Sermo

quia tales taliter in fide ſolidati: miracl̓is ⁊ exēplis zelando ꝑ fidem: oēs nituntur ſubdere fidei: ⁊ retrahere a ꝑſecutiōe. vnde dicit̉. Phariſei ergo .ſ. illi ꝗ expectabāt ſalutem. Dixerūtadinuiceꝫ: admirantes mirabilia dei. Uidetisquia nihil ꝓficimus ꝑſequendo: qꝛ iſta que videmus: a deo oidinata ſunt ad oīum ſalutem.Ecce mundus totus poſt eum abijt .ſ. a perfidia iudeoꝝ: ⁊ adheret ei. vbi dicit Criſo. ꝙ nōfuit verbum phariſeoꝝ inuidentiū: ſed magiscredentium: volentium retrahere alios a perſecutione chriſti.Quarta conſideratio.Irca quartaꝫ conſiderationem que ēcde ſufficiētia meriti chriſti mortis generalis applicatiōe que innuit legisnature admiſſio cuꝫ dicit̉. Erant aūt gentiles:vbi ſunt tres concluſiones.¶ Prima ꝯcl̓o ē: ꝙ paſſio xp̄i opportunitatecongruitatis nō neceſſitatis fuerit ad hoc ordinata: vt ſuos redimeret: oportuit non ſolū ſibiadherentibus ſubuenire: ſed ēt eos: ꝗ ꝑ pctm̄obierant ꝑ ſuaꝫ gratiā reuocare: cū per ſe redire nō ſufficiāt. Quid miꝝ: ſi oportuit eū adducere: cum qd̓ longe maius eſt: oportuit euꝫ humeris ꝓprijs reportare; Tunc .n. a deo receditur ꝑ pctm̄: cuꝫ cogitatōes ⁊ affectiones aīe circa res tꝑales ⁊ corruptibiles occupant̉. Sꝫ qn̄ſe ſubijciunt recte rationis ordinationi ſe regēdas: tunc gratia dei adunant̉: de quo oſce primo. Congregabunt̉ filij iſrael .i. cogitationes⁊ affectiones: ⁊ ponent ſibi caput vnum. vndedicit̉. Erant autem gentiles ꝗdam ꝗ aſcende.Gentiles .n. ſunt appetitus carnales qui ſollicitantur in ſuperfluis tēporalium. Naꝫ in gētili ſunt duo .ſ. prepucium ⁊ idolatria. Prepucium eſt caro ſuperflua ſignans ſuꝑfluitatemeoꝝ q̄ corporis ſunt: vt victus ⁊ veſtitus quorum ſollicitudo eſt prepuciuꝫ cordis. Iher. 4.Circucidimini viri iuda ⁊ auferte p̄pucia cordium veſtroꝝ. ¶ Iteꝫ ſunt idolatre. Cupiduseſt idolatra. Colo. 3. Auaritia eſt idoloꝝ ſeruitus. vnde dicit̉. Erant gentiles .i. ſpirituales.Hij .ſ. vocati inſpiratione aſcenderunt affectu: vt adorarent: ſed diuinam clementiam provenia. In die feſto. Id ē in tēpore gratie: quoſolū: neqꝫ ante: neqꝫ poſt orationes exaudiuntur ⁊ venia condonatur.¶ Scd̓a ꝯcl̓o eſt: ꝙ due ſunt vie perducenteſin vltimum finem: ſed cognitio diuina ⁊ dilectio ꝓcedens a duplici potentia .ſ. intellectiua:

⁊ volitiua. Probat̉ .n. qꝛ finis nō attingit̉ niſiper operationē eius qd̓ eſt ad finem: ſicut videmus in naturalibus ꝙ grauia nō atingunt centrum: niſi per motuꝫ deorſuꝫ: ſꝫ finis vltimusrationalis creature eſt beatitudo. Igit̉ ad hūcfinem nō pertingit̉ hic niſi per operationes: ⁊maxime per tales operationes que cōgruūt fini: ſicut ē cognitio ⁊ dilectio. Igit̉ iſte due vieQd̓ aūt cognitio ꝯgruit fin ip̄ꝫ. Ioh̓. 15. Heceſt vita eterna vt cognoſcant ⁊c̄. Patet etiamde dilectione ꝑ illud. Ioh̓. 8. Si ꝗs diligit meEt hoc ē qd̓ dicit̉. Hij ergo acceſſerūt ad philippuꝫ: qui interpretat̉ os lampadis: id eſt intelligens p̄dicator diuine ſapiētie. Bethſaida:Id eſt de domo venatoꝝ: id eſt apoſtoloꝝ quipredicatione fidei venati ſunt animas que perierunt. Galilee: Id eſt trāſmigrationis: qꝛ animas tranſmigrare fecerunt de culpā ad gratiāde pena ad gloriam: Et interogauerunt eumdomine volumus ih̓m videre. Id eſt ſaluari.Sꝫ qꝛ caritas nō pōt eſſe ſine cognitiōe: eo ꝙoportet obiectum oſtendi ipſi voluntati ab intellectu. Ideo precedit cognitio vt via neceffaria ⁊ preuia ad actuꝫ amoris: ⁊ tunc ꝑ vtranqꝫviam accedunt ad vltimum finem: et hoc ē ꝙpoſt gentiles: id eſt appetitus carnales. Accedunt ad philippum: id eſt ad cognitionē ſuaminfirmitatē: iuſtitie eꝗtatem: mīe prompnitudinem: ⁊ pene acerbitale cōſiderando. Sed philippus dicit andree. Andreas .n. virilis interpretat̉ ⁊ ſignat dilectionē: que omnes noſtrasoperationes viriles facit ad merenduꝫ. Et hijduo. ſilicet cognitio et dilectio. Dicunt iheſu.id eſt introducunt penitentem ad ſalutem.¶ Tertia ꝯcl̓o eſt: ꝙ ꝑ paſſionē xp̄i nobis venit tempus reconciliationis: in quo ꝓmptiſſimus eſt ad recipiendum nos ad ſuam gratiaꝫNaꝫ homine facto inimico dei: diſpoſuit totatrinitas illum nō admittere ad bcatitudinē niſiper aliqd̓ obſequm alicuiꝰ creature magis dilecte qͣꝫ fuerit offenſa diſplicens. Talē aūt perſonam: non hūit humana natura: qꝛ tota fuit inimica. Ideo placuit humanā naturaꝫ ad amicitiam reuocare per obſeꝗum mortis chriſti .ſ.perſone magis dilecte. vn̄ apoſtolus. Cuꝫ inimici eſſemus reconciliati ſumus ꝑ morteꝫ filijeius. vn̄ dicit̉. Iheſus aūt reſpōdit. vbi Aug.hic predicit futuram conuerſionē gentium: qꝛiſti deſiderabant eū videre. Et iō iam ꝓmittitadeſſe horā ſue glorificationis: que facta in celis quia gentes fuerāt crediture: et ideo dicitꝭ.