multuꝫ vero tēꝑis mortuo ſalmanaſar rege: cū regnarꝫ ſēnachelbfiliꝰ eius ꝓ eo ⁊ filios iſrahel exoſos hret in cōſpectu ſuo tobias ꝑgebat per onēni cogtiōem ſuam⁊ cōſolabatur eos diuidebatqꝫvnicuiqꝫ ꝓut poterāt de facultatibꝰ ſuis Efurientes alebat nudiſqꝫveſtimēta prebebat ⁊ mortuis atqꝫ occiſis ſepulturā ſollicitꝰ exhibebat. demnqꝫ cū reuerſus eēt rexſēnacherib fugiēs a iudea plaga.quā circa eum fecea̓t deꝰ ꝓpt̓ blaſpherma ſuam ⁊ ia̓tus multos occiderꝫ ex filijs iſrl̓: tobias ſepeliebat corꝑa eorū. At vbi nuntiatūeſt regi iuſſit eū occidi ⁊ tulit omnem ſb̓ſtantiā eiꝰ. Tobias verocū filio ſuo ⁊ cuꝫ vxorē fugiēs nudꝰ latuit quia multi diligebāt eūPoſt dies vero qͣdragnitaquīqꝫocciderūt regem filij ipſiꝰ. Et r̓uerſus ē tobias ad domū ſuaꝫ oīſqꝫfacultas eiꝰ reſtitutā ē ei. ¶ Ca. ij.:Oſt hec vero cū eſſet dies feſtꝰ domī ⁊ factū eſſꝫ prandium bonū ī domo tobie dixit filioſuo. Vade ⁊ adduc̓ aliquos de tribū noſtra timentes deū ut epulētur nobiſcū. Cūqꝫ abiſſet reu̓ſusnūciauit ei vnū ex filijs iſrl̓ iugulatū iacere in platea. Statīqꝫ exiliens de accubitu ſuo: r̓linqn̄s pradium ieiunꝰ ꝑuenit ad corpꝰ tollenſqꝫ illud: portauit ad domū ſuam occulte ut dū ſol occubuiſſetcaute ſepeliret eū. Cūqꝫ occultaſſꝫcorpꝰ māducauit panē cū luctu ⁊tremore memoras illū ſermōemquē dixit dominꝰ ꝑ amos ꝓph̓aꝫ.dies feſti vr̄i cōuertētur in lamētacōem ⁊ luctū. Cuꝫ vero ſol occubuiſſꝫ abijt ⁊ ſepeliuit eū. Arguebant autē eū onēs ꝓximi ſui dicetes. Iā huiꝰ rei cauſa interfici iuſſus es ⁊ vix effugiſti mortis īperium ⁊ iterū ſepelis mortuos. Sꝫ tobias plꝰ timens deū ꝙ regem: rapiebat corpora occiſorū et occultabat in domo ſua ⁊ medijs noctibus ſepeliebat ea. Contigit autēut quadā die fatigatꝰ a ſepultua̓venies domū īactaſſet ſe iuxta ꝑietem ⁊ obdormiſſet ⁊ ex indo hiventunrūdinū dormienti illi calida ſtervpionē ecora incideret ſuꝑ oculos eiꝰ fierꝫaſibulatqꝫ cecus. Hac autē tēptacōem idoꝑmiſit dn̄s euenire illi ut poſteiˢnatunbdaret̉ exemplū patientie eiꝰ ſicutſenūti⁊ ſācti iob. Nam cuꝫ ab infantiaſua ſemꝑ deū timuerit ⁊ mādataamibuleiꝰ cuſtodiei̓t: nō eſt ꝯtriſtatꝰ cōnūt dn̄eſcitra deū ꝙ plaga cecitatis eueneitmōcū ⁊ preciperei: ſꝫ immobilis in dei timore ꝑmāmrū expeditemſit ages gratias deo onbꝰ diebꝰviuere lavite ſue. Nam ſicut beato iob īſulrafiularastabant reges ita iſti ꝑentes ⁊ ꝯgmidoꝝ.ti eiꝰ irridebant vitaꝫ eius dicēteſab ynaVbi ē ſpes tua ꝓ qua elemoſiās⁊ ſepulturas faciebas. Tobiaſvero increpabat eos dicēs. Nolite ita loqui quoniā filij ſanctorūſumꝰ ⁊ vitam illaꝫ expectamꝰ quādeꝰ daturus eſt hijs qui fidē ſuaꝫnūꝙͣ mutāt ab eo. Anna vero vxor eiꝰ ibat ad opꝰ textrinū qͦtidie⁊ de laboe̓ manuū ſuaꝝ victū quēꝯſeqͥ potuiſſꝫ deferebat. Vn̄ fcm̄ ēut hēdū caprū accipiēs detuliſſetdoī Cuiꝰ cū vocē balātis vir eiꝰ audiſſet dixit. Videte ne forte furtiuꝰ ſit. Reddite eū dn̄is ſuis qꝛ nōlicꝫ nob̓ a̓ edere ex futuro aliqͥd a̓ꝯtinge̓. Ad hec vxor eiꝰ irata rn̄dit