⁊ quod omībus hoībus. etiā ſi ſola ſit bona voluntas ſufficiat. Et cū elemoſina cordis multomaior ſit ꝙͣ ſit elemoſina corꝑis Ruis ē qui ul̓vmbram excuſacōis poſſit p̄tendere. Et illudattendite fratres qꝛ caritatis elemoſina ſineterrena ſb̓ſtātia ſufficit ſibi. illa vero q̄ corꝑaliter datur. ſi non benigno corde tribuitur. oīnonō ſufficit. Et qꝛ ſicut ip̄i videtis fratres cariſſimi ad remiſſionē oīum peccatorū ſb̓a terrenanon ſufficit caritas et dilectio inimicoꝝ ſatishabundeqꝫ ſufficiūt. nulla nobis excuſatio dehac re in die iudicij remanebit: nec aliquis dicere potuerit non ſe habuiſſe vnde ſua peccataredine̓t. Et iō oēs hoīes ſtudeaꝰ toto corde diligere orantes vt qui boni ſūt meliorres fiantet in oꝑe bono ꝑmaneant. qui mali ſūt cito ſecorrigāt timentes illud qd̓ dn̄s cōmiātus eſtdicens. ſi nō dimiſeritis hoībus peccata eorumnec pr̄ veſter dimittet vobis peccata veſtra. ſꝫmagis cū ip̄ius adiutorio laboremꝰ vt illud innobis poſſit impleri. date et dabitur vobis dimittite et dimittetur vobis. Cū ergo ẜm p̄fatam dn̄i ſentētiam qua dixit. ſi dimiſeritis hoībus peccata eorum. dimittet vobis pr̄ celeſtispeccata veſtra dū ī ptāte noſtra poſitū ſit qualiter īdie iudicij iudicemur dimittamꝰ oībusinimicis noſtris. vt libera ꝯſcientia poſſumus