eſt ſb̓tracto amore carnali ad criſtum qu cauſabatur a preſenciā corꝑali ipſius chriſti cum apoſtolis quequidem preſencia ſubtracta eſt in eius aſcenſione. ergo ⁊cͣ. Tercia racō ad hoc. quiachriſtus non dat ſpiritum ſanctum in quantum homo. ſed inquantum deus. et ideo prius debuit declarari eius diuinitas ꝑaſcenſionem ad patris equalitabem quam daret ſpiritus ſanctiplenitudinem. ¶ Item non debuit retardari talis plenitudo ꝑmagnum tempus quia ſicut iadictum eſt decens erat vt illi quierant primi fundatores eccleſispoſt chriſtum minaiori plenitudiehaberent ſpiritum ſanctumquibus ſtatim miminebat tempus predicandi veritatem euangelij per orbem vniuerſum tamēde plenitudine poteſtatis diuine poteſt dari plenitudo ſpiritusſancti indifferenter in quolibettempore. ¶ Ad primum dicendūꝙ plenitudo gracie incepit a̓ xp̄icōcepcionē quia eius anima extūc plenitudinē gracie fuit repleta. verūtamen illa plenitudo nōerat tūc ad alios deriuanda. ſedpoſt aſcēſionem ⁊ glorificationethriſti vt pabet per predicta Nōenim oportet ꝙ a principio plenitudinis temporis detur omnisplenitudo gracie ſed ẜm ordinatū proceſſum diſpoſicionis dun-ne ¶ Ad ſecundum dicendumꝙ lex noua ſucceſſit veteri ſicutꝑfectum imperfecto ſed non eſtalius ſtatus expectandus perfectior ſtatu noue legis cū noualex vltimam perfectionem poſſibilem in viā cōtineat. et ideo nōeſt expectanda alia lex vel aliusſtatus magis correſpondens ſpiritui ſancto ꝙ ſtātus noue legiſpotiſſime quia lex noua eſt amoris. amor autem appropriat̉ ſpirituī ſāucto ſicut eciam filio prop̄ter qd̓ dicit apl̓s Rona. viijLex ſpūs vite in criſto Iheſu. ⁊cͣeodem modo lex vetus nō ſolumcorreſpondet patri ſed eciaꝫ filioin quantū fuit ibidem prenunciatus et prefiguratus propter qd̓dicit ſaluator Ioh̓. v̓. Si credentis moyſi crederetis forſitan ⁊ imhi de me enim ille ſcripſit. illudaubem ꝙ adducebant mamchei pro ſe cum venerit illē ſpūsveritatis docebit vos omnem veritatem reſpondetur ꝙ cognouecunt omnem veritatem eorū ſtatum decentem. Quod autem dicit apoſtolus. i. ad corin th̓. xiij.ex parbe cognoſcimus ⁊cͣ. O idimus ꝙ loquitur de cognicō exſeteſpectu cognicionis patrie et ionon valet argumentū maniche orum quia apoſtoli cognoueruntea que decuit eos ſcire proſtatuviē vt dictū eſt.