Ad Hebreos.Capitulū xi.

habetur Apoc̄. xij. et non inueniebat̉ vſqͣꝫqd̓ dicit ne putaret̉ eſſe in aliqͣ ꝑte mundihabitata. nō inueniebat̉ inquā qꝛ tranſtulit eū domiꝰ qui ab oī cōſpectu eum abſcōdere potuit. ſiml̓r trāſtulit Helyā. iiij. ℟. i.vtrūqꝫ .n. p̄parauit in occurſuꝫ anticriſti.Apocalt̓. xij.¶ Ante trāſlationē. Hic cōmendat fidemEnoch ex beneplacito diuino. vbi prīo ve̓itatē affirmat. ſcd̓o affirmatā probat ibi. fine fide autem impoſſibile eſt In pͥma implicatur laus t̓plex. videlicet pͥma ex diuino bn̄placito. qͥa placuit deo. ſcd̓a ex beneplaciti teſtimonio. qꝛ teſtimoniū habuit.tercia ex teſtimonij cumulo. qꝛ ante tranſlationē In pͥmo ꝯmendat̉ meritū vite Inſcd̓o exemplū fame In t̓cio firmitas perſeuerātie ¶ Dicit ergo an̄ tranſlationē. q. etvere merito fidei trāſlatꝰ eſt ante trāſlationē .n. teſtimoniū habuit a. ml̓tis placuiſſedeo. vnde et ꝓpter placentiā trāſlatus eſtSap̄. iiij. placens d̓o factꝰ dilectus viuēs.int̓ pcc̄ores tranſlatꝰ eſt Ecc̄. xliiij. Enoch.placuit deo et trāſlatꝰ ē in ꝑadiſū Sine fide. q. vere teſtimoniū habuit placuiſſe deoad qd̓ neceſſaria ē fides fine fide .n. impoſſibile ē placere deo qui .n. incredulꝰ eſt nōeſt recta aīa eius in ea Abac̄. ij.¶ Crede̓ .n. oportet. Hic attribuit fidei acceſſū ad deū. vbi prio ꝓponit neceſſitatē fidei. ſcd̓o obiectū in generali ibi. qꝛ eſt ⁊ inquirētibus ¶ Dicit ergo credere qꝛ ⁊ vereſine fide impoſſibile ē placere deo qꝛ nec etiam accede ad ipſū credere .n. oporter accedentē .i. accede̓ volentē ad deū paſſibusmētis nō corporis. credere inquā qꝛ ē oīmcreator et quia fit remunēator inquirentibus ſe .i. intus deuote querētibꝰ Ioel̓. iij.om̄is qui īuocauerit nomē domī ſaluꝰ e̓itSine hac fide ẜm glo. nemo vnquā ſaluari potuit nec tamē hec fides ſufficit imo oꝝml̓ta alia credere. ſꝫ forte ante lege̓ ſufficiebat credere hec duo explicite cū fide implecite alioꝝ articuloꝝ.¶ Fide noe ℟nſo accepto. Hic ponit exemplū noe rectoris arce. qͦ tenet typū p̄latoꝝvbi tria attribuit fidei in p̄latis. prīo arcefabricationē. ſcd̓o mūdi damnationeꝫ ibiper qͣꝫ dānauit. t̓cō iuſticie adquiſitōeꝫ ibi

et iuſticie q̄ per fidē ē In prīa circa fabricationē arce tangit. iiij .ſ. reuelationeꝫ. quiarn̄ſum accepit neceſſitatē qꝛ diluuiū timuit Obeditiōeꝫ. quia arcam aptauit ¶ Dicitergo fide noe metuens. fides .n. generat cimorē de malis et ipſe de bonis aptauit arcam .i. apte ꝯpoſuit liniens eā bitumīe cōtra aquā extrinſecꝰ et faciēs diſtinctōes ⁊māfiuncl̓as ꝓpter diuerſorū aīalium cōtinentiā intrīſecus et hoc rn̄ſo accepto pͥusde his que nō videbātur .ſ. d̓ diliuio cuiꝰadhuc nullū fignum apparebat et tamenhuiꝰ mōi rn̄ſo credidit quādo .ſ. dc̄m ē ei finis vniuerſe carnis venit corā me Gen̄. vjAptauit inquā in ſaluteꝫ domꝰ ſue. i. Pe..ij. Octauū noe iuſticie preconē cuſtodiuitper quā fidem vel arcam damnauit .i. dānabilē oſtendit mundū qui dū videret arcam fabricari non credidit. i. Pe. iij. qui īcreduli fuerūt aliquādo ſicut in diebꝰ noeet inſtitutꝰ eſt a deo heres .i. ſucceſſor pr̄min iuſtīa quia iuſtus fic̄ ipſi iuſticie que perfidem eſt non per legem Romanorum. tercio. Arbitramur hominem iuſtificari perfidem ⁊cͣ.¶ Hic queritur ſuper illud fides eſt ſu̓ſtantia Contra fides eſt accidens Reſpōſioſb̓ſtantia accipitur hic ſiml̓itudinarie pro fūdamēto ſubſtantificat enim in nobis ſperāda ſicut ſubſtantia accidentia ¶ Item rerum ſperandarū Contra ẜm Auguſtinū.Fides non ſolū eſt de bonis ſperandis. ſedetiam de malis timendis Reſponſio ibi deſcribit̉ per finem. vnde tangitur in hoc finis non obiectum ¶. Item diffinitio habitus debet dari per obiectum proprium nōalienum. Ergo potius debuit dicere rerūcredendarum qͣꝫ ſperandarum Reſpōſio.vt dictū ē ibi tangitur finis non obiectuꝫnon autem omne qd̓ creditur eſt finis ſedpotius qd̓ ſperatur quia credenda ſunt etbona et mala. ſperanda vero bona tantū¶ Item argumentuꝫ Contra Boecius argumentum eſt ratio rei dubie faciens fidefides vero eſt ſupra rationem Reſpōſio. argumentuꝫ ſumitur hic ſimilitudinarie nōproprie. quia ſicut argumentuꝫ monſtratconcluſiōeꝫ. ſic fides veritatē. ¶ Itē nō apparētiū Co̓n Apl̓i credebāt paſſiōeꝫ criſtiquantū vide