. Memento ꝙ ignoes opꝰ eius de qͦcecinerūt viri. Oēs hoīes vident euvnꝰ qͥſqꝫ nntuet̉ ꝓcul ecce deꝰ magnꝰ vnices ſcīam nr̄aꝫ. Querꝰ ānorū eius ineſtimabil̓. Qui aufertſtellas pluuīe et effūdit imbresad inſtar gurgitū. Qui de nubibꝫfluūt q̄ pretexūt cūcta deſuꝑ. Si voluerit extēdere nubes qͣſi tentoriūſuū et fulgurare lumīe ſuo deſupcardines qͦꝫ maris oꝑīet. ꝑ hec eiiudicat ppl̓us ⁊ dat eſcā multismorͣlibꝰ. In manibꝰ abſcōdit lucē ⁊ p̄cepit ei ut rurſus adueīat.Annūciāt de ea amico ſuo ꝙ poſſeſſio eiꝰ ſit ⁊ ad eā poſſit aſcēde̓.Vꝑ hoc expa ¶ Ca. xxxvij.uit cor meū ⁊ emotuꝫ ē de loco ſuo. Audiet audicōeꝫ in terrore vocis eiꝰ ⁊ ſonū de. ore illiꝰ ꝓcedētem. Subter ones celos ip̄e ꝯſiderat ⁊ lumē illiꝰ ſuꝑ termīos terre. Poſt cū rugiet ſonitꝰ tonabitvocē magnitudīs ſue ⁊ nō inueſtigabit̉ cū audita fuerit vox eius.Tōnabit deꝰ in voce ſua mirabilit̓ qͥ facit magna ⁊ inſcrutabiliaQui p̄cipit niui ut deſcendat ī terrā ⁊ hyemis pluuijs ⁊ imbri fortitudīs ſue. Qui in mau ōniū hoīnū ſignat ut nouerīt ſinguli oꝑaſua. Ingrediet̉ beſtia latibulū ſuū⁊ in antro ſuo morabit̉. Ab interioribꝰ egrediet̉ tēpeſtas et ab arcturo frigꝰ. Flante do ꝯcreſcit gelu ⁊ rurſū latiſſime fūdunt̉ aqueFrumētū deſiderat nubes ⁊ nubeſſpargūt lumē ſuū Que luſtrāt cūcta ꝑ circuitu qͦcūqꝫ eas voluntaſgub̓nātis duxerit ad oē qd̓ p̄ceperit nll̓ ſuꝑ facie orbis t̓raꝝ ſiue invnā tribū ſiue īt̓ra ſua ſiue ī qͦcūqꝫ loco mīe ſue eas iuſſerit inueīri. Auſculta hec iob ſta ⁊ ꝯſideramirabilia dei. Nunqͥd ſcis qn̄ p̄cepit deꝰ pluuijs ut on̄derēt lucē nubiū eiꝰ. Nūqͥd noſti ſemitas nubiū magnas et ꝑfcas ſcīas. Nōne veſtinita tua calida ſūt cū p̄flata fuei̓t t̓ra auſtro. Tu forſita cūeo fabricatꝰ es celos qͥ ſolidiſſimiqͣſi ere fuſi ſūt. On̄de nob̓ qͥd dicamꝰ illi. Nos qͥppe īuoluimur teneabiſſitbris. Cuis narrabit ei q̄ loqͦr. fc̄ꝙ ſuntſi locutꝰ fuei̓t hō deuo a̓bit̓ at nūcnō vidēt lucē. Subito aer coget̉ īraſtilnubes ⁊ vētꝰ trāſiēs fugabit eaſ.noſtion.Ab aqͥlone auꝝ venit ⁊ a d̓ formiynebi.doloſa laudacō. digni em̄ inueīrinō poſſumꝰ. Magnꝰ fortitudine ⁊iudicō ⁊ iuſticia ⁊ enarrari nō poteſt. Id timebūt eū viri ⁊ nō audebūt ꝯtēplariōnes qͥ ſibi videntur eē ſapiētes. ¶ Ca. xxxviij.DEſpōdēs autē dn̄s iob deturbine dixit Quis ē iſte inuoluēs ſentētias ẜmonibꝰ impitis.Accinge ſic̄ vir lūbos tuos interrogabo te ⁊ rn̄de mihi. Vbi erasquādo ponebā fundamēta terre.Indica mͥ ſi habes intelligentiaꝫ.Quis poſuit mēfuras eiꝰ ſi noſti:vel qͥs tētēdit ſuꝑ eā lineā. Suꝑquo baſes illius ſolidate ſunt.