Certe ut vir fidelis ꝯſencientē ſecū habitaremulierē infidelē non dimittat Ita inquit. Cūergo hoc ⁊ dn̄s p̄cipiat ne dimittat uir uxorēniſi cā fornicacōis. quare hic dic̄. ego dico. nōdn̄s. ⁊qꝛ ſcꝫ ydolatria quā ſequūtur infideles⁊ quelibꝫ noxia ſuꝑſticio fornicacō ē. dn̄s aūtꝑ̄miſit cā fornicacōis vxorē dimitti. Sꝫ quia ꝑmiſit non iuſſit dedit locū aplō mouendi vt q̄voluerit nō dimittat vxorē infidelē quo ſic fortaſſe poſſit fieri fidelis. Scīficatus eſt enī inqͥtvir infidel̓ in vxore fideli. ⁊ ſcīficata eſt mulierinfidelis in frē fideli. Credo iam ꝓuenerat vtnōnulle feīe ꝑ viros fideles. ⁊ viri per vxoresfideles in fidē uenirēt. ⁊ ꝙͣuis nō dicens noīaexemplis eſt tn̄ hortatus ad ꝯfirmandū ꝯſiliūſuum. Deinde ſequit̉. Alioqnͥ filij vr̄i immūdieēnt nūc aūt ſci ſunt. iam enī erāt paruuli xp̄iani qui ſine auctore vno ſuis ex ꝑntibus vtroqꝫ cōſentiētes ſcīficati erāt qd̓ non fie̓t ſi vnocredēte diſſociaret̉ ꝯiugiū vt non tollerareturinfidelitas ꝯiugis uſqꝫ ad oportunitatē creden-di. hoc eſt ergo ꝯſiliū eius cui credo dictū eſſeſi quid ſuꝑerrogaueris rediēs reddā tibi. porro ſi infidelitas fornicacō eſt ⁊ ydolatria infidelitas et auaricia ydolatria nō eſt dubitandūet auariciā fornicacōnem eſſe. Quis ergo iamꝙlibꝫ illicitā ꝯcupiſcentiā pōt rrē a fornicacōis