Sermo

trare ꝙ ad euꝫ veniret in infernū rogat ſaltemꝙ ad fratres ſuos mittatur in mundū. Habeoeniꝫ quinqꝫ fratres. Hoc ideo forte dixit: qꝛ ẜꝫquinqꝫ ſenſus delicijs dediti erant ipſi: ſicut ⁊ipſe cum viuebat: ex quo patet conformitas eorum ad ipſum: vt teſtetur illis: in eam miſeriāNe ⁊ ipſi veniant in hunc locum tormentorūA quo nos preſeruet.¶ Feria ſexta ſecunde dominice quadrageſime. Sermo quinquageſimus ſextus.Omo quidā plantauit vineā. Mat.h21º. Scd̓m ꝙ dicit beatusBernar. Nihil ita diſplicel̓ deo in filijs gratie: ſicutingratitudo. Ingratitudoeniꝫ viaꝫ obſtruit gr̄e: ⁊ vbi fuerit illa: iam gr̄aacceſſum non inuenit: locū non habet. Noneiure perditum reputet: qd̓ ingrato donatuꝫ eſtaut dediſſe peniteat: quod periſſe videtur: opꝫergo gratioſum eſſe hoīeꝫ ⁊ deuotum: qui percepta gratie numero manere ſibi vult ⁊ multiplicari. Unde tria mala de ingratitudine ꝓueniūt. ¶ Primo bona a deo accepta auferri facit. Augu. Quod deus dederat gratis: detulitingratis. ¶ Scd̓o danda impedit. Gregori.Non eſt dignus dandis: qui non agit gratesde datis. ¶ Tertio quia non ſolum priuat bonis: ſed penam addit. Vnde Ezechias. Punitus eſt de ingratitudine triumphi. ſa. 38.Sed quia deus ẜm Gregorium nunqnā ceſſat bene facere. Ideo dignum eſt ſemper gratias agere. Hoc autem nobis in euāgelio exēplificat̉. vbi occurrūt nobis qͣtuor ꝯſideratōeſ.Prima conſideratio.Rima conſideratio eſt de inceſſabilibeniuolentia dei cira nos in benefiꝑcioruꝫ largitione. Quod notat vineeplantatio. vbi occurrunt quatuor cōcluſiones.¶ Prima concluſio: ꝙ deus eſt omnium rerum creator: patet Roman. xj. Ex ipſo: ⁊ peripſuꝫ: ⁊ in ipſo ſunt omnia preter peccata: quorum creator non eſt deus. Unde Auguſtinuſdicit. Cū audimus omnia eſſe de deo: omnesitaqꝫ naturas intelligere debemus: ⁊ omnia q̄naturaliter ſunt: neqꝫ ex ipſo ſunt peccata: quenaturam non ſeruant: ſed vitiant. Vnde neceſſe eſt dicere: Qd̓ omne quocunqꝫ modo eſt: a

deo eſt. Si enim aliquid inuenitur in aliquoparticipationem: neceſſe eſt ꝙ cauſetur in ipſoab eo cui eſſentialiter conuenit: ſicut ferrum fitignitum ab igne. Sed quia deus eſt ipſum eēſubſiſtens: ⁊ eſſe ſubſiſtens non poteſt eſſe niſi vnum. Relinquitur igitur ꝙ omnia alia adeo non ſunt ſuum eſſe: ſed participant: neceſſe eſt igitur omnia que diuerſificantur: ẜm diuerſam participationem eſſendi. Cauſatur abuno primo ente: quod perfectiſſimum eſt. Vnde Ariſtoteles. 2º. methaphi. dicit. Qd̓ illudquod eſt maxime ens ⁊ maxime veruꝫ eſt cauſa omnis entis: ⁊ omnis veri: ⁊ hoc ē quod dicit. Homo quidam pater familias: ſcilicet deꝰ⁊ dominus totius creature. Dicitur enim pater noſter multipliciter. ¶ Primo creatione.Pſalmi. Nunquid non eſt ipſe pater tuus: ꝗfecit inquam te ẜm corpus. Creauit ẜm aīam.poſſedit ẜm vtrunqꝫ. ¶ Secundo redemption. Yſa. Tu domine pater noſter ⁊ redemptor noſter a ſeculo nomen tuum. ¶ Tertio fidei inſtructione. Ioannes. Dedit eis poteſtatem filios dei fieri. ¶ Quarto adoptiōe. Romanorum octauo. Accepiſtis ſpiritum adoptionis filiorum in quo clamamus. Abba pater.¶ Quinto glorie collatione. Ad gala. 4. Itaque. Iaꝫ non eſt ſeruus: ſed filius ⁊c.¶ Secunda concluſio eſt: ꝙ in mente diuinaſunt forme exemplareſ. Per quaſ omnia queſunt naturaliter: ſiue per creationem determinatas formaſ conſequuntur: quod patet. vndeoportet dicere: ꝙ ī diuina ſapientia ratiōes ſintoīuꝫ reꝝ que dicūtur idee̓ .i. forme exēplares īmente dīna exiſtētes: q̄ ꝗdē multiplicat̉ ad resNon tamen ſunt realiter aliud a diuina eſſentia: ꝓut eius ſimilitudo diuerſimode aduerſioꝑticipari pōt. Poſſet etiam in rebus creatis q̄dam alioꝝ exemplaria dici: ẜm ꝙ quedam ſūtad ſimilitudinē aliorum: vel ẜm eandem ſpēꝫvel ẜm anologiam alicuius imitationis. vndeſaluator volens ꝑfectionē vite meritorie ꝑducere in anima: ſil̓itudinem exēplaris in vineaadhibuit: vt ex hoc ꝑfectio vite in aīa: determinatam formā ꝯſequeret̉: qua mediante redirepoſſit ad ipſum: a quo ꝓceſſit per creationem.vnde dicit. Qui plantauit vincam. t. aīam rationabilem. Ihe. 2. Ego autem plantaui te vineam electam. vnde glo. ⁊ habetur ſuper illudYſa. 5. Uinea domꝰ ſabaoth domꝰ iſrael ⁊c̄.Cuncta que dicuntur de vinea ad ſtatum aīereferuntur: que a deo plantata nō attulit vuas