carcere. Si dixero ꝯſolabit̉ me lectulꝰ meꝰ ⁊ reuelabor loquēs mecū ī ſtratu meo: terrebis me ꝑ ſōma ⁊ ꝑ viſiones horrore cōcuciesQuā ob rem elegit ſuſpendiū anima meā ⁊ morte oſſa mea. deſperaui. Nequaꝙͣ vltrͣ iā viuā. Parce mihi: nihil eī ſūt dies mei Q uideſt homo qꝛ magnificas eū: a̓ qͦdapponis erga euꝫ cor tuum. Viſitas eum diluculo: ⁊ ſubitō ꝓbasillū. Vſqꝫ quo n̄ parcis mihi: necdimttis me ut gluciā ſaluiā meam. Peccauiꝰ uid faciā tibi o cūſtos hominū. ? Quare poſuiſti mecontrariū tibi ⁊ factꝰ ſū mihimetipſi grauis. Cur non tollis pctm̄mieū: ⁊ quare nō aufers imqͥtateꝫmea? ecce nūc in puluere dormma⁊ ſi mane me queſieris nō ſubſiCa. viij.ſtaꝫ.eſpondēs autē baldath fuiVtes dixit. Vſqꝫ qͦloq̄riſ talia⁊ ſpūs multiplex oīs ẜmōīs tui?Nūqͥd deꝰ ſupplātat iudiciū: autompotēs ſubuertit qd̓ iuſtū eſt.Etiā ſi filij tui peccauerūt ei ⁊ dimiſit eos ī manu iniqͥtatis ſue: tu tamē ſi diluculo cōfurrexeris ad deum ⁊ ompotentē fueris dep̄catuſſi mundꝰ ⁊ rectus inceſſeris: ſtatīeuigilabit ad te ⁊ pacatu reddethabitaculū iuſtitie tue: intnͣtū utſi priora tua fuerint parua ⁊ nōuiſſima tua multiplicetur minis.Interroga em̄ gn̓acōne p̄ſtinaꝫ ⁊diligēter inueſtiga patꝝ memoīam. heſterni qͥppe ſumꝰ ⁊ ignoramꝰ. qm̄ ſicut vmbr̄ dies nr̄i ſūt ſuꝑ terraꝫ ⁊ ipſi docebūt te. Loquetur tibi ⁊ de corde ſuo ꝓferent eloquia. Nunqͥd virere pōt ſcirpus58abſqꝫ hūore aut creſce̓ carectū ſine aqua. Cuꝫ adhuc ſit in florenec carpat̉ manu an oēs herbaſareſcit: ſic vie oniū qͥ obliuiſcūt̉deum ⁊ ſpes ypocrite ꝑibit. Nō eiplacebit vecordia ſua ſic̄ tela araneaꝝ fiduciā eiꝰ. Innitet̉ ſuꝑ domū ſuā ⁊ nō ſtabit: fulciet eam ⁊ymt ci denō cōſurget. Humectꝰ videt̉ an̄ꝙͣvulnerveniat ſol ⁊ in ortu ſuo germē eiꝰꝯceddit.egrediet̉. Suꝑ aceruū petrarū radicēs eiꝰ denſabūtur a int̓ lapidescōmorabit̉. Si abſorbuerit eū deidicij n̄loco ſuo negabit eū ⁊ dicet. Nonum dictnoui te. Hec ē enī leticiā vie eiusro os mēut rurſū de terra alij germinetur.nocete olDeꝰ nō ꝓiciēt ſimpliceꝫ: nec porriget manū malignis donec impleatur riſu os tuū ⁊ labia tua iubilo. Qui oderūt te induētur ꝯfuſiome vite inne ⁊ tabernaculū impioꝝ non ſb̓a mno centSi flaſiſtet.¶ Ca. ix.de pemis inTTrn̄dēs iob ait. Vere ſciodata em manꝙ ita ſit ⁊ ꝙ nō iuſtificet̉ hōcum eiꝰ operitʰꝯpoſitꝰ do. Si volueī̓t ꝯtēde̓ cū eon̄ potei̓t rn̄dere ei vnū ꝓ mille. Saerqꝑ eſtedies mipiēs corde e⁊ fortis roboe̓ uis reūūt curſtitit ei⁊ pacē habuit. Qui tnͣſtulit mōtes ⁊ neſcierūt hij quos ſb̓uertit in furore ſuo. Qui ꝯmouetterrā de loco ſuo ⁊ colūne eiꝰ ꝯcuquat̓ cōtiūtur. Qui precipit ſoli ⁊ nō orit̉⁊ ſtellas claudit quaſi ſb̓ ſigͣculoQui extendit celos ſolꝰ ⁊ gradit̉ſuꝑ fluctꝰ maris. Cui facit arcturum ⁊ oriona ⁊ hyadas et interiora auſtri. Qui facit magna ⁊ incōprehenſibilia et mirabilia qͦrūnō eſt nu̓erꝰ Si venerit ad me nōvidebo eū. ſi abierit nō ītelligā Sirepēte int̓roget quis rn̄debit ei.l̓ quis dicere poteſt cur facis.