(Sermo

ignorātia: prelati ex malicia. Et lꝫ pͦ ſint vocati ad oꝑa iuſtitie nouiſſimi tamen īueniuntur.¶ Scd̓a ꝯcl̓o eſt: ꝙ per denarium diurnumſignatur remuneratio que p̄lato debetur ꝓ cōtinuatione operis ⁊ doctrine. Et ſi denariusdetur alijs: tn̄ non niſi prelato diurnus daturIn quo ſignatur aureola que debetur: q̄ erit īornamentū rōnalis: ad que ſpectat doctrina.Sicut aureola virginis decor eſt ꝯcupiſcibilis in qͣ eſt mūditia. Et aureola martyꝝ ē ornamentū iraſcibilis: in qua fortitudo ⁊ patientia.vnde dr̄. Ex denario diurno. Denarius dr̄a decē: eo ꝙ deceꝫ nūmos vſuales valeat: ⁊ ſignat vitā beatā. Naꝫ ī denario ē figura ſperica: vbi nō eſt inuenire finem: ī quo ſignat̉ viteeternitas. Itē ymago regis inſcripta in quo ſignatur aīe ad deuꝫ plena ꝯformitas. Itē materia p̄cioſa in quo eterne fruitiōis ſūma ſignatur iocūditas. Itē pulchritudo gratioſa in quacorporis gl̓ioſi grata formoſitas. Itē denariꝰvalet decē: qꝛ obſeruātibus decē precepta dabitur. Sꝫ diurnus dr̄. Tum qꝛ tota vita hoīsiuſti: reputatur qͣſi vnus dies. Tuꝫ qꝛ oꝑantiin die gre: ⁊ nō in nocte culpe reddit̉: tuꝫ qꝛ indie gl̓ie habet̉. Recte igit̉ denarius diurnusaſſignat̉ eis qui in obſequium chriſti non partem ſꝫ vite ſue totum diem expendunt.Tertiuꝫ principale.Irca tertium pͥncipale: vbi ꝓponit̉nobis miſſoꝝ remuneratio: cuꝫ dr̄.Cū ſero aūt. vbi ſunt tres ꝯcl̓ones.¶ Prima ꝯcl̓o eſt: ꝙ lꝫ eadē ſit hora ⁊ tēpuslaboris: ⁊ īchoatio quietis: ⁊ finis oꝑis: ⁊ tp̄sretributionis: tn̄ finis mundi ꝓ tꝑe retributionis aſſignatur: vnde dr̄. Cū ſero factū eēt ⁊c.vbi Raban̄. d. Poſtqͣꝫ oꝑis diuini reddita ēratio: ad remunerationis tp̄s accedit̉ opportunū. d. Cū aūt ſero eēt fctm̄ .i. cū dies totius vite ad veſperū ꝯſumatiōis inclinata fuerit: merces eſt reddēda. Quare ẜꝫ Criſo. Sero: nōalio mane reddit mercedē. Ergo adhuc ſtanteſcl̓o: iudiciū eſt futuꝝ ꝓpter duo. ¶ Primoqꝛ ipſa beatitudo futura eſt merceſ iuſtitie. Iōnō in alio ſeculo fit iudiciū: ſꝫ ante illud. ¶ 2ne videant peccatores diei illius beatitudinē.¶ Scd̓a ꝯcl̓o eſt: ꝙ p̄miuꝫ btītudinis eternedebet̉ dari ⁊ reddi. Dari ꝗdē ex mera liberalitate ꝑꝑ gr̄aꝫ hoī ſine ſufficienti merito gratis ⁊liberaliter data. Cuꝫ gͦ hō ſit total̓r obnoxius⁊ debitor ſui totius īdiget dono gr̄e gratū facientis per quā ſibi deus ꝯdeſcendat: prius acce

ptando ſuam imaginē ⁊ voluntatē: qͣꝫ operationē ab ipſo manentē. Quia cū cā nobilior ſiteffectu: nullus pōt ſe ſacere meliorē: nec opusdeo placēs: niſi pͥus ipſe placeat. Ideo neceſſe ē vt d̓s pͥus reſpiciat ip̄ꝫ qͣꝫ ad munera eiꝰ.Non .n. qꝛ bona facimus boni ſumus: ſꝫ ecōuerſo. Ideo oīs radix meriti fundat̉ in gratiagratū faciente: cuius ē hoīeꝫ facere deo dignūEt ideo p̄miuꝫ eternū dr̄ nō ſolū dari ſꝫ reddietiā tanqͣꝫ debituꝫ ⁊ ꝓ merito quodāmodo reddenduꝫ. vnde dicit. Dn̄s vinee .i. d̓s pater: qeſt dn̄s iure creatiōis: qꝛ vineā plantauit iureacꝗſitionis: ⁊ ſic eaꝫ liberauit iure emptionis:⁊ ſic eam ꝓprio ſanguine emit iure ꝯſeruationis: qꝛ facit oēs expēſas: ⁊ oꝑarios mittit: ꝓcuratori ſuo .ſ. xp̄o. Pater dedit ei oīa in manus. Ioh̓is. 13. Pater nō iudicat quenqͣꝫ: ſꝫoē iudiciuꝫ dedit filio. Voca oꝑarios: ſiue bonos: ſiue malos. vnde apoc. 14. Oꝑa .n. illorum ſequuntur illos. Et ideo ſubdit. Et redde illis: ſtatim ſine dilatione. Mercedem ſuātotam ſine diminutione. vnde apoſtolus prima corinth̓. 3. Unuſquiſqꝫ propriaꝫ mercedēaccipiet ẜm laborem ſuum.¶ Tertia ꝯcl̓o ē: ꝙ ī remunerādo d̓s magispōderat cariatis magnitudinē: qͣꝫ opeꝝ difficultatē vel multitudinē. Et hͦ quo ad pͥmiumſubſtātiale: qd̓ eſt d̓s: qꝛ eſt ſubſtātia totius noſtre ſalutis ⁊ btītudinis: ⁊ illo ꝑfecte habito ꝑfecta ē nobis btītudo. Per ſolā aūt caritateꝫ ꝑfecte habet̉: qꝛ vbi caritas: ibi d̓s ē. Ioh̓is. pͦ.Deus caritas eſt. Et ideo pꝫ: ꝙ faciens opusminoris laboris ex maiori caritate ⁊ feruentiori deuotione plus meretur de premio ſubſtantiali: qͣꝫ faciens opus maioris difficultatis exminori caritate. vnde Gregori. Multi tardeincipiunt: ⁊ tamen eos ſepe ꝗ ipſos an̄ceſſerūtantecedunt. Nam dominus in ſuo ſacrificionon penſat quantum: ſed ex quanto ꝓferatur.Unde licet illi qui primo venerant videnturrecedi pͥus: ſꝫ aliqn̄ aliomodo fit. Iō dic̄. Incipiēs a nouiſſimis. Ratio: qꝛ qn̄qꝫ ꝯtingit ꝙnouiſſime intrant religionē: dolent ſe tarde veniſſe: ſatagunt recompenſare damnuꝫ temporis amiſſi: ⁊ ſeruentiores inueniuntur in operibus iuſtitie ⁊ penitentie: ꝯſiderātes tꝑis breuitatē. Et ſic quandoqꝫ meritis equātur ⁊ etiāprecellunt eos qui preuenerūt: ⁊ ſic nouiſſimiſunt primi ⁊ ecōtra. Nō tn̄ ꝓpter hͦ in hac ſpedꝫ quis pigritare qn̄ fit pͥus: lꝫ aliqn̄ ſic ꝯtīgatnō tn̄ femꝑ: vn̄ ſecuriꝰ eſt feſtīare qͣꝫ differre.