Sermo.LXXVIII.

vulnus accipit̉. ſꝫ poſt longa tꝑa ad ſanitatē priſtinamvix reuocat̉. Hec Aug. Sed ſic nō bea. Laurē. Sꝫ habuit ꝓprietates bonoꝝ adoleſcentū timorē dei. De qꝛbus dicit bea. Ambro. li. de officijs. c. xix. Etem̄ bonoadoleſcentū timorē dei habere. referre parentibꝰ honohibere ſe moribꝰ. caſtitatē nō aſꝑnari. hūilitatē diliScd̓o rubus eſt cōis oībus. oīs .n. homo qui voluerit ad ip̄m accedit ⁊ colligit nec nulli colligere inhibetur. Ita bea. Lauren. fuit cōis dando oībꝰ hoībꝰ elemoſynā ẜm qd̓ dicit pſal. cxj. Diſꝑſit dedit pauꝑibꝰ .ſ. indiferenter oībꝰ indigentibꝰ. iō iuſticia eius manet in ſeculū ſeculi. Suꝑ quo dicit Maximus. Quō nō hmōi ineternū manet iuſticia quā nō ſolū facto impleuit ⁊ oꝑſed el̓ynarū tam in vita qͣꝫ poſt mortē. Iō refert Greturonenſis exemplū. Cū quidā ſacerdos quandā eccleſiam ſancti Lauren. reꝑaret. ⁊ trabs quidā nimiuꝫ breuis eſſet. Rogauit bea. Laurē. vt qui pauꝑes foueretſue inopie ſubueniret. qd̓ cū rogaſſet ſubexcreuit vt ꝑꝫnon modica ſuꝑabūdaret: quā nimietatē ſacerdos abſcidit. ⁊ inde multas infirmitates ſanauit. Sic nos abeo diſcamus ⁊ indigentibꝰ ſubueniamus. Iō docet. b.Hiero. in epl̓a quadā. Sine diſcretōe omnibꝰ indigentibꝰ tribuas nō queras cui quare. Sed quibuſcunqꝫ inquacūqꝫ neceſſitate poteris ſuccurrere. ⁊ hoc principal̓rſacerdotes opulenti qꝛ eoꝝ bona ſunt pauperuꝫ. TeſteHiero. de vita clericali. Oīs poſſeſſio ſacerdotū: intellige quā habent ab intuitu eccīe el̓yna eſt pauperū hoīmEt ſi quid vltra neceſſitatē vite poſſederint nec in elynāauperū erogauerint furtū ⁊ ſacrilegiū exiſtit. teſte deoSed hoc pauci anīaduertunt ſacerdotes. nam quoruꝫdomus deberēt eē cōes pauꝑibꝰ. vt habet̉. xvj. q. j. c.ſi cupis. Que ⁊ patent oībꝰ peregrinis ⁊ hoſpitibꝰ. ?habet̉. xlij. di. Quieſcamus nunc ſtatim cōiter clauſe etnulli pauꝑi patent ⁊ raro de illis buccella fit panis eiecta. iō talibꝰ ſpāliter dicet xp̄c in diſtricto examīe. Eſuriui ⁊ nō dediſtis mihi māducare ⁊cͣ. Math. xxv. Terciorubus eſt breuis ſtature. nō .n. creſcit in altū ſicut alie arbores qd̓ ꝓuenit ex ſiccitate quā in ſe habet qd̓ ſiccū cōſumit humidū ſi aliqͥd eſt. ⁊ nō ſinit in altū rubū eleuari ẜm naturales. Ita. b. Laurē. fuit breuis hoc eſt hūilis qꝛ ſciuit ſe in ſua humilitate ſublimari. Fuit .n. archidyaconus ſedis apl̓ice. poſt quē vt aiunt in romana ſede alius nō ſurrexit. ſed de hoc ſe nō extulit ſicut nūc qͥdam de ſuis dignitatibꝰ iactant ⁊ extollunt. qꝛ noueraꝙ arbores alte ẜm Pli. in ſpe. natu. Citius exaleſcūt qd̓ſit ꝓpter elongatōem humoris quē difficulter pn̄t attrahere. Ita de altis ſuꝑbis honoribꝰ. Iō. b. Ambro. in ſermone qui incipit libenter vobis p̄dicareꝫ comꝑat ip̄mgrano ſinapis qd̓ eſt modicū. Cum dicit bea. Lauren.Grano ſinapis poſſumꝰ comꝑare. qui diuerſis attritispaſſionibꝰ ꝑ totum orbē gratiā ſui meruit flagrare myſterio. qui antea conſtitutus in corꝑe erat humilis. egrotus ⁊ vilis. hec Ambro. Sed ecōtra qui volunt in altuꝫextolli grauius ruunt. Sicut ⁊ audiuimus a patribusnoſtris. ꝙ vtiqꝫ non ſine magno tremore recolo ſꝫ multo timore confiteor prius aſcendere vſqꝫ ad celos ⁊ interſydera nidū ſuū collocaſſe poſtmodū aūt cecidiſſe vſqꝫad abyſſos ⁊ aīas eoꝝ infernū rapuiſſe. Uidimus ſtellas cecidiſſe de celo vſqꝫ impetu ferientis caude draconis ⁊ eos qui iacebant in terre puluere a facie ſubleuartis manus. celos aſcēdiſſe. quare aūt illa oīa. qꝛ in montem aſcenderunt in quē aſcēdit dyabolus. Hec ille. Iōbeatus Laurencius noluit cum alijs in altuꝫ creſcere. ſꝫcum tabo humili decliuus ꝑmanere. ⁊ hoc quo ad primū. Ꝙͣtum ad ſecundum cōmendatur quo ad tormētū quod ſuſtinuit qd̓ ſignificat̉ in incendio. Uidemusenim naturaliter in re. per ignem accenſus vel ferro vl̓carbone ignito ſi habuerit aliquod refrigerans ſicut eſtros. aqua. pruina. tunc incendiū extinguetur. Ita bea.Lauren̄. qui fuit incenſus igne exteriori habuit triplex

refrigeriū quo illud incendiū extinguebat. Primū fuit.deſideriū celeſtis glorie qd̓ ꝑ roreꝫ ſignificat̉. De quo di Ecit Ambro. in ſermone antedicto. Licet iacebat ante pedes tyranni exuſta caro corporis eius tn̄ animus demorabat̉ in celis. de hoc etiā dicit bea. Aug. in ſermone huius feſtiuitatis ardet totus viſceribꝰ fortiſſimus martyr⁊ vritur ſed in regnum dei ꝓmiſſaqꝫ fideli mēte tractāꝫrefrigeria cōſcientie exultat nec penali fluxus eſt incendio. cuius in pectore inſuꝑabilis ſpūſſancti flamā feruebat. hec ille. Ita ⁊ nos ſi incendimur flamis tribulationū habeamus cum bea. Lauren. celeſtis glorie deſideriū mepitādo ẜm Cyprianū in li. de moralitate. qualisillic celeſtium voluptas ſine timore moriendi ⁊ cuꝫ eternitate viuendi. que ſumma ⁊ perpetua felicitas: illic eſtapoſtoloꝝ chorus glorioſus. illic ꝓphetarū exultantiumnumerus illic innumerabilis ppl̓s ob certaminis ⁊ ꝑſionis victoriam ornatus. qual̓r illic triumphantes vgines. ⁊ illic remunerat feliciter patientes. tunc reuardorem ⁊ paſſionē ⁊ incendiū ⁊ tribulationes corpoextinguemus ⁊ minus curemus. qꝛ ẜm Senecā. Spesp̄mij ſolacium eſt laboris: ⁊ meditatio legis dīne. d̓ quodicit Ambro. vbi ſupra. Cum bea. Lauren. xp̄i p̄ceptacogitat frigidū eſt omne illud illi qd̓ patit̉. Ideo pōt deillo exponi illud pſal. j. In lege dn̄i fuit volūtas eius. etin lege eius meditabit̉ die ac nocte. Sic debemꝰ nos iugiter legem dei cogitare. quia dicit Hiero. ſuꝑ Ioh̓emomel̓. iij. Nihil eſt ita terribile dyabolo ex his que īponunt̉ ab eo cogitationibꝰ vt mens diuina cogitans. ethinc ſemꝑ ſe inijciens. De hoc etiam Hugo ſuꝑ Hiere. Senſus mentis rōnalis ille quo diuina ꝑcepimꝰ aliqn̄ ad dn̄m cōiungendo admittit̉. Secundū fuit puritas interne cōſcientie quam habuit. b. Laurē. Sicut teſtat̉ pſal. xvj. Probaſti cor meū ⁊ non eſt inuenta in meiniquitas. ⁊ ꝓpter cōſcientie puritatē merito in craticula exultauit. quia ẜm ſapientē non eſt oblectamentū ſuper cordis gaudiū Ecci. iij. ⁊ hoc quo ad ſecundū. Ꝙͣtum ad tercium cōmendat̉ quo ad triumphū quo p̄ualuit. Ubi nota. ꝙ tripliciter triumphauit vel p̄ualuit.Primo contra ſenſualitatem qd̓ patet ex illo ꝙ cōtra naturam ſenſualitatis que naturaliter leſiua horret in ip̄oincendio exultauit. Ideo dixit ad Decium ꝙ ille eſſentepule delectabiles quas ſemper optauerat. Ex quo patet ꝙ bea. Lauren. ad ꝑfectiōem apl̓oꝝ ꝑuenit ꝙ ibantferocitatem. qd̓ patet ex his ꝙ ip̄is ſubijcientibꝰ prunisinſultauit leuita xp̄i. Et de mora ꝙ eius pena non acceleret̉ rep̄hendit. Ideo potuit dicere illud Chryſo. Hecmihi ſit conſolatio. ⁊ affligens me dolor nō parcat ſciēsꝙ iuxta magnitudinē doloris creſcat magnitudo eterne exultationis. Tercio vicit cōtra regiam ptāteꝫ. Nāin craticula ferrea poſitus ⁊ prunis ardentibꝰ ſuppoſitꝭtanꝙͣ piſcis xp̄o aſſatus decio inſultauit dicēs. Ecce miſer aſſaſti me vna parte gyra .i. verte aliam ⁊ manduca.Ex p̄dictis patet ꝙ magna erat viſio iſta. erat quidemmagna manifeſte qꝛ inſolita magna feritate carnificuꝫ⁊ vtilitate. quia in magnū firmamentū fidei noſtre cedit ꝙ bea. Laurē. ita ardebat exterius ꝑ corꝑis exunem ꝙ non cōburebat̉ interius ꝑ mentis leſionē. Efloruit viriditate fidei. vt dicere poſſit cū psͣ. xxvij. Refloruit caro mea ⁊ ex voluntate mea cōfitebor domino:⁊ hoc quo ad terciū.¶ Sermo ſecundus De eodem ſancto.Iſi granū frumēti cadēsin terram mortuum fuerit ip̄m ſolum manet ſiautem mortuum fuerit multum fructum affert Iohā.xij. Pe. de creſcen. de ruſticoruꝫ cōmodis libro. iij. dicit.