Ser mo

malam ſocietatē bonum ꝓpoſitum impediturPrima cor. I5. Corrūpunt bonos mores colloquia praua. ¶ Secundū eſt mentis induratio. vnde dicit̉. quod ſupra petram .i. per mentis indurate obſtinationem. Cor duꝝ aliquando quantūcunqꝫ obſtinatū penitere proponit.Sed mentis duritia ad effectū ꝓducere nō ꝑmittit. ¶ Tertiū eſt peccati excuſatio. vnde dicitur: ꝙ ſeminat̉ inter ſpinas: qd̓ fit quando ꝓpoſituꝫ īpedit̉ ꝑ peccati defenſionē: ſeu excuſationeꝫ: qꝛ hec ſuffocant bonū ꝓpoſitū. vnde tales ſignant̉ ꝑ heritiū. ¶ Tertio ſemē ī actu ēttripl̓r īpedit̉. ¶ Primo ꝑmentis elationē. vnde bonū opꝰ qd̓ nō fit cū humilitate eſt ſemē qd̓cecidit ſecus viā. Illd̓ .n. nō abſcōdit̉: ſed auesid eſt vane cogitationes tollūt illud. Quāto aūtopus eſt melius ⁊ laudabilius: tanto cautiuseſt abſcondēdū: qꝛ magis inſidiat̉ diabolꝰ: adperdendū ꝯpaſſioneꝫ cordis. ¶ Secundū eſtduritia cordis: et ē ſemē: qd̓ cecidit ſupra petrāQuidam enī ita aridi ſunt: ꝙ licet de ſuo errogant elemoſinā: vel per cōſuetudinē vel ꝑ aliorum exempluꝫ: vel ne īcurrāt pudorē: vel pauperuꝫ accuſationē: ſed nullā habent pietatis aſfectionē: Magis aūt accepta ē deo ip̄a affectioqͣꝫ opus. Prima Ioh̓. 2º. Qui habuerit ſubſtantiam huius mūdi. ⁊c. nō dicit clauſerit miſericordiā ſuā ſed viſcera. ¶ Tertiū eſt murmuratio. qn̄ aūt ſit cū murmure: ⁊ nō cū hylaritate: tunc ſemē bone actionis cadit inter ſpinaIpſe eniꝫ ſtrepitus murmuris: quaſi quedamſpine ⁊ aculei ſunt mentis. Eſa. 34. Orietur īdomibꝰ eius .i. in ꝯſciētijs ſpine ⁊ vrtice. Iōſtrepitus ſpinaꝝ in igne habent ſonum ad inſtar murmuris. Pſal. Exarſerūt ſicut ignis īſpinis ⁊c. Sic cupidi qui dū ardent in igne cupiditatis nō niſi cū murmure dant: et qͣꝫtuꝫ adſtrepitum murmuris exardeſcunt ſicut ignis īſpinis. vnde dicit̉. Et ſemel exorte ſpine ſuffocauerunt illud. Qꝛ ⁊ ſi tales aliqd̓ bonum opꝰfaciunt murmuratiōe meritū extingūt.¶ Quīta ꝯcl̓o ē videre qͣre ſeminauit in petra⁊ ī ſpinis: et ſecus viā. Seminator iſte per quēxp̄s intelligit̉: qui primo ſeminauit: ꝑ angelosreuelationes: ꝑ moyſen precepta: ꝑ ꝓph̓as ꝓmiſſiones: et tādē ꝑ ſe ipſuꝫ exijt ſeminās euāgelicas īformatiōes. dicit̉ ẜm Criſo. Si ſcminator creatꝰ ⁊ terrenus ſic ſeminaret: vtiqꝫ incuſaretur: qꝛ nō pōt facere de petra nō petramxp̄s vero nō eſt incuſandus ſi ſeminat ſupra petram. Ipſe eniꝫ pluuit ſuper iuſtos ⁊ iniuſtos

Immo ſi ꝑcuſſerit petram fluent aque: ſi tetigerit montes fumigabūt. Quod aut tres partes ſeminis pereunt: et quarta vix ſaluatur: hocnō eſt ex defectu ſeminantis: ſed ex indiſpoſition ſuſcipientis. Et fi maior pars ſeminis dn̄iet magiſtri perijt in adiutoribus qui tūc erantnon debet indignari miniſter ⁊ diſcipulus ſimagna pars pereat ſui ſeminis. Ipſe .n. p̄dicator nō proprie eſt ſeminator: ſed cōphinus ſeminantis. Noli attendere ad vilitatem cōphini: ſed ad poteſtatem ſeminis: et caritatem ſeminatoris: Ex iſto ſequuntur duo correlaria.¶ Primuꝫ correlariuꝫ eſt. Qd̓ iſta ſuffocationon cauſatur ex impotentia boni ſeminis: ꝗaẜm Dyo. Bonuꝫ eſt potentius in agendo qͣꝫmalum: ſed ex malitia voluntatis: que cum ſitlibera ſemen extinguit: qꝛ voluntarie ſpinis ſeīmiſcet. ¶ Secundū correlarium eſt ꝙ deustam nobile donum vult perire: qꝛ hoc congruit curſui reꝝ. Nā deus ſic res qͣs cōdidit adminiſtrat: vt eas tn̄ ẜm ꝓprios motus agereſinat. Et ideo qͣꝫuis theſaurus gratie valde ſitnobilis habet̉ tn̄ in vaſis fictilibus: et ideo defaciliamictit̉ qn̄ ꝓcellis temptationū ꝯcutitur.¶ Sexta ꝯº eſt: ꝙ lꝫ hec tria ſeīa in pluribꝰ ꝑiclitentur: hꝫ tn̄ quodlꝫ ſuam terram bonaꝫ: inqua ꝯfert fructuꝫ. Nā ſemen qd̓ ſeminat̉ in intellectu: hꝫ bonā terraꝫ in qua fructificat .ſ. corhumile ⁊ deuotum: in qd̓ ſi ſemen verbi ceciderit: oritur: ꝓficit: ⁊ fructum facit: iuxta illudIaco. pͦ. In māſuetudine ſuſcipite inſitū verbum: qd̓ pōt ſaluare aīas noſtras. Et ortuꝫ fecit fructū cētuplū .i. ꝑfectionem ꝟtutum in pͦgradu puritatē cordis. Et hijs debet̉ fructuscēteſimus. Sed ſemen qd̓ ſeminat̉ in affectuqd̓ eſt bonum ꝓpoſitum. Hoc etiā hꝫ terrā bonam .ſ. ſpūm ſanctum. Et h̓ cogitatōes: locutiones ⁊ affectōes refert ad aīe vtilitatem: nonad carnis delectationē: nō ad mundi cupiditatem: nō ad humane laudis fauorem. Gal̓. 6.Qui ſeminat in ſpiritu de ſpiritu: ⁊ metet vitāeternā. Quales aūt ſegetes inde ꝓueniāt: habet̉ gal̓. 6. Fructꝰ aūt ſpiritꝰ ē caritas: gaudiūpax: lōganimitas: benignitas: bonitas: māſuetudo: fides: modeſtia: ꝯtinētia: caſtitas. Etbene dicit̉. Fructum afſerunt in patientia: qꝛ ꝗpatienter ſuſtinent labores p̄ſentis vite: in ſperemuneratiōis eterne: nō vincunt̉ faſtidio: qꝛtꝑalem in eternum ꝯmittunt mercedē. Sꝫ ſemen qd̓ ſeminat̉ in actu: puta opera mīe hꝫ adreferēdū fructū terraꝫ bonā .ſ. cor obediēs ad