LXIII

135

¶ Tertium documentū eſt: ꝙ lꝫ in cognitiōeſpūalium ducamur ꝑ tꝑaliuꝫ manuductionemtn̄ talis cognitio nō eſt ꝑfecta. Nō .n. eſt ſufficiens ꝯparatio reꝝ maͣliuꝫ ad īmaterialia ẜm ſil̓itudinē. Unde īpoſſibile ē lumīe maͣli ad īmaterialē celeſtiuꝫ ꝯtēplationē excitari niſi ẜm ſemaͣli manuductiōe ducat̉ tn̄ imꝑfecte. vnde ꝑꝑimꝑfectā ſil̓itudinē reꝝ viſibiliū ad inuiſibilianōduꝫ illumīata. Dicit ei mulier. Intelligensxp̄i petitionē de corporali potu: lꝫ etiā occaſiōemaͣlis potus voluit ercitare eam ad potuꝫ ſpūalem. d. Qūo tu cū iudeus ſis petis a me potū:quaſi di. Potus carnalis voluptatis ẜm carnis legē eſt mihi notus. Sed tu cū ſis iudeushn̄s legē mecū diſcrepāſ. Bibere a me petis:q̄ ſuꝫ mulier ſamaritana. forte ē tibi aliꝰ potuſmelius te ſatiās. Nō .n. contunt̉ iudei ſamaritanis. Et iō non licet eis eundē bibere potuꝫ.vnde glo. Mulier neſciēs quē potuꝫ petieratab ea: opponit ſe eſſe de alienigenis vaſculis:quoꝝ etiaꝫ ꝯuerſatiōe nō vtunt̉ iudei: ſed ih̓sꝗ fidem petebat ſpūm ei dare cupiebat.¶ Quartū documentū eſt: ꝙ hoc donū ſpiritꝰad qd̓ hanc mulierē excitauit eſt valde effectuꝫſalutis. Nā ad hͦ vt aliꝗd ſit effectum tria debꝫhr̄e. ¶ Primū ex parte dantis potentia. Deus .n. eſt potentiſſimus. Nouit .n. cui ⁊ qͣꝫdodebeat dare: ⁊ cui non: ⁊ cui ſubſtrahere: ⁊ eſtetiaꝫ liberaliſſimus. Ipſe .n. dat̉ oībus ⁊ nulliīproꝑat. vnde dicit. Si ſcires .ſ. liberalitatemſue donationis q̄ eſt ſpūs ſanctus. Et ꝗs eſt: ⁊cuius potētie eſt ⁊c. ¶ Scd̓m ex parte petentis indigentia. Tu forſaꝫ petiſſes. Dicit forſaꝫꝓpter flexibilitatem liberi arbitrij. Deus eniꝫvult nos petere qꝛ indigemus: ⁊ vt deſideriuꝫnoſtꝝ impleat̉. ¶ Tertiū ex parte doni ſufficientia. vnde dicit. Aquā viua. Hec .n. eſt ſufficiens ad purgandū. Aqua .n. gratie eſt culpepurgatiua. Eccleſi. 36. Effundam ſuper vosaquam mundam.¶ Quintuꝫ documentum eſt: ꝙ ieſus ab hacmuliere petens potū aque .i. īpletionē legis tāquaꝫ meritoriaꝫ ſalutis: ⁊ nunc ꝑmittens donūgratie dubio ꝓbabilitatis eaꝫ implicat. Et hocvt ſic citius inꝗrendo ad apicē veritatis ꝑueniret. Unde hec mulier audiens tantaꝫ efficaciāaque ꝓmiſſe: opinat̉ efficaciaꝫ legis eſſe reprobatam ⁊ admiratur: ꝓbabili dubitatione arguens: Tu ꝓmittis efficaciaꝫ meriti: vel tale recipiēs de lege ſcripta vel alibi: non de lege: qꝛ eſtmagne ꝓfunditatis ⁊ auctoritatis: qꝛ a ſpiritu

ſancto: ⁊ delectabilis ſuauitatis: ⁊ fecūde veritatis: talem auctoritatē nō habes. Unde igituraqua gratie quaꝫ ꝓmittis hꝫ efficaciaꝫ: ⁊ hoc innuitur cuꝫ dicitur. Dicit ei mulier. Dn̄e neqꝫin quo haurias habes. q. d. Non habes intellectus ſublimitatē: nec ſpūs ſancti auctoritatē.Miror igit̉ vnde habes aquā viuā ⁊ gratiamQuotienſcunqꝫ .n. tranſcendentiū reꝝ notitiain mentē venerit: totiens facit admirationē cōſurgenteꝫ qn̄ effectus ſunt manifeſti ⁊ cauſa occulta. vnde puteus eſt lex ſcripta. Eſt altus: ꝓfunditate. Eſt .n. magna auctoritate: qꝛ fons ēa patre iacob .i. a ſpiritu ſancto: ꝗ ſupplantatoreſt inimici. Habet etiā delectabilē ſuauitateꝫ.Pſal. Quā dulcia faucibꝰ meis ⁊c̄. vn̄. Ipſeex eo bibit ⁊ filij eius ⁊ pecora. Eſt etiaꝫ fecunda vbertate: qꝛ non ſolum ſapientibus: ſed etiāinſipientibus dat̉: qꝛ biberūt etiam pecora. vn̄de Orig. Myſtice fons iacob ſcriptura dicit̉:in ꝗbus inſtructi bibunt: vt iacob ⁊ filij eiꝰ ſimplices bibūt more pecudū: ꝯcludit qꝛ īacob maior te eſt: ⁊ ꝯtentus erat informatiōe legis.Scd̓ꝫ eius argumentuꝫ eſt: Precepta ſunt d̓lege ſcripta: que ſunt ita vtilia ꝙ ſine eis nō poteſt haberi vita: qd̓ notatur cuꝫ dr̄. Patres veſtri in monte hoc adorauerunt: per montē altitudo meriti p̄ceptoꝝ intelligitur: ⁊ vos dicitismeritum ꝯſiſtere in gratia ſpūs. vnde ſequiturEt vos dicitiſ: qꝛ in iheroſolymis eſt locus vbiopꝫ adorare: ideſt ī ſpiritu pacifico vnico gr̄adei. Nam iheroſolymis pacis viſio dr̄. Undein pace factus eſt locus eius. Sꝫ quomodo poteſt hoc ſtare. Cum patres in lege contenti fuerunt te potiores;¶ Sextum documentū eſt: ꝙ ieſus magis excitans eaꝫ ad credendū: dubiū remouēs: rn̄dēdo ad obiecta oſtēdit ei veritateꝫ. Vnde ẜꝫ Auguſ. Licet dubites qual̓r intelligi debeat illudapoſtoli: Lr̄a occidit: ſpūs viuificat. Secūdacoꝝ. 4. Tn̄ vera ſponſa xp̄i ſcire dꝫ qd̓ diſtet inter lr̄aꝫ ⁊ ſpūꝫ: que duo alio mododnr lex ⁊ gratia. Non .n. fructus eſt bonus qui de caritatisradice non ſurgit. Si vero adſit fides operanſꝑ dilectionē fit delectatio: que nō lr̄e: ſed ſpiritꝰbonum eſt. Lr̄a .n. ſine adiuuante ſpiritu occidit: cū vero adeſt viuificans ſpūs. Hoc ipſumintus ꝯſcriptū facit diligi: qd̓ foris ſcriptū facittimeri. Et hoc eſt qd̓ dicit. Omniſ qui bibit exaqua hac ſitiet iteꝝ. Ratio. qꝛ habet cauſaꝫ tēporalē ⁊ d̓ficientē: Sꝫ ꝗ bibit ex aqua quā egodabo nō ſitiet in eternū: cuꝫ habeat cauſaꝫ per