Sermo

ſt de terris: ſed patrīa ſua eſt celeſtis. Ideo ꝗvult in terris hereditatem habere: iuſte priuabitur debita hereditate in excelſis.¶ Octaua lex ē: ꝙ in terra aliena de negocijsciuiuꝫ ſe non intromittit: quia cum cauſaꝫ ignoret: non poteſt bene de ea iudicare. Iſtam legem chriſtus ſeruauit: quia de negocijs mundi ſe nullatenus intromiſit. Iſtam legem tenere debet anima fidelis: quia nullus perfecte poteſt intēdere ad duo negocia diſparia qͣlia ſuntdiuina ⁊ ſecularia. Vnde dicitur. Nemo militans d̓o implicat ſe negocijs ſecularibuſ.¶ Nona lex eſt: ꝙ peregrinus in terra alienanon extollitur: qꝛ cum extollentia ſit prouocatina aliorum nō expedit: ꝙ in terra aliena ab aliis extollatur. Illam legem chriſtus ſeruauit: qꝛetiam ſupra diſcipulos ſuos ſe extollere noluit:vt patet in miniſtrando eis ⁊ pedes lauando.Luce. 22. Quis maior eſt: qui miniſtrat an quirecumbit; ⁊c. Hanc legem feruare debet fidelis anima vt non extollatur: quia licet ſit nobiliſſimis orta natalibus cum ſit a deo creata: tamē eſt brutali corpori ſociata: ⁊ quaſi matrimonio copulata. Pſalmiſta. Homo cuꝫ in honore eſſet ⁊ cetera.¶ Decima lex eſt: ꝙ peregrinus in domo aliena recipitur. Iſtam legem ſeruauit chriſtus qꝛin hac vita exiſtens propriam domum non habuit: ſed ſemper in aliena fuit receptus. Lucenono. Filius hominis non habet vbi caput ſuum reclinet. Illam legem debet ſeruare animafidelis: ꝙ carnem in qua habitat reputet alienam: ⁊ ſeipſam etiaꝫ peregrinari ſciat: quia nullus de domo ꝓpria expellitur violenter. Sedaīa noſtra poſtqͣꝫ fuit ibi hoſpitata modico tempore inde expellitur cum violentia tanqͣꝫ a domo aliena. Et iō ſicut filia regis in domo ignobili deſponſata cupit in domo patris regrēdi vīculo matrimonij ſoluto: ita anima debet deſiderare ad domuꝫ paternam. Sapiē. 1. Spiritus redeat ad dominum.¶ Undecima lex eſt: ꝙ in terra peregrinationis ſue iniurias equanimiter tolerat: quia cumſit ibi incognitus ⁊ deſpectus non habet auxilium per quod reſiſtat. Et ideo ſapienter malūillatum diſſimulat. Iſtam legem xp̄s ſeruauit:quia nobis exempla patientie monſtrauit. Illālegē dꝫ habere aīa deuota: qꝛ ira ⁊ ꝯturbatio latens lacerat mēteꝫ. Luc. 21. In patiētia vr̄a ⁊c.¶ Duodecima lex eſt: ꝙ exn̄s in terra alienadeſiderat ad pͥmam redire: qꝛ oīa naͣliter appe-

tunt locum ſuuꝫ. Et ideo cū patria ſit locus ꝓprius peregrini ad ipſum deſiderant redire.Hanc lege xp̄s ſeruauit: qꝛ lꝫ difficillimū amariſſime paſſionis ⁊ mortis paſſuꝫ tranſire haberet: tn̄ deſiderabat ad patriaꝫ redire. Iſtā legeꝫſeruare dꝫ aīa fidelis: vt ſemꝑ ad patriaꝫ ſupernam aſpiciat cū apoſtolo dicēte. Deſidero diſſolui ⁊ eſſe cuꝫ xp̄o. Ille eſt locus originis aīeqꝛ lꝫ in primo inſtanti ſuc creationis aīa infunditur: tamen prius natura a tota trinitate creatur qͣꝫ carni vniatur.¶ Feria tertia paſche. Sermo nonageſimꝰUnc aperutit illis ſenſum vt intelligerent ſcripturas. Preſensẜmo diuidit̉ in duas ꝑtes.¶ Prima parſ ex rationeſcripture in hͦ euangelio ꝓbatur iſta ꝯcluſio. Oportuit pati xp̄m. vn̄ dr̄.Aperuit illis ſenſuꝫ: vt ex ratione ſcripture intelligerent iſtam ꝯcl̓oneꝫ. ¶ Notandum autēꝙ duplex eſt probatio. Una ad ſenſuꝫ. Alteraad intellectū. ¶ Et pͥmo approbat ꝑ illam queeſt ad ſenſuꝫ viſus: cū dixit. Uidete manꝰ meas. ¶ Scd̓o quo ad tactū cuꝫ dixit. Palpate.¶ Tertio qͦ ad guſtū. Cū adhuc illis nō credētibꝰ ⁊ mirātibꝰ ꝑ gaudio dixit. Hētꝭ aliꝗd ⁊c̄.¶ Quarto quo ad ſenſuꝫ auditus cum dixit.Hec ſunt verba que ⁊c. Ubi verba q̄ dixeratad memoriā illis reduxit: ⁊ eadē dixit vt ſic oſtēderet veritatē reſurrectionis. Deīde ſubdit parabolā quo ad intellectū in verbo prius ꝓpoſito cū dixit. Tunc aꝑuit illis ſenſuꝫ .i. interioreꝫrationē. Vt intelligerent ſcripturas: vt ex rōneſcripture ad intellectum huius concluſiōis deuenirent: ſcilicet oportuit pati chriſtum.¶ Sd̓a pars. Hic innuit dn̄s inꝗrendū nobis quare oportuit pati xp̄m verbū .ſ. cternumſuppliciū crucis? Et rn̄dens. Apl̓s pͥma coꝝ.pͥ. Vt eſſet virtus crucis pereuntibus ſtultitianobis aūt ꝗ ſalui fiūt dei virtus ⁊ ſapīa in ſanctificatione ⁊ redēptiōe. Et bene dic̄ virtus d̓iqꝛ oīs virtus ſiue cardinalis ſiue theologicalisin xp̄i paſſiōe ꝯplet̉. Nā virtus in īfirmitate ꝑficit̉. Scd̓a cor. xj. Et ideo oportuit pati xp̄mꝑꝑ certitudinē fidei: ꝑꝑ corroborationē ſpei: ⁊ꝑꝑ ardorē caritatis: ꝑꝑ directionē prudentie:ꝑꝑ ꝯfirmationē iuſtitie: ꝑꝑ robur fortitudinis