pnͥceps eſt ſacerdotū tanꝙͣ ſi dice̓t. Ego aliūſciui pnͥcipē ſacerdotū ꝓ cuius noīe iſta fuſtineo cui maledice̓ phas nō eſt. ⁊ cui vos maledicitis cū in me nihil aliud ꝙͣ eiꝰ nomē oditisSic ergo oꝫ non ſimulate iſta iactare. ſꝫ in ipōcorde eſſe ad oīa preꝑatū. vt poſſit cane̓ illudꝓpheticū. Paratū cor. m. deꝰ. p. c. m. Multi enīalterā maxillā prebe̓ uouerūt. dilige̓ vero illūa quo feruitur ignorāt. Sit vero ipē dn̄s qͣ vtiqꝫ p̄cepta que docuit. pͥmus impleuit ꝑcutiētiſe in maxillā miniſtro ſacerdotis non prebuitalterā ſꝫ inſuꝑ dixit. Si male locutus ſū expro-bra de malo ſi bn̄ cur me cedis. Non tn̄ ideo ꝑatus corde nō fuit non ſolū in alterā maxillā cedi ꝓ ſalute oīm. ſed etiā toto corꝑe crucifigi-Ergo ⁊ illud qd̓ ſequitur. Et qͥ voluerit tecumiudicō ꝯtende̓ ⁊ tunica tuam tolle̓ remitte illi⁊ veſtinentū ⁊ preꝑacōem cordis non ad on̄-tacōnem oꝑis p̄ceptū recte intelligit̉. Sꝫ de tunica ⁊ veſtimento qd̓ dictū eſt non in eis ſol̓ſed in omībus faciendū eſt. que aliquo iuretꝑaliter nr̄a eſſe dicimꝰ. Si enī de nccārijs hocimꝑatum eſt qnͣto magis ſuꝑflua contempne̓cōueni. Verumptn̄ ea que noſtra dixi eo ge-nere includēda ſunt. qūo dn̄s ipſe preſcripſitdicens. Si qͦs vult iudicō tecū ꝯtende̓ ⁊ tunicātuā tolle̓. Omīa ergo illa intelligūtur de quibꝫ